จดหมายที่ไม่ได้ส่ง

“คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องกล่องใบนั้น รินรดา” น้ำเสียงที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกของเมฆาดังขึ้นทันทีที่รินรดาขยับมือไปสัมผัสฝากล่องไม้เก่าคร่ำคร่าใต้โต๊ะทำงานของเขา เธอสะดุ้งสุดตัว มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำพู่กันในมือร่วงหล่นลงพื้นห้องสตูดิโอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันสนและสีอะคริลิก รินรดาค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเมฆาในยามนี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่เขาเคยสอนเธอผสมสี แต่มันกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยร่องรอยของความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเงียบขรึมนั้น “รินแค่... แค่จะหาที่วางพู่กันค่ะ พื้นที่ตรงนี้มันแคบไปหน่อย” เธอพยายามหาข้ออ้างด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าแววตาของเขาที่จดจ้องมองมายังกล่องไม้ใบนั้นราวกับมันคือหัวใจที่ถูกกรีดออกเป็นชิ้นๆ ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว เมฆาเดินตรงเข้ามา เขาไม่ได้ดุดัน แต่เขากำลังปิดกั้นโลกของเขาจากเธอ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางสี พลันนั้นเอง มือของเขาก็คว้าหมับลงบนฝากล่อง ปิดล็อคความลับนั้นไว้แน่นหนาอีกครั้ง “บางสิ่งในชีวิตคนเราน่ะริน... ต่อให้เป็นคนที่รักมากที่สุด ก็ไม่มีวันเข้าใจความหมายของมันหรอก” เขาพึมพำ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนภาพใบหน้าด้านข้างที่ดูโดดเดี่ยวของเขา “ออกไปเถอะ ฉันต้องการอยู่คนเดียว” รินรดาเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งราวกับถูกหินก้อนใหญ่ทับอก ความสงสัยที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายเดือนเริ่มปริแตกเหมือนรอยร้าวบนผืนผ้าใบที่แห้งกรัง เธอไม่ใช่นักสืบ แต่ในฐานะจิตรกรที่จ้องมองรายละเอียดของมนุษย์ผ่านปลายพู่กัน เธอรู้ดีว่าในกล่องใบนั้น... มีบางอย่างที่เชื่อมโยงถึง 'ใครบางคน' ที่เขายังลืมไม่ลง ค่ำคืนนั้น รินรดาไม่อาจข่มตาหลับได้ ภาพร่างภาพวาดที่เมฆาเคยรังสรรค์ขึ้นเมื่อครั้งยังเยาว์วัยปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เธอตัดสินใจเดินกลับไปยังสตูดิโออีกครั้งด้วยกุญแจสำรองที่เขาเคยให้ไว้ ห้องสตูดิโอในยามวิกาลเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เธอตรงไปยังใต้โต๊ะทำงานตัวนั้นอย่างไม่ลังเล ลมหายใจของเธอขาดห้วงขณะที่นิ้วเรียวสัมผัสไม้เก่าที่สั่นไหวเล็กน้อย กล่องไม้ถูกเปิดออกโดยไร้เสียงล็อค ภายในนั้นไม่ได้มีสมบัติล้ำค่า มีเพียงปึกจดหมายที่เขียนด้วยลายมือบรรจงที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด รินรดาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา กลิ่นกระดาษเก่าหอมจางๆ คล้ายดอกไม้แห้งที่เธอเคยได้กลิ่นจากใครบางคนในอดีต เธอคลี่กระดาษออกอ่านด้วยมือที่สั่นเทา... ‘ถึงเมฆา... ในวันที่สีขาวกลายเป็นสีดำ ฉันหวังว่านายจะยังจำได้ว่าโลกนี้ยังมีเฉดสีที่สวยงามกว่าความตายรออยู่ ฉันตัดสินใจแล้ว ว่าจะทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่ เพื่อให้ภาพวาดของนายได้มีชีวิตต่อไปโดยไม่มีเงาของฉันคอยกดทับ’ ชื่อที่ลงท้ายจดหมายฉบับนั้นทำให้เลือดในกายรินรดาเย็นเฉียบ ชื่อที่เป็นชื่อเดียวกับมารดาผู้ล่วงลับของเธอ! มันเป็นไปไม่ได้... มารดาของเธอจากไปนานแล้ว และไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับจิตรกรหนุ่มผู้ลึกลับคนนี้เลย แต่นี่คือลายมือของแม่ ลายมือที่เธอเห็นอยู่ในบันทึกประจำวันทุกวัน ลายมือที่สอนให้เธอรู้จักการผสมสีเพื่อสร้างความหวังในยามสิ้นหวัง รินรดาทำจดหมายร่วงจากมือ ความจริงเริ่มถักทอเป็นร่างตาข่ายที่รัดรึงเธอไว้ แม่ของเธอมีความสัมพันธ์อะไรกับเมฆา? หรือว่าการที่เขาเข้ามาในชีวิตเธอ การที่เขาคอยชี้นำทางศิลปะให้เธอ นั่นไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ของเธอ... แต่เป็นเพราะเขาต้องการใช้เธอเป็นภาพสะท้อนของคนรักเก่าที่เขายังตัดใจไม่ได้? ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาจากทางด้านหลัง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง เธอค่อยๆ หันกลับไปมองพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วย เมฆายืนอยู่ตรงหน้าประตู เงาของเขาทอดยาวบดบังแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา เขาไม่ได้ดูโกรธ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “เธอยังไม่ควรได้เห็นมัน... รินรดา” เมฆากล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนเขาสามารถดึงจดหมายฉบับนั้นออกจากมือเธอไป “เพราะความจริงเรื่องนี้ มันไม่ได้มีไว้เพื่อให้เธอสบายใจ แต่มันมีไว้เพื่อพังทลายทุกอย่างที่เธอเชื่อมั่นมาตลอด” เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ก่อนจะยื่นมือมาแตะที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา “เธอก็แค่เงาที่สวยงามที่สุด ในคอลเลกชันที่ฉันไม่มีวันวาดให้จบลงได้... เธอพร้อมจะฟังความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดแล้วหรือยัง?” ดอกเดซี่ริมทางขอส่งกำลังใจให้รินรดากับความจริงที่แสนเจ็บปวดนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