เกมที่เริ่มสนุก

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในห้องชมรมหุ่นยนต์ไม่ได้ช่วยลดความระอุของบรรยากาศตรงหน้าลงเลยแม้แต่น้อย พริ้มเพรากอดอกมองร่างสูงของประธานชมรมที่กำลังยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยสายตาระแวดระวัง ปกติแล้วยัยดาวคณะบริหารฯ อย่างเธอจะเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าตลอด ไม่ว่าจะหยิบยกมุกไหนมาปั่นหัว หรือแกล้งทำเป็นทำซุ่มซ่ามทำเอกสารหล่นใส่ชีทเรียนของเขา กวินทร์ก็มักจะทำแค่ถอนหายใจยาวๆ แล้วก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดให้เงียบๆ แต่วันนี้... สายตาคู่นั้นมันเปลี่ยนไป “มองอะไรคะ ประธานกวินทร์ หน้าฉันมีคราบกาวตราช้างติดอยู่หรือไง ถึงได้จ้องซะขนาดนั้น” พริ้มเพราเชิดคางขึ้นเล็กน้อย กลบเกลื่อนความหวั่นไหวด้วยการยิงคำถามสวนกลับทันควันตามสไตล์คนปากเก่งที่ไม่เคยยอมจำนนให้ใครง่ายๆ กวินทร์ไม่ตอบทันที เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนพื้นที่ส่วนตัวของหญิงสาวแคบลงถนัดตา ร่างสูงทิ้งน้ำหนักมือลงกับโต๊ะทั้งสองข้าง ก้มตัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย “เปล่าครับ... แค่กำลังคิดว่า คนที่ชอบปั่นคนอื่นไปทั่ว พอโดนเอาคืนเข้าจริงๆ จะยังปากเก่งได้สักกี่น้ำ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์แบบที่พริ้มเพราไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบเทอม! “นี่คุณ...!” หญิงสาวถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์ช่าง แต่หนทางหนีถูกปิดตายด้วยแขนแกร่งที่ยกขึ้นมาค้ำยันขนาบข้าง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอมันใกล้กันเกินกว่ามาตรฐานความปลอดภัยทางหัวใจไปโข “ทีแบบนี้ใบหน้าหวานๆ ถึงได้ซีดลงล่ะครับ หืม... คุณหนูพริ้มเพรา?” กวินทร์จงใจลากเสียงยาวอย่างผู้ชนะ เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้ม ธันวาที่แอบยืนมองเหตุการณ์อยู่ตรงมุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำจนตัวโยун นึกไม่ถึงว่าเพื่อนสนิทมาดนิ่งราวกับหุ่นยนต์กระป๋องของเขาจะพลิกบทบาทมาเป็นสายรุกได้ดุเดือดขนาดนี้ สมแล้วที่อดทนเก็บแต้มมานาน โดนยัยตัวแสบแกล้งมาตั้งหลายสัปดาห์ คราวนี้คงถึงเวลาเอาคืนแบบทบต้นทบดอกเสียที พริ้มเพราเม้มริมฝีปากแน่น สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหลุดพ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ แต่ไม่ว่าจะหาทางหนีทีไล่ยังไง แววตาของกวินทร์ในตอนนี้กลับตรึงเธอไว้กับที่ราวกับต้องมนต์สะกด ความซึนที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงความตื่นเต้นระคนเขินอายที่วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย “ถอยไปเลยนะ! ใครบอกว่าฉันกลัว คุณต่างหากที่ทำตัวแปลกๆ กินผิดเบอร์มาหรือไงถึงได้กล้ามาทำแบบนี้” เธอยังคงพยายามงัดฟอร์มความมั่นใจออกมาสู้ แม้ว่าเสียงที่เปล่งออกมารabจะสั่นพร่าไปนิดจนน่าขายหน้าก็ตาม “ไม่ได้กินผิดเบอร์หรอครับ... แต่แค่รู้มาว่า วิธีจัดการกับคนดื้อรั้นที่ดีที่สุด คือการทำให้เธอพูดไม่ออกต่างหาก” พูดจบ กวินทร์ก็ขยับตัวเข้าใกล้เข้าไปอีกจนพริ้มเพราต้องหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ หัวใจเต้นโครมครามรากับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน เธอนึกภาพไม่ออกเลยว่าผู้ชายสายเนิร์ดที่วันๆ เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการบัดกรีแผงวงจร จะมีมุมที่อันตรายต่อหัวใจผู้หญิงได้มากขนาดนี้ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานฉ่ำจนน่าหยิก ทันใดนั้นเอง เสียงเปิดประตูก็ผลักผึงเข้ามาเสียงดังสนั่น พร้อมกับร่างของมินตราที่ก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตสาดประกายความไม่พอใจใส่คนทั้งคู่ทันทีที่เห็นภาพบาดตาบาดใจนี้ “กวินทร์! ฉันเอาเอกสารเบิกงบของชมรมมาส่ง... แล้วนี่พวกเธอทำอะไรกันอยู่เนี่ย!” พริ้มเพราลืมตาขึ้นทันที เธอรีบผลักอกกวินทร์ออกเบาๆ แล้วก้าวพรวดพราดออกมาจากอาณาเขตอันตรายนั้น ใบหน้าเนียนใสแดงก่ำด้วยความเขินผสมกับความอับอายที่ถูกขัดจังหวะในตอนที่เกมกำลังสนุกพอดี กวินทร์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย เขายืดตัวตรงปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผิดกับพริ้มเพราที่ลอบค้อนวงใหญ่ใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคู่ปรับตัวฉกาจที่ยืนกอดอกมองอยู่ด้วยสายตาสมเพชเวทนา บรรยากาศในห้องชมรมกลับมาตึงเครียดอีกครั้งในพริบตาเดียว แต่ทว่า... ปลายหางตาของกวินทร์ที่แอบส่งยิ้มมุมปากมาให้เธอก่อนจะหันไปรับแฟ้มเอกสารจากมินตรา กลับทำให้พริ้มเพราตระหนักได้แจ่มแจ้งเลยว่า... เกมระหว่างเธอกับเขามันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น! ฝากกดหัวใจและเพิ่มเข้าชั้น เพื่อเป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" คนนี้ด้วยนะคะ!