บทที่ 45

กลิ่นน้ำมันสนและอครีลิกแห้งกรังคละคลุ้งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบสั่นไหวราวกับลมหายใจใกล้หมดแรง รินรดากำพู่กันในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ปลายขนแปรงเบอร์ศูนย์ที่บานออกเล็กน้อยจุ่มลงในถาดสีฝุ่นสีเทาหม่น เธอกำลังละเลงมันทับลงบนผืนผ้าใบขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่เกือบครึ่งห้อง ภาพทิวทัศน์ทะเลหมอกยามเช้าที่เคยถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดใส บัดนี้ถูกกลบด้วยม่านหมอกสีเทาหนาทึบจนมองไม่เห็นขอบฟ้า เหมือนกับหัวใจของเธอในยามนี้ที่ไร้ซึ่งทิศทาง "เธอคิดจริงๆ หรือริน... ว่าการซ่อนความจริงไว้ใต้ชั้นสีหนาเตอะแบบนั้น จะทำให้รอยแผลเป็นมันจางหายไปได้จริงๆ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเมฆาดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เขาไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ ยืนกอดอกพิงผนังอิฐมอญเปลือยเปล่า ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบเงาสลัวคู่นนั้นจ้องมองแผ่นหลังที่กำลังสั่นเทาของหญิงสาวอย่างอ่านไม่ยาก รินรดาชะงักมือที่กำลังตวัดพู่กัน ลมหายใจของเธอสะดุดกึก รสชาติฝาดขื่นแล่นพล่านในลำคอ "คุณรู้อะไรเมฆา..." เสียงของเธอแหบพร่า แทบจะกลืนหายไปกับเสียงฮัมของตู้เย็นเก่าๆ "คุณไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าฉันต้องพยายามมากแค่ไหนเพื่อให้ภาพพวกนี้มันออกมา 'สมบูรณ์แบบ' ในสายตาของคนอื่น... แม่คาดหวังให้ฉันเป็นจิตรกรที่วาดแต่ความงดงาม แต่ท่านไม่เคยถามเลยว่าข้างในของฉันมันเน่าเฟะแค่ไหน!" รินรดากระแทกพู่กันลงบนโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น เธอหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสแต่ไม่ยอมร่วงหล่น เมฆายังคงนิ่งสงบ ความนิ่งงันของเขานี่แหละที่มักจะทำให้รินรดาแทบคลั่ง เขาก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากความมืด กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นฝนเจือจางรอบกายชายหนุ่ม "ความงดงามที่ปราศจากความจริง ก็เป็นได้แค่ภาพลวงตาที่หลอกเด็กนั่นแหละริน" เมฆาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีนิลคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธอที่แตกสลาย "เหมือนกับที่คุณกำลังหลอกตัวเองว่า... ยังรักภาพวาดเหล่านี้ ทั้งที่จริงๆ แล้ว คุณแค่กลัวที่จะเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าต่างหาก" คำพูดนั้นบาดลึกราวกับคมมีดกรีดลงบนกลางใจ รินรดากลั้นสะอื้นจนหัวไหล่ไหวโยน เธอผลักอกเขาเต็มแรง แม้สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม แต่วิญญาณของเธอกลับร่วงหล่นลงสู่เหวลึก "ออกไปซะ..." เธอเอ่ยกระซิบ เสียงสั่นเครือ "อย่ามาทำเป็นรู้ดีในสิ่งที่ฉันเผชิญอยู่... คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่หนีอดีตของตัวเองมาซ่อนไว้ในห้องใต้หลังคาโสโครกนี่เหมือนกันนั่นแหละ!" เมฆาไม่โต้ตอบ เขารับแรงผลักนั้นด้วยความนิ่งเฉย นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปแตะปลายคางคางเรียวที่สั่นระริกของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก แต่เธอกลับไม่ยอมเบือนหน้าหนี สายตาของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบงันที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด ความโกรธ ความโหยหา และความเปราะบางหลอมรวมกันจนแทบจะหยดเป็นหยาดน้ำตา "ใช่... ฉันมันคนขี้ขลาด" เมฆากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินรดารู้สึกวูบวาบในช่องท้อง "ฉันหนีความจริงมาตลอด จนกระทั่งได้มาเห็นคุณ... คนที่พยายามระบายสีสันให้โลกทั้งใบ ยกเว้นแต่หัวใจตัวเอง" ปลายนิ้วของเขาเคลื่อนจากคางมนไล้ขึ้นไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อข้างขมับของเธออย่างทะนุถนอม ความอ่อนโยนที่กะ습ทัน and ดุดันนี้ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความโหยหาที่กัดกินอณูความรู้สึก เธอกำชายเสื้อของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของเมฆาก้มต่ำลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—มันดังสนั่นก้องกังวานทำลายความเงียบงันและดึงสติทั้งคู่ให้หลุดออกจากภวังค์ รินรดาผละออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างแรงด้วยความตกใจ เมฆาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมหันไปมองประตูห้องที่ปิดสนิท ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร บานประตูกลับถูกผลักเปิดออกด้วยมือของบุคคลที่สาม ร่างระหงของหญิงวัยกลางคนในชุดสูทเข้ารูปดูภูมิฐานก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นสีน้ำมัน ดวงตาคู่คมที่ถอดแบบมาจากรินรดากวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของเมฆาและลูกสาวของเธอ "แม่..." รินรดาครางชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง คุณหญิงกมลาปรายตามองภาพวาดทะเลหมอกสีเทาหม่นบนผืนผ้าใบแคนวาสด้วยแววตาผิดหวังอย่างชัดเจน ก่อนจะหันมามองหน้าบุตรสาวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่เฉียบคมบาดใจ "แม่บอกลูกกี่ครั้งแล้วรินรดา... ว่าอย่าเอาเวลามาคลุกคลีอยู่กับคนไร้อนาคตและภาพวาดขยะพวกนี้ เตรียมเก็บกระเป๋าซะ... วันนี้ลูกต้องกลับกรุงเทพฯ เพื่อไปพบกับคุณกรกฎ คู่หมั้นของลูก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและระบายสีหัวใจไปพร้อมกับตัวละครในทุกๆ บทตอนนะคะ ดอกเดซี่ริมทางซาบซึ้งในความรักและแรงสนับสนุนที่มีให้กันเสมอมาค่ะ