พันธมิตรผู้ไม่คาดคิด

“หากท่านคิดว่าการใช้กำลังบีบคั้นคือหนทางสู่ความมั่งคั่ง ข้าเกรงว่าท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์คงต้องเรียนรู้ ‘วิชาค้าขาย’ เสียใหม่ตั้งแต่กอไก่จนถึงฮอนกฮูกในพจนานุกรมเล่มที่ท่านเผาทิ้งไปเมื่อวาน” เสียงของหลี่มู่เหยาดังก้องในห้องรับรองที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงถ่านในเตาผิงแตกตัว นางนั่งหลังตรงสง่างามในชุดเสื้อคอจีนสีฟ้าหม่นเนื้อผ้าหยาบกระด้างตามฐานะชาวนา แต่กิริยาการจิบชานั้นกลับสูงส่งดั่งคุณหนูจากตระกูลขุนนางใหญ่ที่ได้รับจารีตอบรมมาอย่างดี ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองบุรุษร่างสูงใหญ่ตรงหน้าที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้เก่าๆ ด้วยท่าทางคุกคาม จางเหว่ยหรี่ตาลง แววตาดุจพยัคฆ์ร้ายที่รอจังหวะตะปบเหยื่อของเขามีประกายวาวโรจน์ เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนร่างสูงบดบังแสงไฟ กลิ่นไอของสนิมเหล็กและอำนาจที่สั่งสมจากสนามรบในภพชาติก่อนยังคงติดตัวเขาไม่จางหาย “เจ้ากล้าสั่งสอนข้าหรือ มู่เหยา?” น้ำเสียงของเขาต่ำพร่า ทรงอำนาจและเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน “ในยุคที่อาหารเพียงหนึ่งถ้วยอาจแลกด้วยชีวิต ข้ามีกองกำลัง มีเสบียง และมีอำนาจในคอมมูนนี้ล้นมือ สิ่งที่ข้าขาดคือ ‘กุนซือ’ ที่จะเปลี่ยนอำนาจดิบเถื่อนนี้ให้กลายเป็นอาณาจักรทางเศรษฐกิจ ไม่ใช่ปากดีกับข้า” “อำนาจที่ปราศจากเครือข่าย ก็เหมือนดาบที่ไร้ฝักครับท่านอ๋อง” หลี่มู่เหยาวางถ้วยชาลง เสียงกระทบโต๊ะเบาหวิวแต่หนักแน่นดั่งประกาศิต “ท่านมีกำลังคน แต่ไม่มีช่องทางระบายสินค้า ท่านมีอำนาจกดขี่ แต่ไม่มีพันธมิตรทางการค้า การสร้างเครือข่ายไม่ใช่เรื่องของการใช้อำนาจ แต่มันคือการ ‘ล่อเหยื่อ’ เข้าสู่กับดักด้วยผลประโยชน์ต่างตอบแทน” จางเหว่ยหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าหญิงสาว เขาโน้มตัวลงต่ำจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ จากตัวนางปะทะกับกลิ่นยาสูบอ่อนๆ ของเขา “ถ้าอย่างนั้น... กุนซือหญิงของข้า ช่วยบอกข้าทีว่า ‘เหยื่อ’ กลุ่มแรกที่เราควรจะล่อเข้ามาในกับดักนี้คือใคร?” “พ่อค้าหน้าเลือดที่คุมเส้นทางขนส่งสินค้าจากเมืองหลวงเข้ามายังคอมมูนแห่งนี้ไงครับ” หลี่มู่เหยายิ้มที่มุมปาก “พวกเขาต้องการข้าวสารและวัตถุดิบทางการเกษตรที่เรามีล้นเหลือ ส่วนเราต้องการเส้นทางและอำนาจต่อรองในการกระจายสินค้า... เกมนี้ไม่ใช่อาวุธ แต่เป็นกระดาษสัญญาที่ไร้ที่มาที่ไป” การเจรจาลับเริ่มขึ้นภายใต้เงาสลัวของค่ำคืนในยุค 70 เมื่อกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดม่อฮ่อมที่ถูกขนานนามว่าเป็น ‘มาเฟียคุมเขต’ เดินเข้ามาตามคำเชิญของจางเหว่ย พวกเขาไม่ได้เดินเข้ามาในฐานะพันธมิตร แต่เข้ามาในฐานะ ‘ผู้ล่า’ ที่หวังจะกลืนกินคอมมูนนี้ให้สิ้นซาก ทว่า เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องรับรอง สิ่งที่พวกเขาพบไม่ใช่การต้อนรับที่หวาดกลัว แต่เป็นร่างของจางเหว่ยที่นั่งนิ่งดุจรูปปั้นหินผา และหลี่มู่เหยาที่กำลังหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งวางลงบนโต๊ะ “นี่คือรายละเอียดส่วนแบ่งกำไร 