ข้อโต้แย้งในห้องผ่าศพ

กลิ่นฟอร์มาลีนและความเย็นจัดระดับสี่องศาเซลเซียสของห้องชันสูตรศพ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศระหว่างชายหนุ่มสองคนในห้องนี้ลดความคุุกรุ่นลงเลยแม้แต่น้อย "คุณกำลังใช้จินตนาการมาแทนที่วิทยาศาสตร์ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำของนายแพทย์ธันวาเอ่ยขึ้น เรียบสนิทและไร้ซึ่งความลังเล ปลายกระบี่สเตนเลสในมือของเขาเพิ่งกรีดผ่านผิวหนังบริเวณหน้าอกของร่างไร้ชีวิตบนเตียงสแตนเลส แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนกับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและยึดมั่นในข้อเท็จจริง รินทร์ยืนกอดอกพิงผนังกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ดวงตาคมกวาดมองร่างบนเตียงสลับกับใบหน้าด้านข้างของแพทย์นิติเวชผู้หยิ่งผยองในกรอบระเบียบ เขารู้ดีว่าความเงียบขรึมและท่าทีราวก้อนน้ำแข็งของธันวาไม่ได้เกิดจากความไร้หัวใจ แต่มันคือเกราะกำบังที่สร้างขึ้นจากอดีตที่พังทลาย "วิทยาศาสตร์บอกคุณว่ารอยช้ำบนลำคอนั่นเกิดจากแรงกดของของแข็งทรงกระบอก... แต่ตาของผมเห็นตอนที่มันกำลังถูกรัด" รินทร์สวนกลับ น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้คมมีดในมือของธันวาชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที "มือของมันไม่ได้ถือท่อเหล็กอย่างที่คุณสันนิษฐานในรายงานเบื้องต้นหรอก หมอ... แต่มันคือสายเคเบิลสีดำที่มีคราบน้ำมันเครื่องติดอยู่" ธันวาเงยหน้าขึ้นจากร่างผู้เสียชีวิต ดวงตาคู่คมจ้องมองอดีตนายตำรวจรุ่นพี่นิ่งนาน แววตาคู่นั้นสะท้อนความหงุดหงิดระคนเย้ยหยัน เขาถอดถุงมือยางเปื้อนเลือดออกข้างหนึ่งอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดร่างของรินทร์ ระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอดีทำให้กลิ่นอายเฉพาะตัวของทั้งสองปะทะกัน "คุณเอาความรู้สึกหลอนๆ จากสมองที่เคยกระทบกระเทือนมาเป็นบรรทัดฐานในการสืบสวนคดีฆาตกรรมเนี่ยนะ รินทร์?" ธันวาเอ่ยกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่บาดลึก "ห้องนี้... บนโต๊ะผ่าศพตัวนี้ ไม่ใช่เวทีแสดงละครปาฏิหาริย์ ทุกหยดของเลือดและทุกมิลลิเมตรของรอยแผลต้องอธิบายได้ด้วยฟิสิกส์และเคมี ไม่ใช่ภาพหลอนจากความทรงจำตกค้างที่คุณอ้างว่ามองเห็น" รินทร์ไม่ถอยหนี เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเย้ายวนใจในแบบฉบับของคนที่ถือไพ่เหนือกว่า แม้ว่าสมองของเขาจะเคยได้รับความเสียหายจากกระสุนปืนในอดีต แต่วิสัยทัศน์ที่หลงเหลืออยู่หลังม่านความตายกลับคมชัดยิ่งกว่าความจริงตรงหน้า "ถ้าคุณมั่นใจในเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์นัก ทำไมชีพจรของคุณถึงเต้นเร็วขึ้นตอนที่ผมพูดถึงสายเคเบิลเส้นนั้นล่ะครับ หมอธันวา" รินทร์เอียงคอมองเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "หรือว่า... สิ่งที่คุณกลัวที่สุด ไม่ใช่ความผิดพลาดในห้องผ่าศพ แต่เป็นการยอมรับว่าความจริงบางอย่าง มันอยู่นอกเหนือตำราแพทย์ที่คุณร่ำเรียนมาทั้งชีวิตกันแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชันสูตรชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องทำความเย็นที่ทำงานแข่งกับบรรยากาศอันตึงเครียด ธันวานิ่งงันไปอึดใจหนึ่ง สันกรามของแพทย์หนุ่มขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความใกล้ชิดนี้ทำให้เขารับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่คอยกัดกินความตั้งมั่นของตนเอง ทุกครั้งที่รินทร์ก้าวเข้ามาในพื้นที่ของเขา เส้นแบ่งระหว่างเหตุผลกับสัญชาตญาณก็เริ่มสั่นคลอน "ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น ยกเว้นความไร้สาระ" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือหนายื่นออกไปคว้าแฟ้มประวัติคดีบนเคาน์เตอร์เพื่อสร้างระยะห่างทางกายภาพ "ถ้าคุณมั่นใจนักว่ามีสายเคเบิลเส้นนั้นอยู่จริง งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ไม่ใช่แค่การใช้คำพูดสวยหรูปรักษาอีโก้ของตัวเอง" รินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่แหบพร่าแต่น่าฟัง เขาเดินเลี่ยงผ่านร่างบนเตียงผ่าศพ ตรงไปยังถาดเครื่องมือสเตนเลสที่วางอยู่มุมห้อง มือเรียวยาวหยิบสำลีชุบสารเคมีพิเศษขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตาธันวาตรงๆ "บางที... สิ่งที่คุณกำลังตามหา อาจไม่ได้ซ่อนอยู่ข้างในเนื้อเยื่อที่ถูกเฉือนออกหรอกครับ หมอ" รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้ธันวาอีกครั้งจนแผ่นหลังของแพทย์หนุ่มเกือบชนชิดกับชั้นวางอุปกรณ์ "แต่รอยนิ้วมือที่ล่องหนไปจากสายเคเบิลเส้นนั้น ต่างหากล่ะ คือคำตอบที่คุณเกลียดจะยอมรับ" ขณะที่ธันวากำลังจะเอ่ยปากโต้แย้งด้วยหลักการทางนิติเวชอีกครั้ง เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงหอบหายใจของเจ้าหน้าที่เวรเปลที่ผลักประตูเข้ามาด้วยใบซีดเผือก "คุณหมอครับ! ผู้กองวิชาญโทรมาด่วนเลยครับ..." เจ้าหน้าที่หนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เขาบอกว่าเพิ่งพบรถบรรทุกคันต้องสงสัยถูกเผานั่งยางที่รกร้างนอกเมือง และที่สำคัญ... ใต้ซากยางรถเหล่านั้น เจ้าหน้าที่พบชิ้นส่วนของสายเคเบิลสีดำที่มีคราบน้ำมันเครื่องติดอยู่แบบเดียวกับที่ในบันทึกระบุไว้ไม่มีผิดครับ!" ธันวานิ่งค้างไปทันที แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจในหลักฐานเชิงประจักษ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องผ่าศพราวกับแทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำ เขาก้มลงมองหน้าศพบนเตียงสลับกับใบหน้าของรินทร์ที่กำลังมองเขาด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย ทว่าแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่สั่นคลอนโลกทัศน์ทั้งใบของนายแพทย์นิติเวชผู้ไม่เคยเชื่อเรื่องงมงาย ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมผ่าความมืดมิดไปด้วยกันนะครับ