บทที่ 38

"ถ้าคุณจะกรีดสีลงบนผืนผ้าใบด้วยความโกรธเกรี้ยวขนาดนั้น ริน... ผมว่าทางออกที่ดีที่สุดไม่ใช่การทำลายผลงานตัวเอง แต่คือการวางพู่กันลงเสีย" เสียงทุ้มต่ำของเมฆาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในสตูดิโอ กลิ่นน้ำมันลินซีดคละคลุ้งปนไปกับกลิ่นอายความอึดอัดที่รินรดาสะสมมาตลอดทั้งสัปดาห์ เธอไม่ได้หันไปมองเขา มือที่กำด้ามพู่กันไม้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปนสั่นระริก เธอตวัดปลายขนสัตว์ลงบนผืนผ้าใบอีกครั้ง สีน้ำเงินเข้มที่ดูเหมือนจะดิ่งลึกราวกับมหาสมุทรถูกละเลงจนเสียรูปทรง "คุณไม่เข้าใจหรอก เมฆา" รินรดาเอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมไปด้วยประกายฝันบัดนี้มีเพียงความหม่นแสง "สำหรับคุณ งานศิลปะคือการระบาย... แต่สำหรับฉัน มันคือคุกที่ขังตัวตนของฉันเอาไว้ภายใต้กรอบของคนที่คาดหวัง สีพวกนี้ไม่ได้มาจากใจฉัน แต่มันมาจากความกลัวที่ฉันต้องเป็นในสายตาคนอื่น" เมฆาก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาปะทะกับกลิ่นสีในห้อง เขาหยุดยืนอยู่ด้านหลังเธอ เว้นระยะห่างไว้เพียงหนึ่งคืบ ระยะห่างที่รินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา แต่มันกลับเป็นความอบอุ่นที่ทำให้เธออยากจะร้องไห้ "งั้นก็เปลี่ยนมันสิ" มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่การบังคับ แต่เป็นการหยุดยั้ง "ริน... เลิกวาดเพื่อคนอื่นได้แล้ว วาดเพื่อตัวคุณเอง วาดให้มันเจ็บปวดที่สุด หรือให้มันรุ่งโรจน์ที่สุดเท่าที่หัวใจคุณจะเรียกร้อง... อย่าให้สีหม่นๆ เหล่านี้กลืนกินแสงสว่างในตัวคุณไป" รินรดาหันกลับมาปะทะกับสายตาคมกริบของเขา ดวงตาของเมฆามักจะเก็บงำความลับบางอย่างไว้เสมอ อดีตที่เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันถูกซ่อนไว้ในรอยยับย่นที่หางตาและนัยน์ตาที่ดูหม่นเศร้าเป็นนิจ ในชั่วขณะนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่คล้ายคลึงกัน ราวกับว่าเราสองคนต่างเป็นเศษเสี้ยวของภาพวาดที่ไม่มีวันสมบูรณ์ "แล้วถ้าตัวตนที่ฉันวาดออกมา... มันคือความพินาศล่ะคะ?" รินรดาถาม สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ถ้าความจริงที่อยู่ข้างในนี้ มันไม่ได้สวยงามเหมือนงานนิทรรศการที่คุณคาดหวังไว้ล่ะ" เมฆาเงียบไปนาน ก่อนที่เขาจะเลื่อนมือมาแตะที่ปลายพู่กันในมือเธอ จังหวะที่นิ้วมือสัมผัสกัน รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง บรรยากาศรอบตัวเริ่มบีบคั้น หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ความพินาศในภาพวาด มันงดงามกว่าคำโกหกที่ฉาบไว้ด้วยสีสวยเสมอ ริน..." เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินที่ข้างแก้ม "ที่ผ่านมาคุณวาดด้วยความกลัว แต่วันนี้... ลองวาดด้วยความปรารถนาดูไหมล่ะ" ความปรารถนาที่เขาพูดถึงไม่ใช่เรื่องของศิลปะเพียงอย่างเดียว รินรดารู้สึกได้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัด มือของเธอยังคงสั่น แต่คราวนี้เป็นเพราะความตื่นเต้นที่เธอเองก็ไม่สามารถควบคุมได้ เธอค่อยๆ ปล่อยพู่กันในมือลงจนมันตกลงบนพื้นไม้ส่งเสียงดังก้องไปทั่วห้อง "เมฆา..." เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา สบตากับเขาด้วยความสับสนและความต้องการที่เพิ่งก่อตัวขึ้น "คุณกำลังทำให้ฉันเสียศูนย์ คุณรู้ตัวไหม" เมฆาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยื่นมืออีกข้างไปแตะแก้มของเธอแผ่วเบา ปลายนิ้วของเขาเปื้อนสีอะคริลิกสีชมพูอ่อนๆ ที่เปรอะมาจากตอนที่เธอพยายามวาดดอกเดซี่ในช่วงบ่าย เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยสีนั้นออกให้เธออย่างทะนุถนอม ความอ่อนโยนที่ขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนของเขามันทำให้กำแพงในใจของรินรดาพังทลายลง ขณะที่ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือน้อยลงจนแทบจะสัมผัสกันได้ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากระเบียงด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมา ตามด้วยเสียงเคาะประตูดังรัวและจังหวะที่เด็ดขาดจนรินรดาต้องถอยกรูดออกมา "รินรดา! เปิดประตู! ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้น!" เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'คุณหญิงรินลดา' มารดาของเธอที่ประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมให้ลูกสาวทำลายชื่อเสียงตระกูลด้วยการวาดภาพงานศิลปะที่ไร้รสนิยมอีกต่อไป และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเสียงของผู้ชายอีกคนที่ตามมาด้วย "อย่าดื้อกับแม่เลยรินรดา... เพราะถ้าเธอไม่ยอมจบเรื่องนี้ตั้งแต่วันนี้ รูปถ่ายที่ฉันมีอยู่ในมือ... มันจะถูกส่งไปให้สื่อทุกสำนักที่จ้องจะทำลายสตูดิโอของคุณในเช้าวันพรุ่งนี้!" เมฆาสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าที่เคยเงียบขรึมเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที เขารีบถอยห่างจากรินรดาแล้วเดินไปคว้าผ้าใบผืนสำคัญที่ซ่อนไว้หลังห้อง ก่อนจะจ้องมองไปที่ประตูด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มันเต็มไปด้วยความแค้นและความตกใจอย่างสุดขีดราวกับว่าคนที่อยู่หลังประตูนั้น คือคนที่เขาตามหาเพื่อมาสะสางบัญชีแค้นมาตลอดชีวิต "เขาไม่ใช่แค่พ่อคุณ..." เมฆาพึมพำเสียงสั่นพลางหันมามองเธอด้วยสายตาที่เจ็บปวด "แต่เขาคือคนที่แย่งชิงทุกอย่างไปจากครอบครัวผมเมื่อสิบปีที่แล้ว!" ดอกเดซี่ริมทางหวังว่าทุกท่านจะยังคงประคองหัวใจไว้มั่น แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