ปัดฝุ่นวิชาแพทย์ท่ามกลางแปลงผัก

กลิ่นไอมันหมูเคี่ยวกับต้นหอมคั่วพริกไทยดำโชยเตะจมูกจนกระเพาะในร่างผอมบางส่งเสียงประท้วง ภัทรวางตะหลิวเหล็กด้ามเก่าลงบนเตาถ่านอย่างเบามือ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสำรับอาหารตรงหน้า—ข้าวกล้องร้อนๆ หนึ่งชามพูน ผัดกะหล่ำปลีใส่กากหมูกรอบกรุบ และซุปไข่ใส่รากผักชีหอมกรุ่น นี่ไม่ใช่เพียงมื้อประทังชีวิตในชนบทจีนยุค 80 อันแห้งแล้ง แต่คือ "ยาอายุวัฒนะ" มื้อแรกที่เขาตั้งใจปรุงขึ้นเพื่อฟื้นฟูร่างกายที่ถูกสูบเรี่ยวแรงมานานแรมปี เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่ดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะที่คุ้นเคย ไม่ต้องเงยหน้ามอง ภัทรก็รู้ว่าเป็นใคร เฉินหยาง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตทหารสีเขียวซีด ยืนถือถังไม้บรรจุสมุนไพรป่าและหน่อไม้สดอยู่หน้าประตู แว่นตาไร้กรอบในอดีตชาติถูกแทนที่ด้วยดวงตาคมปลาบที่ฉายแววห่วงใยยามมองร่างโปร่ง "วันนี้เจ้าเข้าไปขุดโสมป่าลึกขนาดนั้นเชียวหรือ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับวางถังไม้ลงอย่างเบามือ สายตาของเฉินหยางกวาดมองใบหน้าของภัทรที่เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่ซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงเหมือนหลายสัปดาห์ก่อน "ข้าได้ยินเสียงคนตระกูลเฉินมาป้วนเปี้ยนแถวแปลงผักเจ้าอีกแล้ว พวกเขาหาเรื่องอะไรอีกหรือไม่" ภัทรเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นพินิจพิจารณาคนตรงหน้า "ไม่มีอะไรที่ผมจัดการเองไม่ได้หรอกครับ... พี่เฉิน ล้างมือเสียหน่อยเถอะครับ วันนี้ผมทำผัดกะหล่ำปลีกากหมูสูตรพิเศษ คุณน่าจะชอบ" เฉินหยางชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันที่กร้านแดด "เจ้าเรียกข้า... แบบนี้อีกแล้วนะ" "ทำไมล่ะครับ หรือไม่อยากให้ผมเรียก" ภัทรเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่บางเบาที่หาได้ยากยิ่งจากแพทย์หนุ่มผู้เคร่งขรึมในความทรงจำ "เปล่า... ข้าชอบ" เฉินหยางตอบรับสั้นๆ ใบหูแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัดแม้ในแสงสลัวของพลบค่ำ ชายหนุ่มรีบเดินไปตักน้ำล้างมืออย่างเงอะงะ สร้างความขบขันระคนอบอุ่นในอกให้แก่ภัทรอย่างยิ่ง ค่ำคืนนั้นผ่านไปพร้อมกับกลิ่นอายความสุขเรียบง่าย แต่ในใจของอดีตศัลยแพทย์มือหนึ่ง การล้างแค้นและการสร้างความมั่งคั่งเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนเร็วกว่าที่คิด ภัทรไม่ได้เลือกวิธีออกไปรับจ้างใช้แรงงานขุดดินแลกเศษเงินหยวนเหมือนชาวบ้านทั่วไปในหมู่บ้าน การทำเช่นนั้นนอกจากจะทำลายสุขภาพที่ยังฟื้นฟูไม่เต็มที่แล้ว ยังเป็นการปิดกั้นศักยภาพของตัวเองที่มี "ความรู้ระดับปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนและตะวันตก" ในสมอง บนโต๊ะไม้ตัวเก่าในห้องครัว สมุนไพรป่าที่เฉินหยางหามาให้เมื่อวานถูกคัดแยกอย่างพิถีพิถัน รากตังกุย โสมคนป่าอายุราวยี่สิบปี เหง้าตี้หวง และดอกจินหยินฮวา ถูกวางเรียงรายตามลำดับความสำคัญ ภัทรหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ลับจนคมกริบขึ้นมา ฝานรากตังกุยบางเฉียบด้วยความรวดเร็วและแม่นยำรากับกำลังผ่าตัดหัวใจผู้ป่วย การเคลื่อนไหวของนิ้วเรียวยาวเต็มไปด้วยความพลิ้วไหวและสง่างาม "เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ ภัทร" เฉินหยางที่แวะมาดูลาดเลาแต่เช้าเอ่ยถามด้วยความฉงน เมื่อเห็นกองสมุนไพรถูกแปรรูปจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ "ทำเงินครับ" ภัทรตอบโดยไม่เงยหน้า "สมุนไพรพวกนี้ ถ้าขายสดๆ ให้พ่อค้าคนกลางในตลาดตำบล เราจะได้ราคาแค่เศษเงิน แต่ถ้าผ่านกระบวนการหมัก ปรุง และสกัดด้วยสูตรเฉพาะของผม มันจะกลายเป็น 'ยาบำรุงโลหิตและขับพิษ' ชั้นยอด ที่พวกพ่อค้ากระเป๋าหนักในเมืองหลวงยอมจ่ายไม่อั้น" เฉินหยางมองภแตรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง แม้เขาจะไม่เข้าใจศาสตร์การแพทย์ลึกซึ้ง แต่ความมั่นใจและประกายตาที่เฉียบคมของภัทรในยามนี้ ทำให้เขาเชื่อมั่นอย่างไร้เงื่อนไข "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะช่วยต้มน้ำและคุมไฟให้เจ้าเอง" ตลอดทั้งเช้า กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรนานาชนิดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณกระท่อมปลายนา