บทที่ 42

รอยเปื้อนสีไทเทเนียมไวท์บนปลายนิ้วของรินรดาไม่ได้แห้งกรัง แต่มันกลับเหนอะหนะและฝังลึกลงไปในร่องผิวราวกับคำสารภาพที่ลบไม่ออก กลิ่นน้ำมันสนและแอลกอฮอล์ผสมปนเปกันจนฉุนกึกในห้องสตูดิโอแคบ ๆ แห่งนี้ ทว่ามันยังเจือจางกว่ากลิ่นอายความอึดอัดที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ระหว่างเธอกับเมฆา—คนที่ยืนนิ่งสนิทอยู่หลังเฟรมผ้าใบขนาดใหญ่ราวกับรูปปั้นหินสลักที่ไร้ลมหายใจ "คุณกำลังหลอกใครอยู่กันแน่ ริน" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของเมฆาดังขึ้น ทลายความเงียบงันที่กัดกินหัวใจมานานนับชั่วโมง สายตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองหน้าเธอ แต่มันจดจ้องไปยังผืนผ้าใบตรงหน้า—ผืนที่ควรจะเป็นภาพทิวทัศน์สีหม่นตามอารมณ์ดั้งเดิม ทว่าตอนนี้มันกลับถูกละเลงทับด้วยโทนสีสดใสที่ผิดเพี้ยนอย่างไร้ความหมาย จนกลายเป็นภาพสะท้อนความกลัวอันน่าสมเพช รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะظمตความสั่นไหวของปลายนิ้วที่กำพู่กันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่เธอใช้สวมหน้ากากเข้าสังคมมาตลอดชีวิต "ฉันไม่ได้หลอกใครค่ะ เมฆา" เธอตอบเสียงเรียบ พยายามบังคับไม่ให้มันสั่น "ฉันแค่กำลังทำในสิ่งที่ทุกคนคาดหวัง... วาดภาพที่สวยงาม ภาพที่ขายได้ ภาพที่ไม่มีรอยร้าวให้ใครต้องมานั่งสมเพช" เมฆาก้าวช้า ๆ เข้ามาใกล้ ช่องว่างระหว่างพวกเขาลดลงทีละน้อย กลิ่นกายเฉพาะตัวที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และความเย็นชา ทำให้รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เขายื่นมือหนาขึ้นมา ปลายนิ้วหยาบกร้านของศิลปินผู้ผ่านโลกมาโชกโชนแตะเบา ๆ ลงบนกรอบหน้าผากของเธอ ไล่ต่ำลงมาที่สันจมูก ก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก แต่มันกลับแผดเผาผิวเนื้อจนร้อนผ่าว "ภาพที่สวยงามโดยไร้ซึ่งวิญญาณ ก็เป็นแค่เศษผ้าใบราคาแพงที่รอวันเน่าเปื่อย" เมฆากระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคู่คมไหววูบชั่วขณะเหมือนผืนน้ำยามถูกโยนก้อนหินลงไป "คุณกำลังหนีริน... หนีแม้กระทั่งเงาตัวเองในกระจก" "แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ!" รินรดาตวาดลัดขึ้นมา เสียงของเธอขาดห้วงและสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าแต่ถูกกักเก็บไว้ด้วยความทิฐิที่เหลืออยู่ "ให้ฉันเอาความเจ็บปวด เอาแผลเป็นที่ครอบครัวกรีดลงบนตัวฉัน มาประจานให้คนอื่นดูหรือไงคะ? เมฆา... คุณไม่เข้าใจหรอก คุณมีอิสระ แต่ฉัน... ฉันถูกขังอยู่ในกรงที่เรียกว่าความสมบูรณ์แบบตั้งแต่เกิด!" ความโกรธ ความอัดอั้น และความเหนื่อยล้าตลอดหลายปีที่ผ่านมาปะทุขึ้นพร้อมกัน เธอยกพู่กันในมือขึ้นจ้วงลงบนผืนผ้าใบ ละเลงสีแดงฉานทับลงไปบนดอกไม้สีพาสเทลที่เธอเพิ่งบรรจงวาดอย่างบ้าคลั่ง สีเปรอะเปื้อนกระเด็นโดนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเมฆา แต่เขากลับไม่ถอยหนี เขายังคงยืนรับทุกอารมณ์ดิบเถื่อนที่เธอระบายออกมา เมฆาคว้าข้อมือข้างที่ถือพู่กันไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะหยุดความบ้าคลั่งของเธอได้ รินรดาชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นส่ำ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ มีเพียงบทสนทนาทางสายตาที่ล2ลึกและเต็มไปด้วยความโหยหา พายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำเมื่อครู่ค่อย ๆ สงบลง เหลือเพียงความเปราะบางที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เมฆาโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากอุ่นจัดทาบทับลงบนกลีบปากของเธออย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน เป็นจูบที่ไม่มีความเร่าร้อน แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเข้าใจ และการยอมจำนนต่อความรู้สึกที่หลบซ่อนมาเนิ่นนาน รินรดานิ่งงั้นไปชั่วขณะ ก่อนที่เปลือกตาจะค่อย ๆ ปิดลง เผลอเผยอริมฝีปากรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว มืออีกข้างที่ว่างปล่อยพู่กันร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดังลั่นห้อง ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—มันดังสนั่นและทำลายภวังค์ความฝันอันเปราะบางให้แตกกระจายในพริบตา รินรดาสดุ้งเฮือก ผลักอกเมฆาออกเบา ๆ ด้วยความตกใจ เมฆาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เขากวาดสายตามองไปที่ประตูสตูดิโอ ก่อนจะหันมามองเธอนิ่ง ๆ เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ "รินรดา... ลูกอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย แม่บอกแล้วไงว่างานนิทรรศการครั้งนี้ลูกต้องใช้โทนสีที่..." เสียงของคุณหญิงมารศรีผู้เป็นมารดาชะงักกึกทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพวาดที่เละเทะ รอยเปื้อนสีบนเสื้อผ้าของลูกสาว และชายหนุ่มแปลกหน้าที่ยืนอยู่เคียงข้างในระยะประชิด ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ทว่ารุนแรงเสียยิ่งกว่าพายุฝน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านผืนผ้าใบและหัวใจที่เปราะบางนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ ดอกเดซี่ริมทาง