ตลาดนัดริมเล

“ถ้าเชฟยังกำแครอทแน่นขนาดนั้น แทนที่จะเป็นของขาย มันคงกลายเป็นน้ำผักปั่นคามือแทนนะครับ” เสียงทุ้มต่ำของนายหัวสิงห์ดังขึ้นจากด้านหลัง กลิ่นไอเค็มจากทะเลที่ติดตัวเขามาเหมือนเงาตามตัวทำให้ตะวันชะงักมือที่กำลังจัดเรียงตะกร้าผักสลัดลงบนแผงไม้เก่าๆ เขาไม่ได้หันไปมอง แต่ความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นบนใบหน้าทำให้อดีตเชฟผู้เคยยืนสงบนิ่งในครัวระดับมิชลินสตาร์ถึงกับไปไม่เป็น “ผมแค่... อยากให้ทุกอย่างมันออกมาสมบูรณ์แบบที่สุดครับ ตลาดนัดริมเลที่นี่ต่างจากซูเปอร์มาร์เก็ตหรูในเมืองที่ผมเคยคุ้นเคย ผมกลัวว่าผักออร์แกนิกของผมมันจะดู... แปลกแยก” ตะวันตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “แปลกแยกหรือโดดเด่น คุณแยกออกไหมครับ?” นายหัวสิงห์เดินอ้อมมาข้างหน้า มือหนาสากกร้านจากการจับเชือกเรือประมงมาค่อนชีวิตเอื้อมมาจัดก้านผักชีฝรั่งที่วางเอียงอยู่ให้ตั้งตรงอย่างเบามือ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวทะเลจ้องมองใบหน้าของตะวันราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่าง “ที่นี่ไม่มีใครสนหรอกว่าผักของคุณจะผ่านการดีไซน์มาจากฝรั่งเศสหรือเปล่า สิ่งที่เขาต้องการคือความสด และความตั้งใจที่คนปลูกใส่ลงไป... เหมือนที่คุณใส่ลงในมื้ออาหารที่ผมทานเมื่อคืน” คำพูดของนายหัวสิงห์ทำเอาอากาศรอบตัวดูจะเบาบางลง ตะวันจำเหตุการณ์ในครัวเมื่อคืนได้ดี ความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งในตอนนั้นยังคงทิ้งร่องรอยความหวั่นไหวไว้ไม่จางหาย “เมื่อคืน...” ตะวันพึมพำ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง “คนเริ่มเยอะแล้วครับ ผมว่าเราเริ่มขายกันเลยดีกว่า” ตลาดนัดริมเลคราคร่ำไปด้วยผู้คน ผสมปนเปกันระหว่างชาวประมงที่เพิ่งกู้เรือเข้าฝั่ง แม่ค้าขายปลาเค็ม และเหล่านักท่องเที่ยวที่อยากสัมผัสวิถีชีวิตพื้นถิ่น กลิ่นคาวปลาสดปนกับกลิ่นไอเกลือและกลิ่นหอมของของทอดจากร้านข้างเคียงสร้างบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ตะวันเปิดร้านด้วยความตื่นเต้น ผักสลัดคอสกรอบสด มะเขือเทศเชอร์รี่ที่เพิ่งเด็ดจากต้น และสมุนไพรฝรั่งที่เขาอุตส่าห์ดัดแปลงวิธีปลูกให้เข้ากับดินเค็มถูกวางเรียงรายอย่างประณีต ความเป็นเชฟที่ติดตัวมาทำให้เขาจัดวางสินค้าได้สะดุดตา ราวกับงานศิลปะท่ามกลางตลาดสด “ผักอะไรน่ะพ่อหนุ่ม? หน้าตาแปลกดี แต่ดูสะอาดตานะ” ป้าแจ่ม แม่ค้าขายปลาหมึกย่างเจ้าประจำเดินเข้ามาทักพลางใช้มือเหี่ยวๆ หยิบมะเขือเทศลูกจิ๋วขึ้นมาดู “นี่คือมะเขือเทศเชอร์รี่ครับป้า ลองชิมดูไหมครับ หวานกรอบกว่าที่ป้าเคยทานแน่นอน” ตะวันยิ้มรับด้วยความสุภาพ ทว่าก่อนที่ป้าแจ่มจะได้ลิ้มรส ลูกค้ากลุ่มหนึ่งที่ดูแต่งตัวภูมิฐานและคุ้นตาในความรู้สึกของตะวันก็ก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าร้าน ท่ามกลางความวุ่นวายของตลาด เสียงทักทายที่ดังขึ้นนั้นกลับดูแหลมคมจนคนทั้งตลาดต้องหันไปมอง “ไม่คิดว่าจะได้เจอเชฟระดับท็อปของประเทศที่นี่... ในสภาพชุดมอมแมมขายผักริมทะเลแบบนี้นะครับ ตะวัน” ตะวันหน้าซีดเผือด เขาเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน ชายวัยกลางคนในชุดลินินสีขาวสะอาดตาที่เป็นถึงเจ้าของภัตตาคารหรูที่ตะวันเคยทำงานให้ก่อนจะหนีมาที่นี่ “คุณวิทวัส...” ตะวันเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่ว “ผมตามหาตัวคุณมานานนะ” วิทวัสก้าวเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “วงการอาหารฝรั่งเศสกำลังระส่ำระสายหลังจากคุณลาออกไปโดยไม่บอกกล่าว คุณคิดจริงๆ เหรอว่าการหนีมาเป็นชาวสวนปลูกผักในที่กันดารแบบนี้จะทำให้คุณลืมสิ่งที่เคยทำไว้ได้?” ความเงียบเข้าปกคลุมร้านผักเล็กๆ ทันที ผู้คนรอบข้างเริ่มมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตะวันกำมือแน่นจนสั่น แต่ก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบ มือหนาของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็เอื้อมมาจับไหล่เขาไว้มั่น แรงบีบนั้นหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้วิทวัสต้องชะงัก นายหัวสิงห์ก้าวขึ้นมาขวางหน้าตะวันไว้เหมือนโล่กำบัง สายตาของเขาเย็นเยียบจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ที่นี่ตลาดนัดริมเลครับ ไม่ใช่เวทีละครที่ใครจะมาแสดงอำนาจได้ตามใจชอบ” นายหัวสิงห์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่แฝงด้วยแรงกดดันที่น่าเกรงขาม “ถ้าคุณมาซื้อของ ก็เชิญเลือก แต่ถ้ามาเพื่อหาเรื่องคนในร้านผม... ผมคงต้องเชิญคุณออกไปจากเขตของผมเดี๋ยวนี้ครับ” วิทวัสแค่นหัวเราะ “นายคงเป็นไอ้เจ้าของเรือที่พวกชาวบ้านลือกันสินะ? อย่าเอาตัวมาเสี่ยงกับเรื่องในครัวของผมเลย นายหัว” “ผมไม่สนว่าในครัวของคุณจะมีปัญหาอะไร” นายหัวสิงห์ขยับเข้ามาใกล้จนวิทวัสสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวชายชาวประมงคนนี้ “แต่ถ้าคุณยังไม่ไป ผมจะถือว่าคุณกำลังรบกวนการทำมาหากินของชาวบ้าน และที่นี่... กฎของเราคือความสงบ” วิทวัสกัดฟันกรอด เขามองตะวันสลับกับนายหัวสิงห์ก่อนจะแสยะยิ้ม “หึ... เอาเถอะ ในเมื่ออยากจะขลุกอยู่กับโคลนตมก็นอนจมไปที่นี่ให้พอ ตะวัน... แต่จำไว้ว่าสิ่งที่นายทำไว้กับร้าน มันยังไม่จบแค่คำขอโทษนะ” ร่างนั้นเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด ตะวันยืนตัวสั่นอยู่หลังแผ่นหลังกว้างของนายหัวสิงห์ ความรู้สึกหวาดกลัวที่เขาคิดว่าลืมไปแล้วจากการหนีมาที่นี่กลับพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง “ตะวัน...” นายหัวสิงห์หันมามองเขา สายตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด “คุณโอเคไหม?” ตะวันยังไม่ทันได้ตอบ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากฝั่งหาดก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนของลูกน้องในเรือของนายหัวสิงห์ที่วิ่งหน้าตาตื่นมา “นายหัวครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! ที่ท่าเรือ... เรือสำราญลำที่จ้างเหมาเราไปออกทะเลน่ะครับ จู่ๆ พวกเขาก็แจ้งยกเลิกกะทันหัน แล้วตอนนี้พวกเขากำลังเรียกค่าเสียหายจากเรามหาศาล เขาบอกว่ามี 'หลักฐาน' ว่าเราลักลอบขนของผิดกฎหมาย... ตอนนี้ตำรวจท่าเรือกำลังจะเข้ามายึดเรือเราแล้วครับ!” ตะวันเบิกตากว้าง เขามองหน้านายหัวสิงห์ที่ตอนนี้เปลี่ยนจากความนิ่งสงบเป็นความตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่วิทวัสที่เพิ่งเดินลับตาไปนั้นหยุดยืนอยู่ที่มุมตึกและยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ตะวันรู้ทันทีว่า... เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในกลิ่นไอของท้องทะเลนะครับ จะขอรีบไปเร่งมือเขียนตอนต่อไปให้ทุกท่านได้อ่านกันโดยเร็วที่สุดครับ!