กลยุทธ์ของนักปรุงยาที่ไม่เหมือนใคร

"ถ้าเจ้ายังคิดจะเอาเวลาสามชั่วโมงไปนั่งเหลาไม้กวาดสมุนไพรแถวชายป่าลิมเบิร์ก ข้าจะถือว่าโควตาน้ำยาฟื้นฟูมานาเกรดพรีเมียมของสัปดาห์นี้ เป็นโมฆะทันทีค่ะ คิริ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันระดับสิบกิโลปาสคาลลอยมาจากมุมมืดของห้องปรุงยา เซเลสเทียในชุดคลุมสีดำสนิทปักด้ายเงินลายกลุ่มดาว ปรายตามองชายหนุ่มผู้กำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โยกอย่างสบายอารมณ์ ในมือของเขามีแก้วชาสมุนไพรควันฉุยที่ส่งกลิ่นหอมหวานของดอกคาร์โมมายด์ผสมน้ำผึ้งป่า คิริถอนหายใจยาวเหยียดอย่างคนปลงตกกับชีวิต เขาวางแก้วมากลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่าที่มีคราบตัวยาฝังแน่นเป็นวงดวง ก่อนจะปรายตามองหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนภาพท้องฟ้ายามบ่ายของเมืองหลวงแห่งกิลด์ "โถ่ อาจารย์คะ ใจเย็นก่อนสิคะ การพักผ่อนหย่อนใจคือหัวใจสำคัญของนักปรุงยาผู้รักความสงบนะ... อีกอย่าง ดันเจี้ยนซากโบราณสถานเวลสามสิบห้าที่ท่านว่า มันไม่ได้มีแค่กิ้งก่าหางไฟธรรมดาเสียหน่อย พวกมันมีระบบป้องกันเวทมนตร์โบราณที่ถ้าใช้ดาบฟันเข้าไปตรงๆ โครงสร้างไอเทมดรอปจะเสียหายหมดนะคะ" คิริเอ่ยแย้งด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเรียวรีเป็นประกายวิบวับอย่างคนที่มีแผนการบางอย่างอยู่ในหัวเรียบร้อยแล้ว เซเลสเทียหรี่ตามองลูกศิษย์ตัวแสบ นางรู้ดีว่าภายใต้ท่าทางขี้เกียจสันหลังยาวราวกับแมวขี้เซานี้ สมองของคิรินั้นทำงานเร็วกว่าระบบประมวลผลของเซิร์ฟเวอร์หลักเสียอีก "เจ้ากำลังจะทำอะไรพิเรนทร์อีกแล้วสินะ... อย่าบอกนะว่า..." "เปล่าสักหน่อยค่ะ ฉันแค่... จะแสดงให้ดูว่า ทำไมศาสตร์แห่งอัลเคมีถึงเหนือกว่าเหล็กกล้าไร้ค่าพวกนั้น" คิริลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดมือเบาๆ เพื่อเก็บขวดแก้วทรงประหลาดนับสิบขวดลงในกระเป๋าคาดเอว ณ บริเวณลานประลองย่อยโซน B ของดันเจี้ยนซากโบราณสถาน บรรยากาศตอนนี้กำลังร้อนระอุยิ่งกว่าเตาหลอมเหล็ก ผู้เล่นสายต่อสู้ระยะประชิดกลุ่มหนึ่งกำลังยืนล้อมรอบพื้นที่โซนจำกัดด้วยสายตารอดูแคลน กลุ่มกิลด์ 'ศรทมิฬ' กิลด์ชื่อดังระดับท็อปยี่สิบของเซิร์ฟเวอร์ กำลังยืนกอดอกมองผู้เล่นเลเวลต่ำคนหนึ่งที่เดินเอื่อยเฉื่อยเข้ามาในเขตท้าประลองอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน "เฮ้ย! ไอ้เด็กนี่มันสติเฟื่องหรือไงวะ? เลเวลแค่ยี่สิบเอ็ด กล้าดียังไงมาท้าดวลตัวต่อตัวกับหัวหน้าหน่วยจู่โจมของเรา?" เสียงซุบซิบดังระงมจากกลุ่มคนดูรอบด้าน หลายคนหยิบกล้องเวทมนตร์ขึ้นมาบันทึกภาพเพราะคิดว่าคงได้เห็นฉากเด็กน้อยโดนตบเกรียนแตกภายในสามวินาทีแน่ๆ เรเวน หัวหน้าหน่วยจู่โจมร่างยักษ์ผู้สวมชุดเกราะเหล็กกล้าหนาเตอะ ถือดาบใหญ่สองมือประกายแสงสีฟ้าเรืองรอง เขาหัวร่อในลำคอด้วยความขบขัน "ไอ้หนู แกคงอยากดังจนตัวสั่นสินะ ถึงได้กล้าส่งคำท้าแปลกๆ มา... ดีล่ะ ข้าจะสงเคราะห์ให้แกได้นอนนับดาวบนพื้นหญ้าแบบไม่ต้องหายใจเลยทีเดียว!" คิริไม่ได้ชักอาวุธขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย เขายังคงสวมชุดคลุมนักปรุงยาสีมอๆ และมีรอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้า มือเรียวบางล้วงเข้าไปในกระเป๋าคาดเอวราวกับกำลังควานหาลูกอมในยามว่าง "อาวุธเหรอคะ? สำหรับคนขี้เกียจอย่างฉัน การแกว่งดาบมันเปลืองพลังงานกล้ามเนื้อค่ะ... สู้โยนของเล่นให้พวกมันวิ่งเก็บเองไม่ดีกว่าเหรอคะ" สิ้นคำพูดนั้น คิรินก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ! *พรึ่บ!* ขวดแก้วคริสตัลขนาดเท่ากำปั้นสามขวดถูกโยนออกไปกลางอากาศอย่างไม่ปราณีปราศรัย วิถีโค้งของมันแม่นยำราวจจับวาง พุ่งตรงไปยังจุดที่เรเวนกำลังพุ่งเข้ามาพอดี "คิดจะใช้ขวดน้ำยาปาใส่เกราะเหล็กของข้าเนี่ยนะ? สมองแกมีแต่รำข้าวหรือไงวะ!" เรเวนคำรามลั่น ง้างดาบใหญ่ฟันผ่ากลางอากาศเข้าใส่ขวดแก้วเหล่านั้นทันทีเพื่อทำลายมันทิ้ง *ฉ่าาาา—ตูมมมมมม!