มันไม่ใช่กลิ่นยาจีนโบราณที่ขมปร่าและชวนเวียนหัว แต่เป็นกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรฤทธิ์อุ่นที่ผสานกับน้ำผึ้งป่าเคี่ยวจนงวด ภัทรบรรจงเทน้ำยาเข้มข้นลงในขวดแก้วสีชาขนาดเล็กจำนวนสิบขวดที่เขาแอบสะสมไว้ ขวดแต่ละใบถูกปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งอย่างแน่นหนา ตกบ่าย ภัทรตัดสินใจเดินทางเข้าสู่ "ตลาดมืด" ในอำเภอเคียงข้าง โดยมีเฉินหยางเดินเคียงข้างทำหน้าที่คุ้มกันอย่างเงียบเชียบ ตลาดมืดแห่งนี้คราคร่ำไปด้วยผู้คน หลบๆ ซ่อนๆ จากสายตาของเจ้าหน้าที่รัฐ แต่กลับเป็นแหล่งรวมตัวของพ่อค้ากระเป๋าหนักและผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น ภัทรไม่ได้สวมหมวกอำพรางใบหน้า เขาเดินตรงไปยังแผงลอยของพ่อค้าสมุนไพรรายใหญ่ที่สุดในย่านนั้นด้วยท่าทีสงبนิ่งรากับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อ "เถ้าแก่เฉียน ผมมี 'น้ำทิพย์ฟื้นชีพ' มาเสนอคุณสิบขวด" ภัทรวางขวดแก้วสีชาลงบนแผงไม้ เสียงทุ้มกังวานดึงดูดสายตาของพ่อค้าวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วมให้หันมามองด้วยความไม่屑 "ของบ้านๆ แบบนี้ ข้าเห็นมาเยอะแล้ว..." เถ้าแก่เฉียนทำท่าจะปัดมือไล่ แต่เมื่อภัทรเปิดจุกขวดออก กลิ่นหอมเย็นล้ำลึกที่กระจายตัวออกมาเพียงเสี้ยววินาทีก็ทำให้สายตาของเถ้าแก่เฉียนเบิกกว้างทันที! "นี่มัน... กลิ่นนี่มันคืออะไรกัน!" เถ้าแก่เฉียนผุดลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว มืออ้วนสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอื้อมไปหยิบขวดแก้วขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ "กลิ่นอายบริสุทธิ์และทรงพลังขนาดนี้ เจ้าเด็กหนุ่ม... นี่ไม่ใช่ยาต้มธรรมดาแน่!" ภัทรยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นัยน์ตาสีเข้มสะท้อนภาพความสำเร็จแรกในกำมือ "ลองให้คนสนิทของคุณทดสอบดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าราคาขวดละสิบหยวนที่ผมเรียกนั้น... ถูกเกินไปด้วยซ้ำ" ทว่า ในขณะที่การเจรจากำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงตะคอกก้าวร้าวก็ดังขึ้นจากทางเข้าตลาดมืด "เฮ้ย! หลบไป! เจ้าพวกสารเลว หลบให้คุณชายรองตระกูลเฉินเดินหน่อยโว้ย!" ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทจีนสมัยใหม่ท่าทางกร่าง เดินนำหน้าลูกน้องอีกสี่คนแหวกฝูงชนเข้ามา และทันทีที่สายตาของชายคนนั้นปะทะเข้ากับร่างของภัทรที่ยืนอยู่หน้าแผงสมุนไพร รอยยิ้มเย้ยหยันก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที "โอ้โห นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไพร่ชั้นต่ำที่ถูกไล่ออกมาจากตระกูลนี่เอง มุดหัวมาทำอะไรที่ตลาดมืดรึ หรือว่าไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อข้าวกรอกหม้อ จนต้องเอาเศษหญ้าข้างทางมาหลอกขายชาวบ้านเขาแล้ววะไอ้ภัทร!" เฉินหยางก้าวขึ้นมาบังหน้าภัทรทันที ร่างกายกำยำแผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนลูกน้องตระกูลเฉินต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่ภัทรกลับยกมือขึ้นแตะไหล่หนาของเฉินหยางเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม แพทย์หนุ่มค่อยๆ ก้าวออกมาจากด้านหลังของสามีสายซัพพอร์ต นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเยียบเย็นไร้อารมณ์ รากับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง "พี่รอง... ดูท่าทางท่านจะว่างงานมากสินะ ถึงได้มีเวลามาเดินเหủaหาเรื่องชาวบ้านถึงตลาดมืดแห่งนี้" ภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังกดดันจนรอยยิ้มบนใบหน้าของคนมาใหม่แข็งค้าง "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับ โรคประหลาดที่กำลังกัดกินตับไตของผู้นำตระกูลเฉินในตอนนี้... อีกไม่นาน มันอาจจะลามมาถึงตัวท่านด้วยเช่นกัน" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของชายหนุ่มตระกูลเฉินก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา ความหวาดกลัวฉายชัดขึ้นในดวงตาคู่นั้นทันที! *(ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนอดีตไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - หมอภัทรแก้ไขชะตา)*