ดันเจี้ยนระดับต่ำกับบอสระดับสูง

"ถ้าท่านยังก้าวเท้าซ้ายนำอีกแค่ก้าวเดียว ฉันจะถือว่าท่านจงใจทำลายวงเวทย์ผนึกและเราควรเลิกราภารกิจนี้เสียตรงนี้ค่ะ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไอเย็นเยียบของเซเลสเทียดังขึ้น ท่าศิราณีของอาจารย์สาวลึกลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ ปลายเล็บเรียวสวยจดจ่ออยู่เหนือศิลาเวทย์สีครามที่สั่นระริก คิริสะดุ้งเฮือก รีบดึงเท้าซ้ายถอยกลับตามสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสเหลือบมองหน้าจอสถานะสีฟ้าที่กะพริบเตือนรัวด้วยสีแดงฉาน [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างพื้นที่ดันเจี้ยน ชั้นที่ 3] [ข้อผิดพลาด (Error Code: 0x88F-Null): วัตถุแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูลระบบถูกแทรกแซง] กลิ่นอายของอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนน่าเวียนหัว คิริกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงหินอัคนีระดับต่ำที่ควรจะมีเพียงมอนสเตอร์ประเภท 'ก็อบลินเพลิง' เลเวล 15 เดินเกะกะ ทว่ายามนี้ ผนังหินแกรนิตสีดำกลับโปร่งใสราวกับกระจกฝ้า เผยให้เห็นรอยแยกสีม่วงเข้มขนาดมหึมาที่กรีดกรายอยู่กลางอากาศ ราวกับรอยแผลเป็นบนผิวหนังของโลกเสมือนจริง นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนระดับต่ำตามที่คู่มือการสำรวจระบุไว้ตั้งแต่แรก... นี่คือพื้นที่รอยต่อของบัคระบบที่อันตรายถึงชีวิต "อาจารย์... ผมว่าเราไม่ได้หลงทางธรรมดาแล้วล่ะครับ—เอ๊ย! ค่ะ! ผมหมายถึงค่ะ!" คิริเผลอหลุดปากเสียงหลง รีบแก้คำลงท้ายอย่างลนลานเมื่อเหลือบเห็นสายตาคมปลาบที่ส่งตรงมาประหนึ่งจะเชือดเฉือนเขาเป็นชิ้นๆ "ดูรอยแยกนั่นสิครับ... อ๊ะ! นั่นมันรอยแยกของดาต้าโค้ดไม่ใช่เหรอ?" เซเลสเทียไม่ได้เอ่ยคำใดตอบกลับ ร่างระหงในชุดคลุมนักบวชโบราณก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายจางๆ คล้ายดอกไวโอเล็ตป่าลอยแตะนาสิก ทว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ไม่มีใครมีแก่ใจมาดื่มด่ำกับบรรยากาศ สองมือเรียวบางประสานกันมั่น ท่องบทสวดโบราณที่สั่นสะเทือนไปถึงแก่นวิญญาณ แสงสีเงินยวงแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างเพื่อตรึงพื้นที่รอบตัวไม่ให้พังทลายลงไปมากกว่านี้ "ตั้งสติแล้วฟังให้ดี เจ้าเด็กขี้เกียจ" เซเลสเทียเอ่ยเสียงเบาหวิวแต่ชัดเจนในโสตประสาท "รอยแยกนั่นไม่ได้เกิดจากระบบล่มตามธรรมชาติ มีบางสิ่งกำลังพยายาม 'คลาน' ออกมาจากเบื้องล่างของฐานข้อมูลหลัก เตรียมขวด 'น้ำยาชะลอความหนืดระดับสูง' ที่ท่านเพิ่งปรุงพลาดไปเมื่อสามวันก่อนไว้ซะ" "เอ๋? น้ำยาขวดนั้นเหรอครับ... เอ๊ย ขวดนั้นนะคะ?" คิริเบิกตากว้างด้วยความตกใจ น้ำยาขวดนั้นเกิดจากการที่เขาใส่ 'รากไม้มายา' เกินปริมาณจนเนื้อยาเหนียวหนืดราวกับกาวตราช้าง แถมยังมีกลิ่นเหมือนไข่เน่าผสมดอกไม้ไฟ ใครจะไปคิดว่าไอเทมขยะชิ้นนั้นจะถูกนำมาใช้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ "อย่ามัวแต่สงสัย จงเชื่อมั่นในกระบวนการผสมของท่านสิคะ" เซเลสเทียหันมามองด้วยหางตา รอยยิ้มบางเบาที่ปรากฏขึ้นที่มุมปากช่างทรงพลังและกดดันในคราวเดียวกัน "ความขี้เกียจของท่านมักจะสร้างทางลัดแปลกๆ ได้เสมอ... จงใช้มันซะ" ครืนนน—! เสียงคำรามต่ำทุ้งดังสะท้อนมาจากในรอยแยกสีม่วง พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนจนคิริแทบยืนไม่อยู่ ก้อนหินอัคนีร่วงหล่นลงมาจากเพดาน กลิ่นอายความกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เงาสودมึนทึบขนาดมหึมาค่อยๆ ดันตัวเองหลุดออกมาจากรอยแยกนั้น มันไม่ใช่ก็อบลิน ไม่ใช่บอสประจำดันเจี้ยนที่ถูกโปรแกรมไว้ แต่มันคือ 'สิ่งตกค้างจากข้อมูลดิบ' (Raw Data Residue) ร่างกายของมันโปร่งแสงราวกับกระจกเงา สะท้อนภาพความทรงจำและโค้ดคำสั่งที่พังทลาย สองตาคู่ใหญ่สีแดงฉานไร้ซึ่งความรู้สึก จ้องมองมายังมนุษย์ตัวจิ๋วสองคนที่ยืนอยู่เบื้องล่าง [คำเตือนระบบ: พบมอนสเตอร์ระดับ 'ความผิดพลาดร้ายแรง' (Fatal Error Boss) - 'โครโนส ออร์ฟิส' เลเวล 99 ปรากฏตัว!] เลเวล 99 ในดันเจี้ยนระดับ 15? นี่มันความวิบัติชัดๆ! คิริกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอันชาญฉลาดประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตัว ค่าสถานะของเขาในตอนนี้เทียบกับอีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่เศษเสี่ยว หากปะทะกันตรงๆ คงไม่พ้นกลายเป็นข้อมูลขยะหายวับไปกับตาในพริบตาเดียว แต่ทว่า... ไหวพริบของนักปรุงยาผู้รักความสบายก็ทำงานขึ้นมาในวินาทีวิกฤต "อาจารย์ครับ... เอ๊ย! คะ!" คิริตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของบอส "ถ้าเราทำให้มัน 'ลื่น' จนขยับไม่ได้ แล้วใช้แรงโน้มถ่วงของรอยแยกดึงมันกลับเข้าไปล่ะครับ?" เซเลสเทียหันมาสบตาเขาเพียงเสี้ยววินาที แววตาคู่สวยฉายประกายแห่งความเข้าใจในแผนการทันที "นับว่าเป็นความคิดที่สกปรกและขี้เกียจสิ้นดี... แต่ใช้ได้ค่ะ!" สิ้นเสียงคำสั่ง คิริก็ซัดขวดน้ำยาหนืดสีเขียวอมม่วงออกไปสุดแรงเกิด ขวดแก้วกระทบเข้ากับเกราะข้อมูลของ 'โครโนส ออร์ฟิส' อย่างจัง เนื้อยาเหนียวข้นแตกกระจายเคลือบไปทั่วร่างมหึมาของบอสระดับ 99 ในพริบตาเดียว! บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบจะดังระรัวขึ้นอีกครั้งด้วยความปั่นป่วน... [แจ้งเตือนระบบ: บอส 'โครโนส ออร์ฟิส' ติดสถานะ 'หนืดขั้นสุดขีด' และ 'สูญเสียการควบคุมแรงโน้มถ่วง'] [ข้อผิดพลาด: ไอเทมภายนอกระบบส่งผลกระทบต่อแกนกลางข้อมูล กำลังทำการรีเซ็ตระบบฉุกเฉินในอีก...] [3...] [2...] [1...] แสงสีขาวสว่างจ้าจนแสบตากลืนกินทุกสิ่งรอบตัว ร่างของบอสยักษ์กรีดร้องด้วยเสียงที่ไม่อشใช่เสียงของสิ่งมีชีวิต ก่อนจะถูกแรงดึงดูดของรอยแยกดูดกลืนหายกลับเข้าไปในความว่างเปล่า พร้อมๆ กับร่างของคิริและเซเลสเทียที่ถูกแรงกระแทกเหวี่ยงลอยเคว้งคว้างเข้าสู่มิติเบื้องหลังรอยแยกนั้นอย่างไม่มีทางเลือก ความมืดมิดเข้าปกคลุมสติสัมปชัญญะ ทว่าก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดดับลง คิริกลับสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วเรียวบางที่เอื้อมมาคว้าข้อมือของเขาไว้มั่น พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ข้างหูท่ามกลางความโกลาหล "จับมือฉันไว้ให้แน่นนะคะ... การเดินทางที่แท้จริงของเรา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามการผจญภัยอันป่วนปวนและชวนลุ้นระทึกในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!