บทกวีที่ส่งผ่านลมหนาว

กลิ่นอายของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มข้ามปีลอยกรุ่นเคล้ากับไอเย็นยะเยือกของค่ำคืนเหมันต์ในคอมมูนยุคเจ็ดศูนย์ เสียงลมหนาวหวีดหวิวกรีดกรายผ่านบานหน้าต่างกระดาษสาเก่าคร่ำคร่า ราวกับเสียงกระซิบจากห้วงมิติเวลาอันยาวนาน ปลายนิ้วเรียวดั่งลำหญ้าคาของหลี่มู่เหยากำลังบรรจงลากผ่านตัวอักษรจีนโบราณที่เขียนด้วยหมึกดำสนิท บนสมุดบัญชีการผลิตยุคใหม่ที่ซ่อนรหัสลับทางยุทธศาสตร์ทหารเอาไว้เบื้องหลัง บรรทัดแล้วบรรทัดเล่า... นางกำลังเดินหมากผ่านตัวเลขและบัญชีการค้า เพื่อพลิกชะตากรรมของตระกูลชาวนาที่ตกเป็นเป้าสายตาแห่งความอิจฉาริษยาในคอมมูน "เจ้ากำลังใช้พู่กันวาดแผนผังค่ายกลแปดทิศ... บนบัญชีแจกจ่ายปุ๋ยเคมีของคอมมูนอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยือกเย็น และทรงอำนาจจนน่าขนลุกดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง จางเหว่ย หรือท่านอ๋องชินอ๋องแห่งแคว้นใหญ่ในอดีต ก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาไม้เนื้อแข็ง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็กเกตสีเขียวขี้ม้าตามยุคสมัย แต่กลับไม่อาจปกปิดรัศมีดุดันดั่งพญาอินทรีผู้ล่า เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องโต๊ะไม้ตัวเก่า แววตาคมกริบราวใบมีดกวาดมองตัวอักษรและสัญลักษณ์ที่นางเพิ่งจดบันทึก หลี่มู่เหยาไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน นางเพียงช้อนสายตาขึ้นสบกับบุรุษผู้กุมชะตาใต้หล้าทั้งสองภพ ใบหน้างดงามล่มเมืองที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบง่ายของหญิงชนบทปรากฏรอยยิ้มบางเบา ดุจดอกเหมยแย้มกลีบกลางหิมะโปรราย "ท่านอ๋อง... หรือข้าควรเรียกว่าสหายผู้กองจาง ดีล่ะครับ?" นางจงใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า ทว่าแฝงความนัยล้ำลึก "บัญชีเล่มนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อแจกจ่ายปุ๋ย แต่กำลังคำนวณราคาชีวิตของพวกท่านที่กำลังจะสูญเสียในอีกสามเดือนข้างหน้า หากไม่มีแผนสำรองเรื่องเสบียงและการคมนาคมขนส่งผ่านเส้นทางลับที่ท่านพยายามปิดบังอยู่" จางเหว่ยหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศา เขายื่นมือหนาออกไป คว้าข้อมือนางไว้เบื้องหน้า แรงกดดันจากยอดฝีมือผู้บัญชาการกองทัพถาโถมเข้าใส่อย่างไร้ความปรานี ทว่าหลี่มู่เหยาหาได้หวาดกลัวไม่ นางกลับหมุนข้อมือพลิกกลับอย่างแนบเนียน ใช้ทักษะการต่อารมณ์และชั้นเชิงที่ฝึกฝนมานับแรมปี แกะกุมจุดอ่อนบนฝ่ามือของเขาแทน สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของทั้งสองแนบชิดกันท่ามกลางลมหนาว เป็นดั่งสะพานเชื่อมโยงความลับแห่งอดีตชาติที่ต่างฝ่ายต่างซ่อนเร้น "เจ้าดูเหมือนจะรู้ดีเกินไปแล้ว มู่เหยา" จางเหว่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของนาง กลิ่นบุรุษและกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยเข้าจมูก "หรือว่า... เจ้าเองก็จำเรื่องราวในสนามรบที่หุบเขาไก่ฟ้าได้เช่นกัน?" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงถ่านในเตาผิงที่ปะทุขึ้นเบาๆ เป็นระยะ เครื่องแต่งกายและขนบธรรมเนียมที่แตกต่างระหว่างยุคสมัย ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันด้วยแรงปรารถนาอันลึกล้ำและการชิงไหวชิงพริบทางการเมือง ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า หากความลับนี้รั่วไหลออกไป ทั้งตระกูลของนางและอำนาจของเขาในคอมมูนแห่งนี้จะมลายหายสิ้นภายในชั่วข้ามคืน จางเหว่ยค่อยๆ คลายมือออก แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกยากหยั่งถึง เขายื่นถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหยกขาวที่บรรจุชาอุ่นๆ ส่งให้นาง เป็นการแสดงออกถึงความไว้วางใจขั้นสูงสุดที่ชายชาติทหารมอบให้สตรีเพียงผู้เดียวที่ต่อกรกับเขาได้สมน้ำสมเนื้อ "ดื่มเสีย... คืนนี้เรายังมีเรื่องต้องหารือกันอีกยาวไกล เกี่ยวกับแผนการขนส่งสินค้าข้ามมณฑลที่เจ้าเป็นคนเสนอ" หลี่มู่เหยารับถ้วยชามาถือไว้ กลิ่นหอมละมุนของใบชาชั้นดีแผ่ซ่าน นางแย้มยิ้มบางๆ ก่อนจะยกขึ้นจิบช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่ละสายตาของท่านอ๋อง ทว่า ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นกะทันหันที่หน้าประตูบ้าน เสียงทุบประตูดังปังๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของหัวหน้าคอมมูนฝ่ายตรวจสอบ ที่นำกำลังมาล้อมบ้านพักของนางไว้ในยามวิกาล! "หลี่มู่เหยา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีรายงานลับว่าพวกเເຈกจ่ายสินค้าผิดกฎหมายและซ่อนเร้นเอกสารกบฏ!" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาดุดันวาวโรจน์ขึ้นทันที เขายื่นมือออกไปหมายจะคว้ากระบี่ไร้เงาที่ซ่อนไว้หลังตู้ไม้ แต่หลี่มู่เหยาकिกลับเอื้อมมือมาแตะแขนเขาไว้เบื้องหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากอย่างผู้กุมความได้เปรียบ "ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอกท่านอ๋อง..." นางกระซิบแผ่วเบา ดวงตาสุกสกาวทอประกายคมปลาบ "เพราะคนที่ส่งพวกมันมา... ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'คนสนิท' ที่ท่านเพิ่งสั่งการให้ไปส่งจดหมายลับเมื่อเช้าต่างหากล่ะครับ" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางข้ามมิติมาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เฉินเว่ยสายลุย