บทที่ 40

"ถ้าเธอจะกรีดพู่กันลงบนผืนผ้าใบด้วยความโกรธขนาดนั้น ก็วางมันลงเถอะค่ะริน... ภาพที่ออกมามันไม่มีอะไรเลย นอกจากเสียงกรีดร้องที่น่าเวทนา" น้ำเสียงของเมฆาราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนความมั่นใจที่เหลืออยู่น้อยนิดของรินรดา รินรดาชะงักมือที่กำลังตวัดสีน้ำมันสีเทาหม่นลงบนภาพวาดที่ควรจะเป็นทิวทัศน์ของความทรงจำ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นรอยป้ายที่ไร้ทิศทางและเต็มไปด้วยความอึดอัด รินรดาหันกลับมามองคนข้างหลัง ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริก เธอพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของเหตุผลที่กระจัดกระจายอยู่ในอก "แล้วคุณล่ะคะเมฆา? ที่คุณยืนมองฉันอยู่ตรงนั้นน่ะ คือความเวทนาหรือความสมเพชกันแน่?" เมฆาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ แสงสลัวในห้องทำงานของพวกเขาสะท้อนกับแววตาที่อ่านไม่ออก เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที แต่กลับหยิบพู่กันที่รินรดาวางทิ้งไว้ขึ้นมา หมุนมันเล่นระหว่างนิ้วเรียวยาว ก่อนจะจดจ้องไปยังภาพวาดที่ไร้ชีวิตนั้น "มันไม่ใช่ทั้งสองอย่างค่ะริน มันคือความเสียดาย... ฉันเสียดายที่คนที่มีพรสวรรค์จะเนรมิตสีสันให้โลกใบนี้ กลับเลือกที่จะทำลายตัวเองด้วยเฉดสีที่ไม่มีตัวตนแบบนี้" รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความกดดันจากครอบครัวที่เคยฝังรากลึกในใจคล้ายถูกขุดขึ้นมาซ้ำเติมด้วยคำพูดของคนที่เธอไว้ใจที่สุด "คุณไม่เข้าใจหรอก... คุณไม่เคยต้องแบกความคาดหวังที่มองไม่เห็นแต่มันหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก คุณบอกให้ฉันเป็นอิสระ แต่ทุกครั้งที่ฉันพยายามจะแตะแต้มสีสดใส สิ่งที่ฉันเห็นในใจมันกลับมีแต่สีหม่นของความกลัวที่พวกเขาหยิบยื่นให้!" เธอกระแทกพู่กันลงกับถาดสีจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะเดินเลี่ยงไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่ปิดม่านสนิท ข้างนอกนั่นคือความเงียบงันของค่ำคืนที่แสนยาวนาน ราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนเพื่อเฝ้าดูความแตกร้าวของความสัมพันธ์ที่เปราะบางของพวกเขาทั้งคู่ "ถ้าอย่างนั้น ก็ลองวาดดูสิคะ" เมฆาพูดขึ้นเบาๆ แต่กลับแทรกซึมไปถึงโสตประสาทของอีกฝ่าย "วาดความกลัวของคุณออกมา... ไม่ใช่ด้วยสีหม่นที่คุณใช้ปิดบังมันไว้ แต่ด้วยสีที่สดที่สุดที่หัวใจคุณเคยมี ถ้าคุณกล้าพอจะเผชิญหน้ากับมัน เราถึงจะก้าวต่อไปได้ ไม่ใช่จมปลักอยู่กับเงาของใครในอดีตแบบนี้" รินรดาหันขวับกลับมา ลมหายใจของเธอหอบถี่ "ทำไมคุณถึงพยายามบังคับให้ฉันต้องเจ็บปวดขนาดนั้น? ความรักสำหรับคุณมันคือการทดสอบหรือยังไงคะ?" เมฆาเงียบไปนาน ความเงียบนั้นหนาแน่นและบีบคั้นจนรินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องกำลังลดน้อยลง เธอค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้รินรดาจนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น เมฆายกมือขึ้นสัมผัสข้างแก้มของรินรดาแผ่วเบา สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะอธิบาย "ความรักของฉันไม่ใช่การทดสอบริน... แต่มันคือการยอมรับความจริง" เมฆากระซิบ น้ำเสียงอ่อนโยนจนน่าใจหาย "คุณอาจจะคิดว่าฉันลึกลับ แต่อดีตที่ฉันสูญเสียไปมันสอนให้รู้ว่า หากเราไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับหยดสีที่แท้จริงของตัวเอง เราก็ไม่มีวันจะวาดภาพชีวิตคู่ของเราให้สวยงามขึ้นมาได้" รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด เธอโผเข้าหาเมฆา สวมกอดอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับคนจมน้ำที่เจอท่อนไม้สุดท้าย ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมา เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบของปัญหา แต่เป็นเพียงการเริ่มต้นของสงครามในใจที่เธอต้องเป็นคนตัดสินใจว่าจะวางอาวุธหรือจะสู้ต่อ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรัวและหนักแน่นจากภายนอกห้องสตูดิโอ รินรดาผละออกจากอ้อมกอดของเมฆาด้วยความตกใจ ทั้งสองคนสบตากันด้วยความไม่เข้าใจ เพราะในยามวิกาลเช่นนี้ ไม่ควรจะมีใครมาเยือนที่นี่ได้ เมฆาเดินไปที่ประตูด้วยความระมัดระวัง แต่ทันทีที่เปิดออก ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดหรูหราที่รินรดาคุ้นตาเป็นอย่างดีก็ก้าวเข้ามา เธอคนนั้นคือมารดาของรินรดาเอง ผู้ที่ไม่เคยเห็นด้วยกับเส้นทางศิลปะของเธอเลยแม้แต่น้อย ในมือของนางถือจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราครั่งสีแดงสด รอยยิ้มที่มุมปากของหญิงผู้เป็นแม่ดูเย็นเยียบและเย้ยหยันราวกับเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ "ดูเหมือนว่านิทรรศการที่ลูกพยายามจะจัดขึ้นเพื่อพิสูจน์ตัวเอง จะต้องถูกปิดฉากลงก่อนกำหนดนะคะรินรดา" นางพูดพลางวางจดหมายฉบับนั้นลงบนผ้าใบที่ยังวาดไม่เสร็จ "เพราะดูเหมือนภาพวาดเหล่านี้... จะถูกฟ้องร้องว่าขโมยผลงานมาจากคนในอดีตที่ลูกก็รู้จักดีเสียด้วย" โลกของรินรดาหยุดหมุนทันที เธอหันไปมองเมฆาที่ยืนนิ่งสนิท ราวกับรูปปั้นที่ไม่แปลกใจเลยสักนิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาของเมฆาที่มองไปยังจดหมายฉบับนั้นมีความเศร้าสร้อยบางอย่างที่รินรดาไม่เคยอ่านออกมาก่อน... หรือว่าความลับที่เมฆาซ่อนไว้ จะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เธอเพิ่งถูกกล่าวหา? ดอกเดซี่ริมทางหวังว่าทุกท่านจะยังไม่ถอดใจไปจากรินรดาและเมฆานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