พู่กันที่ไร้ชีวิต

"ปล่อยมือจากภาพนั้นซะ รินรดา... ก่อนที่สีน้ำมันพวกนี้จะเปื้อนมือเธอไปตลอดกาล" เสียงทุ้มต่ำของเมฆาดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลที่เพิ่งเริ่มต้น แสงสีน้ำเงินและแดงจากรถตำรวจที่จอดสนิทอยู่เบื้องล่างอาคารสตูดิโอสาดกระทบใบหน้าของรินรดาจนดูซีดเซียวราวกับหุ่นปูนปลาสเตอร์ เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันสนและอดีตที่พังทลาย ในมือยังคงกำกรอบรูปไม้เก่าๆ ที่ซ่อนความลับอันมืดดำไว้ภายใต้ชั้นสีที่ถูกทับถมอย่างจงใจ "เมฆา... นี่ไม่ใช่ฝีมือของฉัน" รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พลางกวาดสายตามองร่องรอยการตวัดพู่กันที่คุ้นเคย แต่มันกลับบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "ใครบางคนวางแผนให้ฉันเป็นคนรับบาปตั้งแต่วันแรกที่เราเริ่มนิทรรศการนี้" เมฆาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงคืบ ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่ใครควรจะเป็น แต่กลับมองเธอด้วยความสมเพชเวทนาที่กรีดลึกลงไปในใจจิตรกรสาว "ความจริงมักจะสวยงามเสมอในจินตนาการของคนหลงทาง" เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก "เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอริน? งานศิลปะที่ไม่มีความตายเป็นเดิมพัน ก็เป็นได้แค่ภาพวาดดาษๆ ที่รอวันลอกล่อน ตอนนี้ถึงเวลาที่ความงดงามของเธอจะต้องยอมรับความจริงสักทีว่า... จิตรกรไม่ได้มีหน้าที่สร้างแค่ความสุข แต่มันคือการทำลายตัวเองด้วย" รินรดาขว้างกรอบรูปนั้นลงกับพื้น ไม้กระดานแตกกระจาย เผยให้เห็นลายเซ็นที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นสีหม่น—ลายเซ็นที่เป็นของเธอเองโดยสมบูรณ์ หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอจำได้แม่นว่าไม่ได้เป็นคนวาด แต่ทำไมฝีแปรงเหล่านั้นถึงเหมือนกับสิ่งที่เธอเขียนลงไปในยามหลับใหล หรือว่าเธอจะกลายเป็นปีศาจที่เธอเองก็ไม่รู้จักไปเสียแล้ว "ฉันไม่เคยเขียนมัน..." เธอทรุดตัวลงคุกเข่า ความเย็นเยียบของพื้นไม้ซึมเข้าสู่กระดูก "เมฆา บอกฉันสิว่านี่คือสิ่งที่เธอทำ เพื่อให้ฉันได้สัมผัสถึงความล้มเหลวแบบที่เธอเคยเจอ" ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ปลายนิ้วหยาบกร้านเชยคางหญิงสาวขึ้นมา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความโหยหาที่แฝงไปด้วยพิษร้าย "ถ้าฉันบอกว่าภาพนี้คือภาพที่สวยที่สุดที่เธอเคยสร้างมา... เธอจะเชื่อไหมล่ะ?" เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นๆ นั้นขัดแย้งกับสถานการณ์ที่กำลังบีบคั้น รินรดารู้สึกเหมือนถูกดึงลงไปในหลุมดำแห่งความกำกวม เธอมองเห็นความสับสนในดวงตาของเมฆา ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความลึกลับนั้นดูจะปะทุออกมาในยามที่เขาเผชิญหน้ากับความแตกสลายของเธอ "ความหมายของงานศิลปะที่ฉันตามหามาตลอดชีวิต..." รินรดาพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนรอยสีที่เปรอะเปื้อนพื้น "มันคือการสูญเสียทุกอย่างเพื่อแลกกับความจริงงั้นเหรอคะ?" เมฆาไม่ตอบ เขาเพียงแค่คว้าพู่กันด้ามโปรดของเธอขึ้นมา แล้วจุ่มมันลงไปในถาดสีที่แห้งกรังก่อนจะละเลงมันลงบนภาพวาดที่แตกสลายนั้นอย่างไร้ความปรานี "ไม่ใช่นะรินรดา... มันคือการยอมรับว่าเราต่างก็เป็นเศษซากของกันและกันต่างหาก" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังใกล้เข้ามาถึงหน้าประตูสตูดิโอ รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอเหลือบมองนาฬิกาที่หยุดเดินไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ราวกับเวลาถูกกักขังไว้ในห้องนี้ร่วมกับพวกเขา เมฆาละมือจากภาพวาด เขาหันมาหาเธอแล้วยื่นมือที่เปื้อนสีให้ "ถ้าอยากจะรักษาความฝันของเธอไว้ ก็จงยอมรับว่าตัวเองเป็นจิตรกรที่ร้ายกาจที่สุดที่โลกเคยรู้จัก... เราจะหนีไปด้วยกัน หรือจะให้ที่นี่กลายเป็นสุสานของความรักที่เธอกลัวนักหนา" เขาลุกขึ้นยืนดึงตัวเธอให้ขึ้นมาปะทะกับอกกว้าง รินรดารู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเขา หรือนั่นอาจจะเป็นหัวใจของเธอเอง เธอมองไปที่ประตูที่กำลังจะถูกพังเข้ามา มองไปที่ภาพวาดที่เป็นหลักฐานมัดตัว และมองไปที่ดวงตาของคนที่เธอรักและเกลียดชังไปพร้อมกัน ในวินาทีที่บานประตูใหญ่ถูกกระแทกจนเปิดออก รินรดาก็คว้าพู่กันด้ามนั้นมาไว้ในมือแน่น เธอตัดสินใจตวัดปลายพู่กันทับลงบนลายเซ็นตัวเองอย่างรุนแรงจนสีกระจายเลอะเทอะเป็นปื้นดำสนิท ราวกับต้องการลบตัวตนของเธอออกไปจากโลกใบนี้ให้สิ้นซาก แต่ทันใดนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่อยู่ใต้พื้นไม้ที่แตกกระจาย... มันไม่ใช่แค่เศษไม้ แต่เป็นภาพถ่ายใบเก่าของเธอกับเมฆาในวัยเยาว์ ที่เธอยังไม่เคยจำได้เลยว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อน! และก่อนที่ตำรวจจะกรูเข้ามาในห้องนั้น เมฆาก็ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก ยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลายจริงๆ "ยินดีต้อนรับสู่บทสุดท้ายของนิทรรศการเรานะ รินรดา... คราวนี้ถึงตาเธอแล้วที่จะต้องเลือกว่าจะตายไปพร้อมกับความลับ หรือจะฆ่าฉันเพื่อปิดปากมันไปตลอดกาล" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหยดสีและหยาดน้ำตากับดอกเดซี่ริมทางนะคะ