60 ต่อ 40” หลี่มู่เหยาเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ “ท่านได้เส้นทางและอำนาจผูกขาด ส่วนพวกเราได้เงินทุนและฐานการตลาดในเมืองใหญ่ หากท่านยอมรับ... เราจะเป็นพันธมิตรที่ไม่มีใครโค่นล้มได้ หากท่านปฏิเสธ... ผมเกรงว่ากองกำลังรักษาความสงบในเขตนี้คงต้องมีการปรับโครงสร้างขนานใหญ่ และคงไม่มีใครอยากให้ข้อมูลทางธุรกิจที่ไม่โปร่งใสของพวกท่านรั่วไหลไปถึงหูเจ้าหน้าที่หน่วยงานความมั่นคงหรอกครับ จริงไหม?” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นมองหน้ากัน สายตาที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง เมื่อพวกเขารู้สึกได้ถึง ‘ความตาย’ ที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนุ่มนวลของสตรีผู้นี้ จางเหว่ยเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ เป็นสัญญาณกดดัน มือหนาขยับด้ามดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ในเสื้อโค้ทเบาๆ กริยาเพียงน้อยนิดนั้นทำเอาหัวหน้ากลุ่มพ่อค้าเหงื่อกาฬไหลซึม “พวกเรา... จะพิจารณาข้อเสนอนี้” หัวหน้าพ่อค้าเอ่ยเสียงสั่น “ไม่ใช่พิจารณาครับ” หลี่มู่เหยาตัดบท “แต่เป็นการ ‘ตกลง’ ตั้งแต่ตอนที่พวกท่านก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว” เมื่อกลุ่มคนพวกนั้นจากไป หลี่มู่เหยาถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าฉายชัดบนใบหน้า แต่จางเหว่ยกลับมองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย่อหยิ่งท้าทายแบบเดิม แต่เป็นความชื่นชมที่ซ่อนอยู่ในความเย็นชา “เจ้าฉลาดเกินไป มู่เหยา... จนบางครั้งข้าก็คิดว่า หากวันหนึ่งเจ้าไม่อยู่ข้างข้า เจ้าคงเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุด” “ท่านอ๋องก็รู้ดีว่า ‘หมาก’ ที่ทรงพลังที่สุด คือหมากที่รู้ว่าควรวางตัวเองไว้ที่ใดครับ” นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตามั่นคง “ข้าไม่ได้ต้องการทำลายท่าน ข้าแค่ต้องการสร้างโลกที่พวกเราสองคนไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีก” จางเหว่ยยื่นมือมาหมายจะสัมผัสใบหน้าของนาง แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วง พร้อมกับเสียงของสายลับที่ส่งข่าวมาด่วน “ท่านอ๋อง! มีคนนำจดหมายลับมาวางไว้หน้าประตูฐานทัพ เป็นตราประทับจากเมืองหลวง... จดหมายจาก ‘องค์รัชทายาท’ ที่ท่านเคยเผชิญหน้าในอดีตชาติ!” มือของจางเหว่ยชะงักกลางอากาศ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันในทันที หลี่มู่เหยาคว้าจดหมายฉบับนั้นมาเปิดออก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้งเมื่อนางอ่านเนื้อหาภายในจนจบ ใบหน้าของหลี่มู่เหยาซีดเผือด นางค่อยๆ ยื่นกระดาษให้จางเหว่ย “ดูเหมือนว่า... ในขณะที่เรากำลังสร้างเครือข่ายธุรกิจที่นี่ คนในอดีตที่พวกเราคิดว่าจบสิ้นไปแล้ว กำลังเริ่มเดินหมากตัวใหม่ และเป้าหมายของเขา... คือชีวิตของท่านที่ถูกส่งมาอยู่ในร่างนี้” จางเหว่ยรับจดหมายไปอ่าน นิ้วมือของเขากำกระดาษแน่นจนยับย่น ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ หากพร้อมจะเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนถัดไป เตรียมตัวให้ดีครับ! - เฉินเว่ยสายลุย -