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน แรงอัดมหาศาลไม่ได้เกิดจากเปลวไฟธรรมดา แต่เป็นปฏิกิริยาเคมีของ 'กรดไฮโดร-อัลเคมิค' ผสมผสานกับ 'ผงสปอร์รากไม้เรืองแสงอัมพัน' ที่คิริใช้เวลาหมักดองไว้ในห้องใต้ดินนานถึงเจ็ดวันเต็ม! ควันสีม่วงอมเขียวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที กลิ่นฉุนกึกของมันทำให้ผู้เล่นรอบสนามต้องรีบยกมือขึ้นปิดจมูกและถอยร่นออกไปสามก้าว แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ทันทีที่ละอองยาแตะโดนชุดเกราะเหล็กกล้าชั้นดีของเรเวน โลหะหนาเตอะราวนั้นก็เกิดอาการกัดกร่อน ส่งเสียงฟอดแฟดราวกับน้ำกรดหยดลงบนเนื้อสด สีของเกราะเปลี่ยนจากเงางามเป็นสีดำสนิทในพริบตาเดียว! "อ... อะ1 อะไรกันวะเนี่ย! HP ของข้า! ค่าความทนทานเกราะเป็นศูนย์ในพริบตาได้ยังไง!" เรเวนกรีดร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสถานะผิดปกติประเภท 'ละลายเกราะ' และ 'อัมพาตชั่วขณะ' ทำงานพร้อมกัน ร่างยักษ์ของเขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ ไม่เหลือมาดนักรบผู้เกรียงไกรเลยแม้แต่น้อย คิริก้าวเดินเข้าไปใกล้ร่างที่ขยับเขើบไม่ได้ของเรเวน ชายหนุ่มก้มลงมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบขวดโพชั่นฟื้นฟูเลเวลต่ำสุดราคาถูกโยนแปะไว้บนหน้าอกของอีกฝ่ายราวกับจะให้ทิปขอทาน "คราวหลัง... ถ้าจะรับคำท้าใคร ช่วยตรวจสอบสต็อกไอเทมป้องกันกรดมาก่อนนะคะ มันเสียเวลาฉันนอนกลางวันหมดเลยค่ะ" รอยยิ้มที่ปรากฏบนมุมปากของคิริในวินาทีนั้น ช่างดูไร้เดียงสาแต่ทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบลานประลองตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฮือฮาจะระเบิดขึ้นราวกับคลื่นมหาภัย เพียงไม่ถึงสี่สิบนาทีต่อมา คลิปวิดีโอเหตุการณ์การประลองความยาวสามสิบวินาทีก็ถูกอัปโหลดขึ้นสู่บอร์ดสนทนาหลักของเกม VRMMO ในหัวข้อสุดร้อนแรง: *[คลิปเด็ด] นักปรุงยาเลเวล 21 โชว์เหนือ! ใช้ "โพชั่นระเบิด" ละลายเกราะกิลด์ท็อปยี่สิบภายในพริบตาเดียว!* กระทู้ดังกล่าวพุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของเทรนด์ยอดนิยมอย่างรวดเร็ว ความเห็นนับหมื่นหลั่งไหลเข้ามาวิพากษ์วิจารณ์ถึงกลยุทธ์นอกกรอบของตัวละครที่ใช้ชื่อว่า 'คิริ' บางคนยกย่องให้เขาเป็นอัจฉริยะสายซัพพอร์ต ขณะที่บางคนเริ่มตั้งคำถามถึงความสมดุลของระบบไอเทมปรุงยา ทว่า ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบของสมาคมนักปรุงยา เซเลสเทียกำลังกอดอกมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงกราฟยอดวิวและชื่อเสียงของคิริที่พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด มุมปากของอาจารย์สาวลึกลับยกย่องขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง "เจ้าเด็กนี่... สร้างเรื่องใหม่อีกแล้วสินะคะ ทำตัวโดดเด่นเกินไป เดี๋ยวพวกเบื้องบนก็ส่งภารกิจน่าปวดหัวมาให้อีกหรอก..." เซเลสเทียพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ก่อนที่ดวงตาสีมรกตของนางจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อจู่ๆ หน้าจอระบบสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นอย่างไร้ที่มา *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการปลุกพลังของ 'วัตถุดิบโบราณ' ในดันเจี้ยนต้องห้ามชั้นที่ 40 - ดินแดนแห่งพันธนาการที่ถูกลืม]* *[เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: ผู้เล่น 'คิริ' และอาจารย์ผู้ดูแล 'เซเลสเทีย' ได้รับคำเชิญจากผู้ดูแลระบบลับให้เข้าร่วมบททดสอบระดับ SSS...]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 7 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!