สีสันที่เริ่มหม่นหมอง

กลิ่นน้ำมันสนและแคนวาสดิบๆ ไม่เคยให้ความรู้สึกฉุนกึกจนน่าอึดอัดเท่านี้มาก่อนค่ะ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าผืนผ้าใบขนาดใหญ่กลางห้องสตูดิโอของเมฆา ปลายพู่กันขนมิงค์ในมือของเธอกำลังสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะรอยสีน้ำมันสีเทาหม่นและคราบดำที่ถูกป้ายทับลงไปบนดอกเดซี่สีขาวที่เธอเพิ่งบรรจงวาดไว้เมื่อวาน มันถูกกลบฝังอย่างไร้ความปรานี ราวกับตัวตนของเธอในพื้นที่แห่งนี้ เป็นเพียงความผิดพลาดที่ต้องรีบลบเลือน "คุณทำอะไรลงไปคะ... เมฆา" เสียงของรินรดารing เบาหวิว แฝงความสั่นเครือที่เธอพยายามกลั้นไว้จนสุดกำลัง เธอยังจำความอบอุ่นในอ้อมกอดของเขาเมื่อค่ำคืนก่อนได้ดี แต่ในยามนี้ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขากลับกว้างใหญ่เสียยิ่งกว่าเส้นขอบฟ้า เมฆาไม่ได้หันกลับมามอง เธอยังคงยืนกอดอกอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่ปิดทึบด้วยม่านสีทึบแสง แสงไฟจากหลอดไฟนีออนสีส้มสลัวสาดกระทบแผ่นหลังกว้างของเขาให้ดูโดดเดี่ยวและ impenetrable เขากำลังถือแก้วกาแฟที่เย็นชืดในมือ นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ กับผิวแก้วเป็นจังหวะที่เดาอารมณ์ไม่ได้ "มันยังไม่ใช่" เมฆาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและไร้ซึ่งความลังเล "ริน... คุณยังมองไม่เห็นแก่นแท้ของมัน ความสดใสที่คุณพยายามแต้มลงไป มันพังทอดความดิบเถื่อนของความจริงหมด" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในอกของรินรดาราวกับปลายมีดปลายแหลม เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ความหมายของเขากำลังบอกเป็นนัยว่า งานศิลปะของเธอ—และตัวตนของเธอ—เป็นสิ่งแปลกปลอมในโลกอันมืดหม่นที่เขาขีดเขียนขึ้นมาเองอย่างนั้นหรือ รินรดากวาดสายตามองไปรอบสตูดิโอ ผืนผ้าใบนับสิบที่วางเรียงรายอยู่ตามมุมห้อง ล้วนเต็มไปด้วยโทนสีเทา ดำ น้ำเงินเข้ม และรอยแผลเป็นจากการปาดป้ายด้วยอารมณ์รุนแรง ไม่มีพื้นที่ไหนเลยสำหรับสีสันสดใสที่เธอยึดเหนี่ยว เธอกลายเป็นเพียงคนนอก... เป็นแขกผู้มาเยือนที่ไม่รู้วิธีหายใจในบรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดและอดีตอันดำมืดของเขา "คุณเคยมองเห็นฉันจริงๆ ไหมคะ... หรือคุณเห็นแค่ภาพสะท้อนของใครบางคนที่คุณสูญเสียไป?" รินรดาถามออกไปในที่สุด ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานระเบิดออกมาผ่านน้ำเสียงที่สั่นสะท้าน หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย แต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลร่วงลงมาต่อหน้าความเย็นชาของเขา เมฆาชะงักไปเล็กน้อย การเคาะนิ้วบนแก้วกาแฟหยุดลง เขาสูดหายใจเข้าลึกราวกับกำลังแบกรับน้ำหนักของโลกทั้งใบไว้บนบ่า ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันเย้ายวนคู่นั้นว่างเปล่า... และนั่นคือสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับรินรดา "อย่าล้ำเส้นเข้ามาในเขตที่ฉันยังไม่ได้อนุญาต