ลูกค้าขาประจำ

“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อซื้อผักสวนครัวกลับไปต้มจืดนะครับคุณตะวัน ผมมาที่นี่เพราะอยากรู้ว่า ‘รสชาติที่หายไป’ ของคุณ มันเป็นอย่างไรกันแน่” ชายวัยกลางคนในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวสะอาดตา วางถุงผ้าใบหนาลงบนโต๊ะไม้หน้าร้านอย่างแรงจนฝุ่นผงจางๆ ลอยคลุ้ง ตะวันชะงักมือจากการคัดแยกใบโหระพาอิตาลีที่เพิ่งเก็บสดๆ จากแปลงข้างหลังร้าน เขาเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือน สายตาของชายคนนั้นแฝงไปด้วยความคาดหวังที่พุ่งเป้ามาที่ตัวเขาโดยตรง ราวกับจะเค้นเอาความลับบางอย่างออกจากเชฟที่ผันตัวมาเป็นเกษตรกรผู้นี้ ตะวันวางตะกร้าลงช้าๆ เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก แต่แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะปรับให้เป็นปกติ “ถ้าคุณหมายถึงเมนูที่ผมเคยปรุงในห้องครัวที่ปารีส ผมเกรงว่าคุณคงจะผิดหวังนะครับ เพราะที่นี่มีแค่กะเพราพริกแห้งกับผักสวนครัวหลังบ้าน” ตะวันตอบเสียงเรียบ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับแฝงความหมายบางอย่าง “แล้วถ้าผมบอกว่า ผมยอมจ่ายไม่อั้น เพื่อให้คุณ ‘ปรุง’ มื้อเย็นนี้ให้ผมทานสักมื้อล่ะ?” บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อเสียงเครื่องยนต์เรือที่คุ้นหูคำรามกึกก้องมาจากทางท่าเทียบเรือ นายหัวสิงห์ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางที่ดูขรึมและทรงพลังกว่าปกติ คิ้วหนาของเขาขมวดมุ่นเมื่อเห็นชายแปลกหน้ายืนประจันหน้ากับตะวัน “ที่นี่ไม่ใช่ภัตตาคาร และตะวันก็ไม่ใช่เชฟส่วนตัวของใคร” น้ำเสียงทุ้มต่ำของนายหัวสิงห์กดดันจนบรรยากาศในร้านดูอึดอัดขึ้นมาทันที “ถ้าคุณหิว ก็เชิญไปที่ตลาดฝั่งนู้น แต่ถ้าคุณมีธุระอย่างอื่น... ผมว่าคุณควรพูดให้ชัดเจนตั้งแต่นาทีนี้” ชายแปลกหน้าหัวเราะในลำคอ เขาหยิบภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นภาพของจานอาหารที่ดูประณีตบรรจง วางอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อนที่มีลายเซ็นตัวบรรจงของตะวันกำกับไว้ที่มุมภาพ ตะวันมองภาพนั้นแล้วนิ่งไป ลมทะเลที่พัดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาหอบเอากลิ่นไอเค็มของน้ำทะเลและกลิ่นดินชื้นๆ มาด้วย กลิ่นที่เขาพยายามสร้างมันขึ้นมาใหม่ในชีวิตที่เรียบง่ายนี้ บัดนี้มันกำลังถูกรบกวนด้วยเงาอดีตที่เขาเพียรพยายามจะลบเลือน “คุณสิงห์ครับ ไม่เป็นไร” ตะวันพูดขึ้นเบาๆ พลางขยับกายไปยืนข้างนายหัวสิงห์ “เขาแค่เป็นลูกค้าที่หลงทางมา ตามหาเมนูที่ผมไม่ได้ทำมานานมากแล้ว” “คนหลงทางมักจะนำปัญหามาด้วยเสมอ” นายหัวสิงห์หันไปมองตะวัน สายตานั้นสื่อความหมายว่าเขาไม่ได้เชื่อคำพูดนั้นแม้แต่น้อย เขายืนจังก้าเป็นด่านหน้า ราวกับสัตว์ป่าที่ปกป้องถิ่นฐานของตน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตมือของตะวันที่กำชายเสื้อแน่นจนขึ้นข้อ ชายแปลกหน้าคนนั้นไม่ได้สนใจท่าทีข่มขู่ของนายหัวสิงห์ เขาวางภาพถ่ายลงบนโต๊ะ “ผมไม่ได้มาเพื่อนำปัญหามาให้ แต่ผมมาเพื่อบอกว่า... พ่อครัวที่ทำอาหารได้ด้วยจิตวิญญาณแบบคุณ ไม่ควรมาจมปลักอยู่แค่กับการขายผักริมเลแบบนี้ ผู้คนในเมืองใหญ่ยังโหยหารสชาติที่สะท้อนถึง ‘ชีวิต’ และวันนี้ ผมไม่ได้มาคนเดียว” เขากวาดสายตาไปที่ถนนหน้าบ้าน ก่อนจะผายมือออกไปนอกร้าน รถตู้สีดำคันหรูสองคันจอดสนิทอยู่หน้าสวนผัก คนกลุ่มหนึ่งในชุดเรียบร้อยเดินลงจากรถด้วยท่าทีที่เคารพ ซึ่งดูไม่เหมือนลูกค้าทั่วไปที่แวะเวียนมาหาซื้อผักสวนครัวเลยแม้แต่น้อย “ผมมีข้อเสนอที่จะทำให้คุณได้ทำในสิ่งที่รัก โดยไม่ต้องทิ้งทะเลที่นี่ไป” ชายคนนั้นกล่าวพลางยื่นนามบัตรสีดำสนิทให้ตะวัน “พิจารณาดูให้ดีนะครับ คุณตะวัน... ก่อนที่คลื่นลูกใหม่จะพัดเอาโอกาสนี้ไปจนหมด” ตะวันรับนามบัตรมาถือไว้ มือของเขาสั่นเล็กน้อยโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว นายหัวสิงห์เบี่ยงตัวบังร่างตะวันไว้ครึ่งหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ถ้าเสนอเสร็จแล้ว ก็เชิญกลับไปได้แล้วครับ เรือของผมกำลังจะออกไปกู้ลอบดักปู และผมไม่ชอบให้ใครมาขวางทางเข้าออกบ้านผม” เมื่อแขกไม่ได้รับเชิญเดินจากไป นายหัวสิงห์หันมามองตะวันด้วยสายตาที่ซับซ้อน “นั่นไม่ใช่ลูกค้าธรรมดา และนายก็รู้ดีว่าพวกมันต้องการอะไร” ตะวันไม่ได้ตอบ แต่สายตาของเขากลับมองไปที่นามบัตรในมือ ก่อนจะมองออกไปที่ผืนน้ำกว้างใหญ่ที่เขารัก แสงอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนบนผิวน้ำเป็นสีทองแดงสลับกับสีครามเข้มเหมือนลางบอกเหตุบางอย่าง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของตะวันก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่เคยบันทึกไว้ในเครื่อง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับ เสียงจากปลายสายทำให้หัวใจของตะวันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “คุณตะวันคะ... ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอเสียที พวกเขากำลังไปหาคุณ และพวกเขาจะไม่มีวันปล่อยให้คุณกลับมาเป็นแค่คนปลูกผักธรรมดาๆ อีกต่อไป” ตะวันตัวแข็งทื่อเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ มันคือเสียงของคนที่เขาพยายามหนีห่างมากที่สุดในรอบสามปีที่ผ่านมา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมรสุมและกลิ่นไอทะเลไปกับผมนะครับ ขอให้มีความสุขกับการอ่านครับ!