ปลาหมึกย่างสูตรลับ

"ถ้าคุณไม่วางถังปลาหมึกนั่นลง ผมคงต้องเรียกตำรวจข้อหาบุกรุกเคหสถานในยามวิกาลนะ นายหัว" ตะวันวางมีดเชฟเล่มบางลงบนเขียงไม้ เสียงเหล็กกระทบไม้ดังคมชัดท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัว เขาไม่ได้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตูไม้บานเฟี้ยม กลิ่นไอเค็มของทะเลยังติดจางๆ มากับชุดผ้าใบเปียกชื้นของสิงห์ แต่มันกลับถูกกลบด้วยกลิ่นคาวสดใหม่ของวัตถุดิบชั้นเลิศที่เจ้าตัวเพิ่งหิ้วเข้ามา สิงห์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่เตะถังพลาสติกสีน้ำเงินใบเขื่องมาวางไว้กลางห้องครัว ตะวันชะงัก สายตาคมกริบของอดีตเชฟอาหารฝรั่งเศสเหลือบมองปลาหมึกกล้วยตัวโตที่ยังคงขยับหนวดกระดิกอยู่ในนั้น ผิวของมันยังใสจนเห็นเนื้อข้างใน นี่ไม่ใช่ปลาหมึกจากตลาดทั่วไป แต่มันคือปลาหมึกที่เพิ่งขึ้นจากเรือเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา "ผมไม่ได้มาเพื่อถูกจับ แต่มาเพื่อให้คุณจัดการไอ้พวกนี้" สิงห์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมเข้มดั่งท้องทะเลลึกยามค่ำคืนจ้องมองคนตัวเล็กกว่าอย่างไม่ลดละ "มรสุมกำลังจะเข้า เรือใหญ่ออกไม่ได้ แต่อยากกินฝีมือคุณก่อนที่จะต้องไปเฝ้าท่าเรือยาวๆ" ตะวันถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ถังใบนั้น เขาใช้มือที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีหยิบปลาหมึกตัวหนึ่งขึ้นมา มันยังเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยพละกำลัง "คุณรู้ไหมว่าการเอาปลาหมึกสดๆ มาให้เชฟตอนตีสอง มันไม่ใช่เรื่องของคนปกติเขาทำกัน" "ผมไม่ใช่คนปกติอยู่แล้ว คุณก็น่าจะรู้ดี ตะวัน" ตะวันชะงักไปครู่หนึ่ง สัมผัสถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาที่ใบหน้าโดยไม่ทราบสาเหตุ เขาเบี่ยงหน้าหนีไปที่เตาถ่านที่เพิ่งจุดไฟขึ้นมาใหม่ "งั้นก็รอไป ถ้าอยากกินของอร่อย ก็ต้องอดทน" บรรยากาศในครัวเล็กๆ เปลี่ยนไปจากความตึงเครียดกลายเป็นความเงียบที่มีจังหวะ ตะวันบรรจงทำความสะอาดปลาหมึกอย่างประณีต มือของเขาคล่องแคล่วราวกับกำลังร่ายรำ เขาไม่ได้ใช้เพียงแค่ทักษะ แต่ใช้หัวใจที่เคยด้านชาในเมืองหลวงกลับมามีชีวิตอีกครั้งผ่านรสสัมผัสของวัตถุดิบ สิงห์ยืนกอดอกพิงขอบประตู มองดูคนตรงหน้าที่แม้จะดูอ่อนหวาน แต่เมื่ออยู่ในครัว ตะวันกลับมีอำนาจสั่งการเหนือทุกสิ่ง "สูตรลับของผมไม่ได้อยู่ที่เครื่องปรุง" ตะวันพูดขึ้นขณะเตรียมซอสสูตรพิเศษที่เขาคิดค้นขึ้นเอง "แต่มันอยู่ที่การดึงความหวานตามธรรมชาติของทะเลออกมา... ห้ามทำเกิน ห้ามย่างนานเกินไป เพราะถ้าเนื้อเหนียวเมื่อไหร่ ทุกอย่างที่ผมทำมาก็กลายเป็นความว่างเปล่า" ตะวันนำปลาหมึกวางลงบนตะแกรงเหล็กที่ตั้งอยู่เหนือถ่านไม้โกงกาง เสียงฉ่าของน้ำจากเนื้อปลาหมึกที่สัมผัสความร้อนดังระงมไปทั่ว