ริน" เมฆาพูดเสียงเรียบเย็น แต่บาดลึก "โลกของฉันมีเงื่อนไขของมัน ถ้าคุณทนกลิ่นอายความหม่นหมองนี้ไม่ไหว... ประตูทางออกก็เปิดต้อนรับคุณเสมอ" ประโยคเดิมซ้ำๆ ที่ตอกย้ำว่าเธอมันช่างเปราะบางและไร้ค่าในสายตาเขา รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจผสมปนเปไปกับความโกรธระลอกใหญ่ เธอยอมละทิ้งความคาดหวังของครอบครัว ยอมก้าวเดินออกจากเซฟโซนอันปลอดภัย เพื่อจะมาพบว่าตัวเองเป็นเพียงส่วนเกินในภาพวาดของคนที่เธอรักอย่างนั้นหรือ รินรดายิ้มเยาะให้กับตัวเอง รอยยิ้มที่จืดชืดเสียยิ่งกว่าสีน้ำที่เจือจางเกินไป เธอยกพู่กันในมือขึ้น วางมันลงบนถาดสีอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของไม้พู่กันและถาดเซรามิกดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน "ค่ะ... ฉันคงเป็นคนนอกจริงๆ ในโลกที่มืดบอดของคุณ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบอย่างน่ากลัว ก่อนจะก้าวถอยหลังออกมาจากหน้าผืนผ้าใบ ปล่อยให้รอยสีหม่นหมองนั้นกลืนกินผลงานของเธอไปจนหมดสิ้น เธอกำลังจะหันหลังและก้าวเท้าเดินไปที่ประตู เพื่อออกไปจากที่แห่งนี้ให้พ้นๆ เสียที แต่ในวินาทีที่เธอก้าวผ่านโต๊ะทำงานตัวเก่าของเมฆา สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นสมุดสเก็ตช์ภาพเล่มหนาที่ถูกเปิดค้างไว้ หน้ากระดาษสีเหลืองเก่าแก่เผยให้เห็นรูปวาดพอร์เทรตผู้หญิงคนหนึ่ง—ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มงดงาม ดวงตาสุกใส และ... สวมสร้อยข้อมือเส้นเดียวกันกับที่เมฆากำลังสวมอยู่บนข้อมือซ้ายของเขาในตอนนี้ ไม่ใช่รินรดา... ไม่เคยเป็นเธอเลย หัวใจของรินรดาร่วงหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เธอยื่นมือสั่นเทาออกไปหมายจะพลิกดูหน้ากระดาษแผ่นถัดไปเพื่อหาคำตอบ แต่จู่ๆ ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าไว้ด้วยมือที่เย็นเฉียบและทรงพลัง เมฆาพุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ลมหายใจอุ่นที่ปะทะเข้ากับต้นคอทำให้เธอสะท้านเฮือก ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงจนน่ากลัว "ฉันบอกแล้วไง... ว่าอย่าเผือกเรื่องของฉัน!" เมฆาคำรามเสียงต่ำชิดริมหู ร่างสูงกดดันเธอจนแผ่นหลังบางแนบติดกับชั้นวางอุปกรณ์ศิลปะ เสียงขวดสีและพู่กันหล่นกระจายลงพื้นแตกกระจายดังสนั่น ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัว เมฆาก็เอื้อมมือไปคว้ากุญแจดอกเล็กจากกระเป๋าเสื้อของเขา แล้วหันไป "ล็อกกลอนประตูห้องสตูดิโอ" เสียงโลหะกระทบกันดังคลิก... พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงเคาะรัวๆ และเสียงตะโกนเรียกชื่อเมฆาจากคนภายนอกที่ดังทะลุกำแพงเข้ามาอย่างชัดเจน "เมฆา! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอกับยัยจิตรกรฝึกหัดนั่นอยู่ในนั้น!" — ดอกเดซี่ริมทางหวังว่าคุณจะยังไม่วางมือจากรอยพู่กันสีหม่นนี้ไปไหนนะคะ เพราะบทต่อไป พายุจะพัดพาทุกอย่างให้โหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิมค่ะ