ความห่วงใยที่ปิดไม่มิด

"คุณมาที่นี่ทำไม... พล" ตะวันวางมีดเชฟในมือลงบนเขียงไม้เนื้อแข็ง เสียงกระทบที่ดังกึกก้องในความเงียบของห้องครัวริมเลนั้นดูหนักแน่นพอๆ กับแววตาที่เขามองไปยังชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี้ยบกริบ ซึ่งดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศกลิ่นคาวทะเลและละอองเกลือที่เกาะอยู่ตามผนังไม้ พลไม่ได้ตอบในทันที เขากวาดสายตามองผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนคราบน้ำสต็อกและเศษผักออร์แกนิกของตะวันด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ก่อนจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา "ผมมาตามคำสั่งของหุ้นส่วนที่เขายังคงรอให้คุณกลับไปกู้ชื่อเสียงให้กับร้านที่กรุงเทพฯ ไงครับตะวัน คุณจะทิ้งทุกอย่างที่คุณสร้างมาเพียงเพราะอยากมานั่งปลูกผักกินลมชมทะเลเนี่ยนะ" "ผมไม่ได้ทิ้งทุกอย่าง แต่ผมแค่กำลังตามหาบางอย่างที่ร้านหรูๆ ของพวกคุณไม่มีวันเข้าใจ" ตะวันตอบเสียงเรียบ พลางหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดมือที่สั่นน้อยๆ ของตัวเองโดยไม่ให้ใครสังเกต ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เงาร่างสูงใหญ่ของนายหัวสิงห์ทอดทับลงมาบดบังแสงจากตะเกียงน้ำมันที่แขวนอยู่ริมระเบียง ชายหนุ่มเจ้าของเรือประมงไม่ได้เอ่ยคำทักทาย เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวตะวันแล้วหยิบจานปลาหมึกนึ่งมะนาวที่ปรุงเสร็จแล้วไปวางบนโต๊ะไม้กว้าง โดยมีสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองแขกผู้มาเยือนอย่างไม่เป็นมิตร "ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนใส่สูทครับคุณ" เสียงของนายหัวสิงห์ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน "ถ้าคุณหิว ก็สั่งอาหาร ถ้าคุณไม่มีอะไรจะสั่ง ก็เชิญออกไปจากครัวของคนอื่นได้แล้ว" พลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าดวงตาของเขากลับไม่ขำตาม "ดูท่ากัปตันเรือแถวนี้จะหวงก้างน่าดูนะครับ หรือว่าการอยู่ที่นี่มันทำให้คุณลืมไปแล้วว่าโลกภายนอกเขาไปถึงไหนกันแล้ว ตะวัน?" ตะวันสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นไอทะเลที่เคยเยียวยาใจเขากลับเริ่มหนักอึ้ง เขาหันไปสบตานายหัวสิงห์ ชั่วขณะนั้นมีความสื่อสารบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด ความห่วงใยที่ปิดไม่มิดในแววตาของนายหัวที่เพิ่งจะพาเขาผ่านพ้นเหตุการณ์เรือล่มเกือบเอาชีวิตไม่รอดมาได้เมื่อสัปดาห์ก่อน มันทำให้ตะวันรู้ว่า เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป "ผมเลือกแล้วครับพล" ตะวันพูดพลางเดินไปยืนเคียงข้างนายหัวสิงห์ "ที่นี่อาจจะไม่มีดาวมิชลิน ไม่มีแสงไฟนีออน แต่ที่นี่มีสิ่งที่เรียกว่า 'ความจริงใจ' ซึ่งผมว่าคุณน่าจะลองชิมดูบ้างนะ... ถ้าไม่รังเกียจฝีมือชาวประมง" นายหัวสิงห์ขยับตัวเข้าใกล้ตะวันจนไหล่ชิดกัน ความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มร่างใหญ่แผ่ซ่านมาถึงตะวัน มันเป็นความรู้สึกที่มั่นคงและปลอดภัยอย่างประหลาด เขาหยิบช้อนคันเล็กขึ้นมาตักน้ำจิ้มซีฟู้ดสูตรลับของตะวันแล้วยื่นให้พลด้วยท่าทีที่ไม่ยอมลดละ "ลองดูครับ... รสชาติของทะเลที่คนอย่างคุณอาจไม่เคยสัมผัส" พลมองช้อนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมรับมันไปชิม รสเผ็ดร้อนเปรี้ยวแซ่บของพริกขี้หนูสวนและมะนาวสดทำเอาชายหนุ่มผู้ดีถึงกับชะงัก สีหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงรสชาติที่ซื่อตรงและชัดเจนดั่งคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง "คุณเปลี่ยนไปนะตะวัน..." พลวางช้อนลง เสียงของเขาไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนตอนแรก "แต่ผมไม่ได้มาที่นี่เพียงแค่จะตามคุณกลับ... ผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ และมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์วันนั้นที่เรือของคุณล่ม" ตะวันขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไง?" นายหัวสิงห์ขยับตัวก้าวออกมาขวางหน้าตะวันไว้ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดัน "ถ้าเรื่องที่แกจะพูด มันทำให้ตะวันต้องไม่สบายใจ ฉันว่าแกควรเก็บมันไว้ในเรือลำเดิมของแกเถอะ" "ไม่ใช่ครับนายหัว..." พลส่ายหน้า สายตาที่จ้องมองไปยังตะวันเต็มไปด้วยความเวทนาอย่างปิดไม่มิด "ตะวัน... อุบัติเหตุวันนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และคนที่สั่งให้เรือของคุณจม... คือคนใกล้ตัวที่สุดที่คุณคาดไม่ถึง" ตะวันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เสียงคลื่นที่ซัดกระทบโขดหินข้างนอกเงียบลงไปถนัดตา เขาหันไปมองนายหัวสิงห์ที่ตอนนี้กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน พลล้วงซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเปียกชื้นเล็กน้อยออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้ววางลงบนโต๊ะครัว "นี่คือหลักฐานการโอนเงินและคำสารภาพจากลูกเรือที่คุณไว้ใจที่สุด... เปิดดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าเหตุผลที่เขาทำแบบนั้น ไม่ใช่เพื่อเงิน แต่มันเป็นเพราะ 'คนบางคน' ต้องการให้คุณตายไปจากโลกนี้จริงๆ" มือของตะวันสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะซองเอกสารนั้น นายหัวสิงห์คว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยและคำเตือนว่า 'อย่าดูเลย' แต่ตะวันกลับสบตากับคนตรงหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยว "ผมต้องรู้ครับสิงห์... เพราะถ้าผมจะต้องอยู่ที่นี่ต่อ ผมต้องรู้ว่าพื้นที่แห่งนี้ปลอดภัยพอที่จะเรียกว่า 'บ้าน' จริงๆ หรือไม่" ตะวันดึงซองเอกสารมาเปิดออก ทันทีที่ภาพถ่ายใบแรกปรากฏแก่สายตา เลือดในกายของเขาก็เย็นวาบดุจน้ำแข็ง ในรูปนั้นคือใบหน้าของคนที่เขาเพิ่งจะจิบน้ำชาด้วยเมื่อเช้านี้... คนที่ถือเป็นหัวใจสำคัญของชุมชนริมทะเลแห่งนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลมทะเลพัดพารักมาถึงใจคุณนะครับ