บทที่ 37

"คุณจะเก็บความลับนี้ไว้ในสีน้ำมันกระป๋องไหนคะ เมฆา? ในเมื่อความจริงมันก็เหมือนรอยแตกร้าวบนผืนผ้าใบที่ยิ่งพยายามลงสีทับเท่าไหร่ กลิ่นอายของเน่าเฟะข้างใต้ก็ยิ่งส่งกลิ่นออกมาเท่านั้น" รินรดาวางพู่กันลงบนจานสีจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ แต่มันดังก้องในความเงียบงันของสตูดิโอ เธอจ้องมองชายหนุ่มผู้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ไร้จิตวิญญาณ เขาไม่ได้หันมามองเธอ ดวงตาของเขายังคงจดจ้องไปที่ภาพวาดตรงหน้า—ภาพของหญิงสาวที่ใบหน้าถูกละเลงด้วยสีดำสนิทจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม เมฆาขยับตัวช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้กระดานดูหนักแน่นราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ เขาหยิบมีดเกรียงขึ้นมา ขูดเบาๆ ลงบนร่องรอยของสีที่แห้งกรัง "ริน... บางครั้งความจริงก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรรู้ เหมือนกับสีที่หม่นหมองที่สุดในถาด สีที่ไม่มีใครอยากแตะต้อง แต่กลับจำเป็นที่สุดในการทำให้ภาพหนึ่งภาพสมบูรณ์" "อย่าเอาศิลปะมาเป็นเกราะกำบังความขี้ขลาดของคุณค่ะ" รินรดาก้าวเข้าไปหาอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม เธอไม่ได้กลัวเขา แต่เธอหวาดกลัว 'สิ่งที่เขาซ่อนอยู่' มากกว่า เมฆาวางมีดเกรียงลง เขาหันมาสบตาเธอ แววตาคู่นั้นไม่มีความลังเล แต่กลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศกที่หยั่งรากลึกจนคนมองรู้สึกปวดร้าวตาม "ถ้าคุณรู้ว่าความจริงที่ผมซ่อนไว้ คือสิ่งที่ทำให้สีในภาพวาดของคุณจืดจางมาตลอดหลายปี... คุณยังจะอยากรื้อฟื้นมันอยู่อีกไหม?" รินรดาชะงักไป คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงบนกลางอก ปมในใจที่เธอพยายามหนีมาตลอด—ความคาดหวังของครอบครัว การเป็นลูกไม้ที่หล่นไกลต้นซึ่งกลายเป็นความกดดันจนทำให้สีสดใสในมือเธอกลายเป็นสีเทา—มันเกี่ยวพันกับผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? "ฉันไม่เคยเชื่อในเรื่องโชคชะตาจนกระทั่งมาเจอคุณ" รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เธอหยิบสมุดบันทึกเก่าๆ เล่มหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา มันเป็นสมุดที่เธอพบในห้องลับใต้บันไดเมื่อช่วงสายวันนี้ "คุณรู้จักคนในภาพนี้ใช่ไหม? คนที่ถูกลบหน้าทิ้งในทุกภาพที่คุณวาด" เมฆาดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด มือที่เคยนิ่งสนิทเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับเดินตรงไปที่หน้าต่าง บานกระจกที่สะท้อนเงาของพวกเขาดูบิดเบี้ยวและมัวหมอง "สมุดเล่มนั้น... ไม่ควรจะตกอยู่ในมือคุณ รินรดา" เขาพูดเสียงต่ำ ราวกับเสียงคำรามที่ถูกกดไว้ "วางมันลง แล้วก้าวถอยหลังไปซะ ถ้าคุณยังอยากจะเห็นรอยพู่กันของตัวเองในวันพรุ่งนี้" รินรดาไม่ได้ทำตาม เธอเปิดหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึกเล่มนั้นออก และสิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างในไม่ใช่บันทึกความทรงจำ แต่มันคือภาพถ่ายใบเก่าที่ถูกฉีกครึ่ง อีกฝั่งหนึ่งคือรูปของแม่เธอที่ยืนเคียงข้างกับใครบางคนที่มีรอยสักรูปดอกเดซี่บนข้อมือแบบเดียวกับเมฆา! กลิ่นสีน้ำมันในห้องเริ่มตลบอบอวลจนน่าเวียนหัว รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง เมฆาค่อยๆ หันกลับมา แสงจากโคมไฟสีส้มสลัวกระทบเข้ากับข้อมือของเขาที่สวมปลอกแขนหนาเตอะปกปิดรอยสักนั้นไว้ "คุณไม่ใช่แค่จิตรกรที่ฉันเจอในนิทรรศการครั้งนั้น" รินรดาเค้นเสียงถาม มือที่ถือสมุดสั่นเทาจนกระดาษยับย่น "คุณคือคนสุดท้ายที่อยู่กับแม่ก่อนที่ท่านจะจากไป... บอกฉันมาสิว่าท่านไม่ได้จากไปเพราะความล้มเหลวในงานศิลปะอย่างที่ใครๆ บอก แต่เพราะคุณ!" เมฆาก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว เขากดไหล่เธอลงกับโต๊ะทำงาน แรงกดนั้นไม่ได้รุนแรงแต่กลับแน่นหนาจนขยับไม่ได้ เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรดอยู่ที่ข้างหู "ถ้าอยากรู้ความจริงขนาดนั้น งั้นก็ลองวาดดูสิ" เขาหยิบพู่กันจุ่มลงในถาดสีแดงสดที่ยังเปียกชื้น แล้วบรรจงแต้มลงบนสมุดบันทึกหน้าที่มีรูปถ่ายของแม่เธอ "วาดรอยแผลที่ผมได้รับในวันนั้น แล้วผมจะยอมคายทุกอย่างที่กักขังไว้ในใจออกมา... แต่จำไว้ว่าเมื่อเปิดประตูนี้แล้ว คุณจะไม่มีวันได้กลับไปเป็นรินรดาคนเดิมที่เพ้อฝันถึงความรักสวยหรูอีกต่อไป" เขาดึงรอยสักที่ข้อมือให้เธอเห็นชัดๆ รอยสักนั้นไม่ใช่ดอกเดซี่ แต่มันคือรูปดอกไม้ที่กำลังเหี่ยวเฉาและมีหยดน้ำตาเป็นสีเลือด... มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่อยู่ในภาพวาดชิ้นเอกที่สาบสูญไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ภาพที่แม่ของเธอกรีดทำลายมันด้วยน้ำมือของตัวเองก่อนสิ้นลมหายใจ! เมฆากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "เตรียมตัวรับมือกับความจริงให้ดีนะรินรดา เพราะคนในภาพนั้นไม่ได้จากไปเพราะความตาย... แต่เธอกำลังรอเวลาที่จะกลับมาทวงคืนทุกอย่างจากคุณ!" ดอกเดซี่ริมทางหวังว่าทุกท่านจะยังคงประคองหัวใจไว้มั่น แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