มินตราปรากฏตัว

"ถ้าโครงสร้างเกียร์ชุดนี้พังลงมาเพราะคุณคำนวณทศนิยมพลาดไปแค่ตำแหน่งเดียว ฉันจะถือว่าโปรเจกต์ที่เราทำร่วมกันมาหกเดือนเป็นโมฆะนะคะ ประธานกวินทร์" เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยความเฉียบคมดังขึ้น พร้อมกับเรียวหน่องในรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ พริ้มเพราไม่ได้แค่นั่งไขว่ห้างปั่นหัวเขาเล่นอย่างเคย แต่ในมือบางของเธอกำลังถือแฟ้มเอกสารงบประมาณที่เพิ่งเซ็นอนุมัติสดๆ ร้อนๆ เธอยื่นมันไปตรงหน้าชายหนุ่มด้วยท่าทีที่ท้าทายจนคนมองต้องขบกรามแน่น กวินทร์เงยหน้าขึ้นจากแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ในมือ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไล่สายตามองตั้งแต่ปลายรองเท้าขึ้นมาจนถึงใบหน้าสวยเฉี่ยวที่วันนี้แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงก่ำชวนมอง ปากหนาเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างนึกระอา "ถ้าสมาธิของคุณไม่มัวแต่เอาแต่ใจตัวเองและจ้องจะหาเรื่องผมตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าห้องชมรมมา เกียร์ชุดนี้คงประกอบเสร็จไปตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วแล้วล่ะครับ... พริ้มเพรา" เขาเน้นเสียงคำว่าชื่อเธออย่างจงใจ พร้อมกับดึงแฟ้มเอกสารในมือหญิงสาวมากระแทកเบาๆ บนโต๊ะ "อ้าว นี่ฉันกลายเป็นตัวถ่วงเวลาของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ? จำได้ว่าคนที่ยืนเถียงเรื่ององศาแขนกลจนตีสองเมื่อคืนก่อน... ไม่ใช่ฉันนะยะ" พริ้มเพรารีบสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความถือดี เธอโน้มตัวลงไปใกล้โต๊ะทำงานจนใบหน้าแทบจะชิดกับอีกฝ่าย ระยะห่างที่ลดลงอย่างรวดเร็วทำให้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นไอความตื่นเต้นในอากาศ กวินทร์ชะงักไปนิด ชั่วขณะหนึ่งที่แววตาคู่นคมไหววับแต่ก็รีบซ่อนมันไว้ใต้มาดนิ่งสนิท ธันวาที่นั่งเช็กโค้ดโปรแกรมอยู่มุมห้องแอบเหลือบมองเพื่อนสนิทกับดาวคณะบริหารฯ แล้วลอบยิ้มขำในความปากแข็งของทั้งคู่ เขาส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะแกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อเพื่อเปิดทางให้เสือสองตัวได้หยิกแกมหยอกกันตามลำพอง "ถอยไปหน่อยครับ คุณกำลังทำให้ผมเสียสมาธิ" กวินทร์เอ่ยเสียงเรียบ พยายามเบี่ยงหน้าหนีสายตาพราวระยับที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน "เสียสมาธิหรือว่าใจเต้นแรงกันแนคะ ประธานชมรมหุ่นยนต์คนเก่ง?" พริ้มเพรากระเซ้าเสียงใส นัยน์ตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เธอยิ่งชอบใจเวลานิ่งๆ ของกวินทร์เริ่มมีรอยร้าวจากการยั่วเย้าของเธอ ทว่า ก่อนที่กวินทร์จะได้สวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบตามสไตล์คนปากร้าย เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อกๆๆ! ทั้งสองคนชะงัก ประตูห้องชมรมไม่ได้ถูกปิดล็อคไว้ตั้งแต่แรกเพราะต้องระบายอากาศจากการบัดกรีแผงวงจร และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยอนุญาต บานประตูก็ถูกผลักเปิดออกกว้างด้วยฝ่ามือเรียวบางที่ทาเล็บเจลสีนู้ดเรียบร้อย ร่างสูงโปร่งในชุดนิสิตเข้ารูปของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ ใบหน้าสวยคมที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างพิถีพิถันปรากฏรอยยิ้มหวานหยด