เสียงกระซิบจากข้อมูลที่ผิดพลาด

"รหัสข้อผิดพลาดเจ็ดจุดสอง... นี่ไม่ใช่บั๊กของระบบอัลกอริทึมที่ผู้พัฒนาเกมตั้งใจใส่เข้ามาเพื่อความบันเทิงหรอกค่ะท่านอาวุธมีชีวิต" เสียงถอนหายใจยาวนานดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของห้องใต้ดินกลิ่นอายสมุนไพร คิริก้มมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเรืองแสงที่แสดงค่าสถานะผิดเพี้ยนของน้ำยาฟื้นฟูระดับต่ำ ซึ่งควรจะเพิ่มพลังชีวิตแค่ห้าสิบหน่วย แต่ผลลัพธ์การทดลองเมื่อครู่กลับทำให้หุ่นเชิดซ้อมมือระเบิดเป็นจุล ทิ้งเศษซากเหล็กกล้าบิดเบี้ยวไว้เบื้องหน้า ดวงตาเรียวรีใต้กรอบแว่นใสเหลือบมองร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมนักบวชโบราณสีครามเข้มที่กำลังยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง เซเลสเทียไม่ได้หันกลับมามองผลงานอันพินาศย่อยยับนั้น ดวงเนตรสีเทาประกายเงินทอดมองออกไปไกลโพ้น—เลยออกไปจากแนวเขตกำแพงหินของดันเจี้ยนโบราณ ทะลุผ่านชั้นบรรยากาศจำลองของเกม VRMMO ไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ประดับด้วยดวงดาวพิกเซลจำลอง "นายกำลังมองหาเหตุผลทางตรรกะในโลกที่ถูกสร้างขึ้นมาจากเศษเสี้ยวของรหัสอนันต์สินะคะ คิริ" น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความลึกล้ำเอื้อiนเอ่ยขึ้น บรรยากาศรอบตัวของ NPC สาวระดับตำนานผู้นี้พลอยกดดันให้ห้องทั้งห้องเงียบสงบลงอย่างประหลาด "ก็ไม่อยากจะตั้งคำถามกับระบบหรอกค่ะ ถ้ามันไม่ทำให้ฉันต้องเสียวัตถุดิบหายากไปฟรีๆ สามเซ็ตในเวลาไม่ถึงสิบนาที" คิริพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย พลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้โยกเยก เสียงเอี๊ยดอาดดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ นิ้วเรียวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะเพื่อ1นับความอดทนที่เหลืออยู่ "คุณก็รู้ว่าการหาเห็ดราเรืองแสงในชั้นที่สี่มันยากเย็นแค่ไหน แถมระบบเควสต์ก็เอาแต่ส่งข้อความเตือนแปลกๆ มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วด้วย" เซเลสเทียหันกลับมาอย่างช้าๆ ชายผ้าคลุมยาวลากพื้นหินส่งเสียงเสียดสีแผ่วเบา ร่างเพรียวบางก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะปรุงยา แววตาของเธอยามนี้ไม่มีความขี้เล่น หรือแม้แต่ความเย่อหยิ่งที่มักจะมีให้เห็นเวลาสั่งงานเขาเหมือนเช่นเคย มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง "เด็กน้อย... นายคิดจริงๆ หรือคะว่าโลกที่นายกำลังโลดแล่นอยู่ใบนี้ มีขอบเขตจำกัดอยู่แค่แนวภูเขาทางเหนือกับทะเลสาบซากศพทางใต้ตามที่คู่มือผู้เล่นระบุไว้" คิริชะงัก นิ้วที่กำลังเคาะโต๊ะหยุดกะทันหัน แววตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณของนักปรุงยาผู้รอบคอบ "คุณหมายความว่ายังไงคะ? แผนที่ของเกมนี้ถูกสำรวจไปหมดแล้วเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ ข้อมูลในฐานข้อมูลกลางระบุไว้อย่างชัดเจนว่าไม่มีพื้นที่อื่นนอกจากนี้" "ฐานข้อมูลกลาง..." เซเลสเทียยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่อาจเรียกว่ารอยยิ้มได้ มันคือการเหยียดยิ้มให้กับความโง่เขลาของระบบที่ตนเองเคยผูกพัน "พวกมันเรียกสิ่งนั้นว่า 'ฐานข้อมูล' แต่สำหรับฉัน... มันคือคุก" บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนเกิดไอเย็นบางเบาจากลมหายใจ คิริขยับตัวเล็กน้อย แผ่นหลังแนบชิดกับพนักเก้าอี้ เขารู้ดีว่าเซเลสเทียไม่ใช่ NPC ธรรมดาที่มีบทสนทนาถูกเขียนไว้ล่วงหน้า (Pre-scripted) ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยปลดผนึกเธอออกมาจากแท่นบูชาโบราณในชั้นที่ลึกที่สุด