คำตอบท่ามกลางสีที่แต้มไว้

"รินรดา อย่าก้าวเข้ามามากกว่านี้เลย... ถ้าไม่อยากเห็นภาพนิทรรศการที่สมบูรณ์ที่สุดกลายเป็นเถ้าถ่าน" เสียงของเมฆาเรียบเฉย ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันสนและสีอะคริลิกที่ยังไม่แห้งสนิท รินรดาชะงักฝีเท้าอยู่หน้าบานประตูที่เปิดแง้มออก เธอเห็นแผ่นหลังของคนที่เธอเฝ้าตามหามาตลอดสามวัน เมฆายืนอยู่ตรงกลางห้อง โอบล้อมด้วยผืนผ้าใบที่ถูกตวัดแปรงด้วยอารมณ์รุนแรง รอยหยดสีสีแดงคล้ายเลือดสดๆ ไหลเยิ้มลงมาบนพื้นไม้ เหมือนกับหยาดน้ำตาของศิลปินผู้สิ้นหวัง "คุณพูดเหมือนว่าชีวิตของคุณคือส่วนหนึ่งของงานศิลปะชิ้นนี้" รินรดากล่าว พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น เธอไม่สนใจคำเตือนที่ดูเหมือนการไล่ส่ง ในมือของเธอมีเพียงพู่กันด้ามโปรดที่พกติดตัวไว้เป็นเครื่องราง "แต่เมฆา... ศิลปะไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย แต่มันมีไว้เพื่อนิยามความหมายของจิตวิญญาณ" เมฆาหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาคมกริบแต่หม่นแสงราวกับท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่ รอยยิ้มที่เขาเคยให้เธอเมื่อครู่หายไปแล้ว เหลือเพียงใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่ากลัว "ความหมายเหรอ? รินรดา... ในนิทรรศการนี้ไม่มีความหมายอะไรนอกจากความจริงที่ว่า เราต่างก็เป็นแค่สีที่รอวันแห้งสนิทและถูกลบทิ้งจากกระดานโลก" รินรดาก้าวข้ามความหวาดกลัว เธอเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นไอของความเศร้าที่ลอยออกมาจากตัวเขา เธอเห็นมือของเขาสั่นเทา มือที่เคยสร้างสรรค์งานศิลปะที่งดงามที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น กลับกำลังกำมีดพาเลตต์เล่มเล็กไว้แน่น "ถ้าคุณอยากให้ฉันเลือกว่าจะตายไปกับความลับหรือจะฆ่าคุณ... งั้นฉันขอเลือกข้อสาม" รินรดาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอถอดถุงมือข้างหนึ่งออก แล้วเอื้อมไปแตะที่ปลายพู่กันที่เปื้อนสีฟ้าหม่นบนมือของเขา "ฉันเลือกที่จะวาดความจริงไปพร้อมกับคุณ" เมฆานิ่งงัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความแข็งกร้าวที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาเป็นกำแพงดูเหมือนจะเริ่มพังทลายลงในวินาทีนั้น "คุณไม่เข้าใจหรอก รินรดา... ทุกรอยแปรงที่ฉันตวัดลงไปในนิทรรศการนี้ คือความผิดบาปที่ฉันได้รับสืบทอดมาจากคนที่ฉันรักที่สุด ถ้าคุณรับรู้มัน คุณจะเปลี่ยนไปตลอดกาล" "ฉันยอมเปลี่ยน" เธอแทรกขึ้นมาทันที น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาคู่สวย "ฉันเบื่อกับชีวิตที่จืดชืดและการวาดภาพตามความคาดหวังของคนอื่นเต็มทีแล้ว ถ้าการได้รู้ความลับของคุณคือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้ได้เห็นสีสันที่แท้จริงของโลกใบนี้ ฉันยินดีที่จะจ่ายมันค่ะ" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของคนทั้งสอง เมฆาทิ้งมีดพาเลตต์ลงบนพื้น เสียงโลหะกระทบไม้ดังกังวาน ก่อนที่เขาจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ เขาซบหน้าลงกับฝ่ามือ ไหล่กว้างสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบจนแทบแตกสลาย เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเขา สัมผัสถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชา "เล่าให้ฉันฟังเถอะนะคะ... ไม่ว่ามันจะมืดมนแค่ไหน เราจะระบายสีทับมันไปด้วยกัน" เมฆาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเขาไม่ได้มีความดุร้ายหลงเหลืออยู่ มีเพียงความอ่อนแอที่น่าสงสาร "เมื่อห้าปีก่อน... คนที่ฉันรักไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุอย่างที่ใครๆ คิดหรอกรินรดา แต่เขาตายเพราะเขาพยายามจะ 'แก้ไข' งานภาพวาดที่เขาสร้างขึ้นมา และฉัน... ฉันคือคนถือพู่กันคนสุดท้ายในวินาทีนั้น" รินรดานิ่งค้างไป ความเย็นวาบวิ่งผ่านไขสันหลังของเธอขณะที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกมา เมฆาหยิบภาพวาดภาพหนึ่งที่วางคว่ำไว้ออกมา แล้วหงายหน้ามันขึ้นมาให้เธอดู มันเป็นภาพใบหน้าของใครบางคนที่รินรดารู้จักดี... เป็นบุคคลที่อยู่ในปมความคาดหวังที่ครอบครัวเธอปิดบังมาตลอด รินรดามองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง ก่อนจะอุทานออกมาเบาๆ "นี่มัน... ภาพวาดของพี่สาวฉัน?" เมฆาเงยหน้าขึ้นจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกสุดใจ "ไม่ใช่แค่ภาพวาดรินรดา... แต่นี่คือร่องรอยสุดท้ายก่อนที่เธอจะหายไปจากโลกใบนี้ และคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพ่อของคุณที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงและเสียงที่คุ้นเคยของบิดาเธอที่ตะโกนเข้ามาว่า "รินรดา! หลบออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้! แกไม่รู้หรอกว่าไอ้เด็กนี่มันทำอะไรกับพี่สาวแกไว้!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านผืนผ้าใบแห่งความรักและรอยร้าวไปกับเดซี่นะคะ - ดอกเดซี่ริมทาง -