ผู้ช่วยหน้าตายข้างบ้าน

เสียงไม้คานผุพังที่หักดังเปรี๊ยะ พร้อมกับเศษฝุ่นดินและกระเบื้องมุงหลังคาเก่าๆ ที่ร่วงกราวลงมาบนพื้นห้องครัว แทบจะทำให้แผนการปรับปรุงฟาร์มสมุนไพรของภัทรต้องชะงักลงในทันที ร่างเพรียวในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบถอยหลังหลบเศษซากปรักหักพังอย่างคล่องแคล่ว แววตาสีเข้มใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ในอดีตชาติเขาเคยผ่าตัดเคสฉุกเฉินที่เลือดพุ่งกระฉูดมานับไม่ถ้วน ความเสียหายของหลังคาเรือนไม้เก่าๆ ยุคแปดสิบนี้ จึงเป็นเพียงปัญหาเฉพาะหน้าที่ต้องแก้ไขด้วยความเย็นชาและไร้ซึ่งอารมณ์ขุ่นมัว "ให้ตายเถอะ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ หน้าฝนปีนี้สมุนไพรโสมคนโฉมที่เพิ่งเพาะในมิติคงได้จมน้ำเน่าตายคาแปลงพอดี" ภัทรพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะใช้หลังมือปัดฝุ่นตามลำแขน สายตากวาดมองความเสียหายของโครงสร้างไม้ที่ผุกร่อนตามกาลเวลา บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านติดกับเชิงเขา แม้จะเงียบสงบและเหมาะกับการปลูกสมุนไพรหายาก แต่ความทรุดโทรมของมันก็เป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพแต่หนักแน่น ภัทรขมวดคิ้วเล็กน้อย ยAมนี้ไม่มีใครในตระกูลเฉินหรือญาติฝ่ายอดีตสามีกล้ามาเหยียบแถวนี้หลังจากที่เขาเพิ่งประกาศตัดขาดและซัดหน้าพวกปากมากไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเสื้อทหารสีเขียวเข้มที่ซีดจางตามกาลเวลาคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น เฉินหยางยืนนิ่งสงбиเหมือนรูปปั้นหิน ไหล่กว้างหนาทะมัดทะแมง ใบหน้าคมคายดุดันแต่มีร่องรอยความอ่อนโยนซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคมกริบที่มักจะมองตรงมาอย่างจริงจังเสมอ ในมือของชายหนุ่มถือค้อนเหล็กด้ามไม้และเลื่อยมือเก่าๆ แต่ได้รับการดูแลรักษาอย่างดี "หลังคาบ้านคุณ... ทรุดลงมาครึ่งแถบแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทายยืดเยื้อตามวิสัยของอดีตทหารผ่านศึกที่ปลดประจำการมาทำไร่ทำนา "ผมได้ยินเสียงไม้หักจากแปลงนาฝั่งโน้น เลยเอาเครื่องมือมาดู" ภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ประเมินชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาของแพทย์ผู้ผ่านโลกมาสองภพชาติ เฉินหยางผู้นี้เป็นเพื่อนบ้านรั้วติดกันที่มักจะเงียบขรึม ไม่ค่อยสุงสิงกับใครในหมู่บ้าน ข่าวลือชาวบ้านบอกว่าเขาเป็นใบ้บ้าง เป็นคนดุร้ายบ้าง แต่ในความทรงจำของภัทร เฉินหยางนี่แหละคือคนที่เงียบๆ แต่เคยแอบเอาไข่ไก่ป่ามาวางไว้ที่หน้าประตูบ้านตอนที่เขากำลังป่วยหนักเมื่อชาติก่อนโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน "บ้านเก่ามันก็แบบนี้แหละครับ ผุพังตามอายุขัย" ภัทรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นกลัวหรือเกรงใจจนเกินงาม "ถ้าคุณจะมาดูเฉยๆ เกรงว่าจะเสียเวลาเปล่า งานซ่อมหลังคามันไม่ใช่เรื่องง่าย" เฉินหยางไม่โต้เถียง ดวงตาคมกริบมองผ่านไหล่บางเข้าไปสำรวจความเสียหายภายในบ้านครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ผ่านหน้าภัทรเข้าไปโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงปีนขึ้นไปสำรวจคานไม้ด้านบนอย่างคล่องแคล่วราวกับเสือดาว ไร้ซึ่งเสียงอื้ออึง มีเพียงเสียงทดสอบความแข็งแรงของเนื้อไม้ด้วยปลายนิ้ว ภัทรยืนมองการกระทำนั้นด้วยความสนใจ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว ผู้ชายคนนี้... ทำมากกว่าพูดเสมอ "ไม้สนภูเขาชุดนี้ผุหมดแล้ว ซ่อมไปก็อยู่ได้ไม่ถึงฤดูหนาว" เฉินหยางกระโดดลงมาจากโครงสร้างเตี้ยๆ ฝุ่นละอองที่เกาะตามเสื้อผ้าไม่ได้ทำให้เขาใส่ใจ น้ำเสียงทุ้มเอ่ยต่ออย่างจริงจัง "บ้านผมมีไม้สนสำรองที่แปรรูปไว้หลังโรงเก็บฟืน แห้งสนิทและแข็งแรงพอที่จะทำคานรับน้ำหนักได้ คุณรออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวผมจัดการเอง" "เดี๋ยว... ผมยังไม่ได้จ้างคุณเลยนะคุณเฉิน" ภัทรเอ่ยท้วงด้วยความแปลกใจ ชายหนุ่มร่างสูงชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเจ้าของบ้านด้วยใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉย แต่แววตากลับมีความระยิบระยับบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "ผมไม่ได้คิดค่าแรง... แค่คุณแบ่งซาลาเปาไส้หมูสับที่คุณนึ่งเมื่อเช้าให้ผมสักสองลูกก็พอ กลิ่นมันโชยไปถึงแปลงนาของผมจนทำงานไม่ไหวแล้ว" ภัทรถึงกับชะงัก กลิ่นซาลาเปาแป้งหมักยีสต์ธรรมชาติที่เขาทำกินเองเมื่อเช้าโดยใช้แป้งสาลีชั้นดีจากมิติพิเศษ ห่อหุ้มด้วยเนื้อหมูสับปรุงรสด้วยสมุนไพรจีนสูตรลับเฉพาะ มันส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วรัศมีร้อยเมตรจนสะดุดจมูกคนจมูกไวอย่างเฉินหยางเข้าจนได้ "คุณนี่... หูไวตาไวเรื่องของกินเสียจริง" ภัทรอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเอ็นดูระคนแปลกใจ ตลอดช่วงบ่าย เสียงตอกตะปูและเสียงเลื่อยไม้ดังประสานไปกับเสียงลมพัดผ่านยอดสน เฉินหยางทำงานด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกท่วงท่าแสดงถึงความชำนาญในการสร้างและซ่อมแซมสิ่งปลูกสร้าง ภัทรไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ เขากลับเข้าครัวไปจัดการเตรียมน้ำชาสมุนไพรเย็นชื่นใจ พร้อมกับอุ่นซาลาเปาร้อนๆ สองลูกใหญ่ที่แป้งนุ่มฟูส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย เมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มแดงสาดส่องลงมาทาบทับหลังคาบ้านที่ถูกซ่อมแซมจนมั่นคงแข็งแรงราวกับสร้างใหม่ เฉินหยางก้าวลงมาจากบันไดไม้ ปาดเหงื่อที่หน้าผากด้วยหลังมือ ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อยแต่แววตากลับเปล่งประกายความพึงพอใจ ภัทรยื่นผ้าขนหนูสะอาดและแก้วน้ำชาสมุนไพรให้ "เหนื่อยหน่อยนะครับ ดื่มน้ำรอด2กษัตริย์แก้ร้อนในเสียก่อน" เฉินหยางรับมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ดวงตาคมกริบมองหน้าภัทรนิ่งนาน ราวกับกำลังพยายามซึมซับความเปลี่ยนแปลงของคนตรงหน้า คนที่เคยอ่อนแอและจมอยู่กับความทุกข์ระทมในอดีต บัดนี้กลับมีประกายความมั่นใจและเยือกเย็นราวกับหยกเนื้อดี ชั่วขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดก็ดังแว่วมาจากทางปากทางเข้าบ้าน ร่างของสะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉิน (ป้าสะใภ้จอมเค็ม) พร้อมกับลูกชายคนโตกำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาพร้อมไม้พลองในมือ ใบင်းบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "ไอ้หมอตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงไล่สามีฉันกลับมามือเปล่าแถมยังสั่งสอนพวกเรากลางตลาด แกคิดว่ามีดีอะไร ถึงได้กล้าปีนเกลียวกับคนตระกูลเฉิน วันนี้ฉันจะมาพังบ้านขยะนี่ให้ดู!" เสียงหวีดร้องแหลมสูงทำลายบรรยากาศอันสงบสุขลงในพริบตา ภัทรหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขากำลังจะก้าวออกไปจัดการด้วยตัวเอง แต่ทว่า... ร่างสูงใหญ่ของเฉินหยางที่ยืนอยู่ข้างกายกลับก้าวออกไปขวางหน้าประตูบ้านเอาไว้เสียก่อน แผ่นหลังกว้างเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่บังร่างของภัทรไว้จนมิด เฉินหยางไม่ได้ตะโกนโวยวาย แต่ดวงตาคมกริบที่กวาดมองผู้บุกรุกทั้งสองกลับเต็มไปด้วยจิตสังหารของอดีตทหารสนามรบที่แผ่พุ่งจนทำให้สองแม่ลูกถึงกับผงถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... ข้าจะหักขาพวกเจ้าให้เหมือนกับด้ามไม้เลื่อยอันนี้" เฉินหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และจริงจังเสียจนสะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินหน้าซีดเผือด ขาที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที บรรยากาศรอบตัวนิ่งง็งันราวกับถูกแช่แข็ง ท่ามกลางความเงียบงันนั้น สายตาของเฉินหยางก็เหลือบกลับมามองภัทรชั่วแวบหนึ่ง พร้อมกับกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นอบอุ่นอย่างรวดเร็ว "ซาลาเปา... ขอเพิ่มอีกสองลูกได้ไหมครับ เหมือนว่าวันนี้ผมจะต้องอยู่เคลียร์งานยาวเสียแล้ว" (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนอดีตไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - หมอภัทรแก้ไขชะตา)