การเดินหมากรุกในสนามชีวิต

ความเงียบภายในห้องรับรองของสำนักงานคอมมูนหนักอึ้งดั่งขุนเขาไท่ซาน แรงกดดันจากไอสังหารที่แผ่ออกมาจากบุรุษร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบสีกรมท่าที่ดูเรียบตึงนั้น ไม่ต่างจากบรรยากาศในท้องพระโรงยามเกิดศึกสงคราม ชายผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งคือ 'ท่านผู้ว่าฯ หวัง' ผู้มีสายตาดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ เขากำลังจ้องมองแฟ้มเอกสารการปฏิรูปเกษตรกรรมบนโต๊ะด้วยนิ้วมือที่เคาะจังหวะสม่ำเสมอ เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจผู้ที่อยู่โดยรอบจนแทบหยุดหายใจ จางเหว่ยยืนกอดอกพิงผนังห้อง สายตาคมกริบดุจกระบี่อาญาสิทธิ์ของเขากวาดมองไปที่ประตู ก่อนจะเหลือบมายังหลี่มู่เหยาที่ก้าวเข้ามาด้วยกิริยาสงบนิ่ง ท่วงท่าการเดินของนางนั้นทิ้งระยะห่างอย่างมีแบบแผน แผ่นหลังเหยียดตรงดุจต้นไผ่ในฤดูเหมันต์ แม้เสื้อผ้าจะเป็นเพียงผ้าฝ้ายเนื้อหยาบของคนยุค 80 แต่นางกลับดูสง่างามราวกับพระมเหสีที่กำลังก้าวเข้าสู่สมรภูมิทางการเมือง “มาช้าไปสามจิบชา สหายหลี่มู่เหยา” เสียงของท่านผู้ว่าฯ หวัง แหบต่ำทว่าทรงอำนาจ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่กลับใช้ปลายปากกาชี้ไปที่แผนผังการจัดสรรที่ดินที่หลี่มู่เหยาเป็นผู้ร่างขึ้น “เจ้ากล้าดียังไงถึงเสนอนโยบายที่เสี่ยงต่อความมั่นคงของคอมมูนเช่นนี้? ในสายตาของข้า... นี่ไม่ใช่การพัฒนา แต่มันคือการทำลายรากฐานของระเบียบเดิมที่วางไว้” หลี่มู่เหยาส่งยิ้มบางๆ ให้กับความดุดันนั้น นางไม่ได้ก้มหัวหลบเลี่ยง แต่สบตากับท่านผู้ว่าฯ ตรงๆ “ท่านผู้ว่าฯ ครับ การเมืองในยุคสมัยนี้ก็ไม่ต่างจากสงครามแย่งชิงแผ่นดินในอดีต ท่านมองเห็นเพียงการรักษาเสถียรภาพ แต่ข้ามองเห็นความหิวโหยของราษฎร หมากรุกกระดานนี้หากเดินเพียงเพื่อรักษาเบี้ยไว้ในที่เดิม ย่อมพ่ายแพ้ต่อกาลเวลา ข้าเพียงแค่ขยับม้าไปข้างหน้า เพื่อเปิดทางให้ขุนได้เดินสะดวกขึ้น... ท่านว่าจริงไหมครับ?” จางเหว่ยที่ยืนดูอยู่เงียบๆ ถึงกับยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาฉายความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด นี่คือสิ่งที่เขารอคอย... กุนซือที่มองเห็นโลกผ่านเลนส์ของอำนาจและการเสียสละ “เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าคือขุนที่ตาบอดมองไม่เห็นกระดานอย่างนั้นหรือ?” ท่านผู้ว่าฯ หวังวางปากกาลง เสียงกระทบโต๊ะดังสนั่น เขาโน้มตัวมาข้างหน้าจนเกือบชิดใบหน้าของหญิงสาว ไอเย็นยะเยือกของความไม่พอใจพุ่งเข้าใส่นางเต็มแรง “ข้ามิบังอาจ” หลี่มู่เหยาขยับตัวเพียงเล็กน้อย กิริยาการผสานมือของนางนั้นนุ่มนวลทว่าหนักแน่น “ข้าเพียงแต่กำลังจะบอกว่า ภายใต้อำนาจของท่านและท่านหัวหน้าจาง หากเราปรับเปลี่ยนวิธีการคัดสรรผลผลิตจากระบบรวมศูนย์ไปสู่ระบบแบ่งปันผลกำไรที่โปร่งใส คอมมูนของเราจะกลายเป็นหมากตัวสำคัญที่ส่งผลต่อดัชนีชี้วัดทั้งจังหวัด ท่านจะได้ทั้งกล่องและเงิน... ในขณะที่ท่านหัวหน้าจางจะได้กำลังพลที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตปกครองนี้” คำว่า 'กำลังพลที่แข็งแกร่ง' ทำให้จางเหว่ยหรี่ตาลง เขาก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน แรงกดดันจากมวลกล้ามเนื้อและความสูงใหญ่ของเขาบดบังรัศมีของท่านผู้ว่าฯ จนมิด “นางหมายความว่าอย่างไร ท่านผู้ว่าฯ คงเข้าใจดี หากคนในมือของข้ามีกิน มีใช้ และมีเกียรติ พวกเขาก็พร้อมจะเป็นหอกข้างแคร่ให้แก่ใครก็ตามที่ให้คุณกับพวกเขาอย่างเป็นธรรม... ท่านจะเลือกเดินหมากตัวนี้กับเรา หรือจะปล่อยให้กระดานนี้ล่มสลายไปพร้อมกับความหัวโบราณของท่าน?” คำพูดของจางเหว่ยดุดันและฟาดฟันเข้าเป้าตรงๆ เขาไม่ได้เจรจาในฐานะหัวหน้าคอมมูนกับผู้ว่าฯ แต่เขาเจรจาในฐานะ 'ขุนพล' กับ 'พันธมิตร' ที่ต้องเลือกฝ่าย ห้องทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังดังชัดเจนจนน่าอึดอัด ท่านผู้ว่าฯ หวังหยิบถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ พลางสำรวจสีหน้าของหลี่มู่เหยาและจางเหว่ยสลับกันไปมา เขาเห็นความมั่นใจในดวงตานาง และเห็นความดุร้ายในแววตาของเขา “หากเจ้าทำไม่ได้ตามที่พูด... คอมมูนแห่งนี้จะกลายเป็นกรงขังของพวกเจ้าทั้งคู่” ท่านผู้ว่าฯ หวังพูดทิ้งท้ายก่อนจะลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่ประตูแต่แล้วก็หยุดชะงักลง “จริงสิ... ข้าลืมบอกไป รัฐบาลส่วนกลางเพิ่งส่งเอกสารคำสั่งพิเศษลงมาฉบับหนึ่ง มันระบุชื่อของคนที่จะถูกส่งมาตรวจการในสัปดาห์หน้า” ท่านผู้ว่าฯ หันกลับมามองจางเหว่ยด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก พร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ “คนที่ส่งมา... คือ 'อดีตคู่หมั้น' ของเจ้าในชาติภพที่เจ้าเคยเกลียดชังที่สุด... ท่านอ๋องจางเหว่ย” จางเหว่ยชะงักกึก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยแรงโกรธที่อัดอั้นมานานแสนนาน ขณะที่หลี่มู่เหยาขยับเข้ามาใกล้โต๊ะเพื่อหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนเอกสารราชการฉบับล่าสุดนั้น นี่คือหมากรุกที่ไม่มีใครคาดคิด... เพราะคนที่ถูกส่งมา คือคนที่ถือครอง 'ความลับ' ของทั้งนางและเขาไว้ในกำมือ! เฉินเว่ยสายลุยหวังเป็นอย่างยิ่งว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับการเดินหมากครั้งสำคัญนี้และติดตามตอนต่อไปกันนะครับ!