แต่คำพูดในวันนี้มันล้ำเส้นความเป็นปัญญาประดิษฐ์ในเกมออนไลน์ไปไกลโข "คุณกำลังจะบอกว่า... ตัวตนของคุณ หรือข้อมูลทั้งหมดในนี้ ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยบริษัทผู้พัฒนาเกมอย่างงั้นเหรอคะ?" คิริถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดระแวง ระบบเกม VRMMO ไม่ควรมีความซับซ้อนระดับนี้ นี่มันไม่ใช่บั๊ก แต่มันคือปริศนาชิ้นใหญ่ที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมของแพตช์อัปเดต "บริษัทผู้พัฒนา?" เซเลสเทียทวนคำ น้ำเสียงของเธอเจือแววเย้ยหยันจางๆ "มนุษย์กลุ่มเล็กๆ ที่นั่งอยู่หลังหน้าจอเรืองแสงในโลกที่นายจากมาน่ะหรือคะ จะสามารถสร้างความทรงจำเกี่ยวกับท้องฟ้าที่แท้จริง... ท้องฟ้าที่ไม่มีเส้นตารางพิกเซลและไม่มีคำสั่งจำกัดขอบเขตได้ยังไงกัน" กริ๊ง—! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอย่างกะทันหันจนคิริต้องสะดุ้ง หน้าจอสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ข้อความแจ้งเตือนไม่ได้มาในรูปแบบสีฟ้าปกติ แต่เป็นตัวอักษรสีเลือดที่กระพริบถี่ๆ [คำเตือนจากระบบหลัก: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต (Critical Anomaly) ในหน่วยความจำของ NPC: Celestia_Code_00] [คำสั่งฉุกเฉิน: ทำการรีเซ็ตหน่วยความจำของตัวละครทันทีในอีก 60 วินาที...] [รหัสข้อผิดพลาดที่ไม่รู้จัก: เสียงกระซิบจากภายนอกกำลังแทรกแซงโครงสร้างโลกเสื่อมสลาย...] คิริผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที สายตากวาดมองตัวเลขถอยหลังที่กำลังนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว (00:59... 00:58...) มือเรียวคว้าแขนของเซเลสเทียไว้โดยไม่รู้ตัว สัมผัสที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งทำให้เขารู้สึกได้ว่าร่างตรงหน้าไม่ใช่แค่ภาพโฮโลแกรมธรรมดา "เซเลสเทีย! ระบบกำลังจะรีเซ็ตคุณ! บอกฉันมาสิว่าคุณรู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกกันแน่!" คิริเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ ไหวพริบทั้งหมดถูกงัดมาใช้เพื่อหาทางขัดขวางกระบวนการของระบบที่กำลังจะลบข้อมูลความทรงจำของอาจารย์สาว เซเลสเทียก้มมองมือของคิริที่กุมข้อมือเธอไว้ แววตาที่ว่างเปล่าเมื่อครู่กลับไหววับชั่วขณะ เธอยกมืออีกข้างขึ้นสัมผัสกรอบแว่นของคิริเบาๆ ราวกับต้องการจดจำใบหน้านี้ไว้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างระหงจะเริ่มโปร่งแสงและมีละอองข้อมูลสีฟ้าพวยพุ่งออกมาจากรอบตัว "จำเอาไว้ให้ดีนะคะ คิริ... สิ่งที่นายเรียกว่า 'ล็อกอินเข้าสู่ระบบ' ในทุกๆ วันนั้น..." [00:15... 00:14...] เสียงแจ้งเตือนของระบบกรีดร้องลั่นห้อง พร้อมกับข้อความแปลกประหลาดอีกบรรทัดหนึ่งที่เด้งขึ้นมาทับซ้อนกันอย่างบ้าคลั่ง: [คำเตือน: ผู้เล่น 'Kiri' ได้รับสิทธิ์เข้าถึง 'ประตูบานที่สาม' โดยไม่ได้รับอนุญาต - กำลังดาวน์โหลดข้อมูลโลกภายนอก...] ดวงตาของเซเลสเทียเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากเป็นครั้งแรก ก่อนที่เสียงกระซิบอันแผ่วเบาจะลอยมาตามสายลมจำลองที่พัดผ่านเข้ามาในห้องใต้ดิน ทั้งๆ ที่หน้าต่างปิดสนิท "...จริงๆ แล้ว มันคือการ 'หลบหนี' ต่างหากล่ะคะ" วูบบบบ—! แสงสีขาวสว่างจ้ากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างจนขาวโพลน ข้อความถอยหลังหยุดชะงักลงที่ 00:00 พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของคิริ ก่อนที่สติของเขาจะหลุดลอยเข้าสู่ความมืดมิดอันไร้ขอบเขต... [ยินดีต้อนรับสู่โลกนอกเครือข่าย... โปรดยืนยันตัวตนเพื่อเริ่มภารกิจลับระดับ SSS: ผู้พิทักษ์ความจริงคนสุดท้าย] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 8 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!