แสงสุดท้ายของวัน

"รินรดา! อย่าให้พ่อต้องพังประตูเข้าไป! แกกำลังทำลายอนาคตของตัวเองอยู่รู้ไหม!" แรงกระแทกจากภายนอกทำให้บานประตูไม้เก่าสั่นสะเทือน เสียงตะโกนของบิดาดังก้องอยู่ในห้องสตูดิโอที่เคยเงียบสงัด กลิ่นน้ำมันลินสีดจางๆ ที่เคยเป็นดั่งอากาศหายใจ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความกดดันอันหนักอึ้ง รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง นิ้วมือสั่นเทาของเธอเปื้อนรอยสีน้ำเงินเข้มข้น ดวงตาคู่สวยจับจ้องอยู่ที่เมฆา—คนที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังผืนผ้าใบขนาดใหญ่ เขาไม่ได้ดูหวาดหวั่นกับเสียงตะโกนข้างนอกนั่นแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงทอดมองมาที่เธอ... เหมือนกับจะถามว่า *'เธอจะเลือกทางไหน'* "หนีไปสิคะ..." รินรดากระซิบ เสียงของเธอแหบพร่าราวกับเศษแก้วที่บาดลึกในใจ "ถ้าเขาเข้ามาเห็นคุณตอนนี้ ทุกอย่างจะจบลง" เมฆาไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงทุบประตูที่ดังขึ้นอีกระลอกจนฝุ่นจากเพดานร่วงหล่นลงมา เขาเอื้อมมือที่หยาบกร้านจากการจับพู่กันมาแตะที่ปลายคางของเธอ บังคับให้เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้มากมาย "ถ้าผมหนี ความจริงที่ว่าผมเป็นคนทำลายชีวิตพี่สาวคุณก็จะติดตัวผมไปตลอดกาล" เมฆากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทุ้มลึก "แต่ถ้าผมอยู่... ผมอาจจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าสีหม่นบนผืนผ้าใบของคุณ ไม่ใช่ความผิดของใคร แต่มันคือสิ่งที่คุณเลือกเองเพื่อที่จะไม่ต้องมองเห็นความจริงที่แสนโหดร้าย" "คุณหมายความว่ายังไง..." รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัด "เปิดประตูสิ รินรดา" เขาขยับพู่กันในมือไปจุ่มสีแดงสดที่วางอยู่ข้างๆ แล้วยื่นให้เธอ "เราจะจบเรื่องนี้ด้วยภาพวาดภาพเดียวกัน ไม่ว่าพ่อนักธุรกิจของคุณจะพังประตูเข้ามาหรือไม่ก็ตาม" รินรดาจ้องมองพู่กันในมือเมฆา ราวกับมันเป็นอาวุธที่จะปลดแอกเธอจากกรงขังของความทรงจำ ความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกถึงเรื่องพี่สาว ความคาดหวังของครอบครัวที่บีบคั้นจนเธอกลายเป็นคนไร้สีสัน ทุกอย่างประดังเข้ามาในหัว แต่เมื่อมองเห็นแววตาที่มั่นคงของเมฆา ความกลัวเหล่านั้นกลับเริ่มจางหายไป เธอตัดสินใจก้าวไปที่ประตู แทนที่จะล็อกมันไว้ เธอหมุนลูกบิดออก ประตูถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบิดาของเธอเสียหลักเซเข้ามาภายในห้อง แต่สิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่การหลบซ่อน หรือการแก้ตัว แต่เป็นรินรดาที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าผืนผ้าใบสีขาวสะอาดที่กำลังถูกแต้มแต่งด้วยสีแดงและน้ำเงินอย่างบ้าคลั่ง "ริน! แกทำบ้าอะไร..." เสียงของผู้เป็นพ่อขาดห้วงไป เมื่อเห็นดวงตาของลูกสาวที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ดวงตาของตุ๊กตาที่รอรับคำสั่งอีกต่อไป แต่เป็นดวงตาของจิตรกรที่กำลังกรีดเลือดตัวเองลงบนผืนผ้าใบ "พ่อคะ..." รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม "หนูใช้ชีวิตในตีกรอบที่พ่อขีดไว้มาตลอด สีของหนูมันจืดจางเพราะหนูพยายามระบายตามสีที่พ่อชอบ แต่ภาพนี้... ภาพนี้คือตัวหนู" เมฆายืนอยู่ข้างหลังเธอ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงแค่เอื้อมมือมาวางบนไหล่ของเธอ เป็นสัมผัสที่ให้พลังงานอย่างประหลาด รินรดาตวัดพู่กันวาดเส้นสายที่รุนแรงและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลงบนภาพ เธอไม่ได้วาดความอ่อนหวาน แต่วาดความจริง—ความจริงที่เมฆาเคยสูญเสีย และความจริงที่พี่สาวของเธอไม่ได้จากไปเพราะความผิดของใคร แต่จากไปเพราะไม่มีที่ยืนในโลกที่ถูกตีกรอบเช่นนี้ "แกมันบ้าไปแล้ว!" พ่อของเธอคำราม "ไอ้เด็กคนนี้มันทำให้แกเพ้อเจ้อ!" "เขาไม่ได้ทำให้หนูเพ้อเจ้อค่ะ เขาแค่ทำให้หนูเห็นว่าสีเทามันก็สวยงามได้ในแบบของมัน" รินรดาหันไปสบตาผู้เป็นพ่อ "พ่อไม่ต้องมองภาพนี้ด้วยความคาดหวังแล้วนะคะ เพราะภาพนี้... หนูวาดให้ตัวเอง" ในจังหวะที่ความขัดแย้งกำลังถึงจุดเดือด เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากโถงทางเดิน เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคงและเชื่องช้า พ่อของรินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองทางประตูที่เปิดค้างไว้ เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงประตู เธอสวมชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าซีกหนึ่งถูกปกปิดด้วยเงามืด แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ดูเหมือนรินรดาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน—ทว่ากลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นอย่างถึงที่สุด—ทำให้หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "คุณพ่อคะ..." หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงประตูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก "ดูเหมือนว่าน้องสาวของหนูจะลืมไปนะคะ ว่าภาพวาดที่สวยงามที่สุดน่ะ ต้องใช้ 'สี' จากคนที่ไม่มีลมหายใจแล้วเท่านั้นถึงจะสมบูรณ์" เธอขยับก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เพราะร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า... คือคนที่ทุกคนต่างบอกว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน พี่สาวของเธอเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านผืนผ้าใบและสีสันแห่งหัวใจมาจนถึงตอนนี้นะคะ