กลิ่นหอมฟุ้งที่เข้มข้นจนชวนให้น้ำลายสอระเหยขึ้นมาทันที มันไม่ใช่กลิ่นย่างแบบทั่วไป แต่มันคือกลิ่นของท้องทะเลที่ถูกแปรสภาพเป็นศิลปะ สิงห์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนตะวันสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่ม เขาเผลอเกร็งไหล่ แต่กลับไม่ถอยหนี "ทำไมต้องมาถึงขนาดนี้" สิงห์เอ่ยถาม น้ำเสียงเปลี่ยนจากความแข็งกร้าวเป็นความนุ่มลึกอย่างที่ตะวันไม่เคยได้ยินมาก่อน "ที่นี่มันไกลจากชีวิตที่คนอย่างคุณควรจะเป็น คุณหนีอะไรมากันแน่ ตะวัน?" ตะวันหยุดมือที่กำลังทาซอสสีอำพันลงบนตัวปลาหมึก ความนิ่งงันปกคลุมไปชั่วขณะ เขารู้ดีว่าความลับที่เขาเก็บไว้หลังม่านควันในเมืองหลวงนั้นยากจะลบเลือน แต่ที่นี่... กลิ่นอายทะเลแห่งนี้กลับทำให้เขารู้สึกว่าตนเองมีตัวตนมากกว่าที่เคย "ผมไม่ได้หนี" ตะวันตอบเสียงเรียบ แต่แววตาไหววูบ "ผมแค่กำลังพยายามหาทางกลับบ้าน... บ้านที่ผมเพิ่งจะเจอหลังจากผ่านมานานแสนนาน" สิงห์มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น ราวกับต้องการค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ใต้เงาคลื่น ทั้งสองยืนอยู่ใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สอดประสาน ตะวันยื่นจานที่จัดวางปลาหมึกย่างเนื้อเด้งฉ่ำซอสให้สิงห์ "ลองดูครับ สูตรลับของคืนนี้" สิงห์รับจานไป แต่เขากลับไม่ได้สนใจปลาหมึก เขาใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของตะวันไว้เบาๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างที่สุด "ตะวัน... มีเรื่องหนึ่งที่ผมยังไม่ได้บอกคุณ ก่อนที่มรสุมจะซัดถล่มเกาะนี้" เสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ แต่มันกลับเงียบงันไปในความรู้สึกของทั้งคู่เมื่อสิงห์กระซิบต่อ "เรือประมงของผมไม่ได้ถูกส่งมาที่นี่เพื่อทำการประมงเพียงอย่างเดียว แต่ที่ผมเฝ้าติดตามคุณตั้งแต่วันแรกที่มาถึง เพราะมีคนฝากข้อความถึงคุณ... ข้อความที่ถูกส่งมาพร้อมกับตราประทับที่คุณคิดว่ามันจมหายไปในก้นทะเลนานแล้ว" สิงห์ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันฝนสีเข้ม หยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่เปียกชื้นออกมาวางลงบนโต๊ะไม้ ตะวันเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่คุ้นตา ตราสัญลักษณ์ที่เขาหนีมาตลอดสิบปี ตราสัญลักษณ์ของผู้ชายที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเรือล่ม... พ่อของเขาเอง ลมทะเลพัดกรรโชกแรงขึ้นทันที ประตูหน้าต่างห้องครัวกระแทกปิดดังปัง ราวกับเป็นสัญญาณเริ่มต้นของสิ่งที่เขากลัวที่สุดในชีวิตได้มาถึงหน้าบ้านแล้ว หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเริ่มต้นของมรสุมครั้งนี้และเอาใจช่วยตะวันไปกับผมนะครับ ลมทะเลพัดรัก