แต่แววตาที่กวาดมองไปรอบห้องกลับเต็มไปด้วยความประเมินและเหนือกว่า "อุ๊ย... ขอโทษทีนะคะ ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่าเอ่ย พอดีมินตราเอาเอกสารส่วนกลางของคณะมาให้เซ็นรับรองด่วนน่ะค่ะ" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องชมรมที่รกไปด้วยชิ้นส่วนหุ่นยนต์ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของพริ้มเพราที่ยืนชิดโต๊ะทำงานของกวินทร์เกินความจำเป็น รอยยิ้มบนมุมปากของมินตรากระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย พริ้มเพราหุบยิ้มทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหวานชวนจิ้นกลายเป็นอุณหภูมิติดลบในพริบตา เธอค่อยๆ ยืดตัวตรงอย่างสง่างาม หันไปสบตากับผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่นิ่งสนิทแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน "อ้าว นึกว่าใคร... คุณมินตรานี่เอง ช่วงนี้ขยันจังนะคะ วิ่งรอกเอาเอกสารข้ามคณะด้วยตัวเองเลยเหรอ นึกว่าตำแหน่งเลขาฯ สภานักศึกษาจะว่างงานเสียอีก" พริ้มเพราทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กัดเจ็บลึกถึงกระดูกดำ มินตราหุบยิ้มลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาคู่คมวาววับขึ้นมาทันทีเมื่อเจอไม้นวมผสมไม้แข็งจากคู่ปรับตลอดกาล "มินตราก็แค่ทำหน้าที่ตามความรับผิดชอบค่ะ ไม่ได้ว่างมาเดินตามผู้ชายตื๊อให้มาช่วยทำงานเหมือนใครบางคนแถวนี้หรอกนะพริ้มเพรา" คำพูดเหน็บแนมนั้นทำเอาธันวาที่นั่งเงียบอยู่มุมห้องถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองเบาๆ ต้องรีบหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก ส่วนกวินทร์ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มคุกรุ่น เขาวางอุปกรณ์ในมือลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากมาดนิ่งๆ ของประธานชมรมแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเงียบกริบลง "ถ้าเรื่องเอกสาร วางไว้ตรงนั้นแล้วก็เชิญกลับได้เลยครับ มินตรา ผมกับพริ้มเพรากำลังเคลียร์งานสำคัญกันอยู่" กวินทร์เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ไร้เยื่อใยสิ้นเชิง แต่มินตรามีหรือจะยอมถอยง่ายๆ หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นอีกนิด จงใจโน้มตัวลงทาบมือลงบนแฟ้มงานที่กวินทร์กำลังรับผิดชอบอยู่ เธอส่งสายตาออดอ้อยที่คิดว่ามีเสน่ห์ที่สุดให้ชายหนุ่ม "แหม... กวินทร์ก็ งานของชมรมหุ่นยนต์น่ะ มินตราว่าให้คนอื่นช่วยดูก็ได้นะคะ จริงๆ มินตรามีโปรเจกต์เสริมที่อยากปรึกษาคุณพอดีเลย สนใจไปคุยกันต่อที่คาเฟ่หน้ามอไหมคะ? มินตราเลี้ยงเอง" พริ้มเพราแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "อุ๊ย ตายจริง... หน้าด้านหน้าทนขอส่วนบุญออกนอกหน้าขนาดนี้ คณะบริหารฯ ไม่ได้สอนเรื่องมารยาททางสังคมเหรอคะคุณมินตรา หรือว่าลืมเอาสมองใส่กระเป๋ามาด้วยตอนเดินเข้าตึกนี้?" "นี่เธo!" มินตราหันขวับมาเอาเรื่อง ใบหน้าสวยเฉี่ยวบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "ฉันคุยอยู่กับกวินทร์ ไม่ได้ขอความเห็นจากเธอย่ะพริ้มเพรา!" "แต่ฉันเป็นคู่โปรเจกต์ที่ได้รับมอบหมายจากทางมหาวิทยาลัยโดยตรง ทุกงานของกวินทร์... ฉันมีสิทธิ์ขาดในการรับรู้และตัดสินใจค่ะ!" พริ้มเพราก้าวเข้าไปประชิดตัวมินตราด้วยท่าทีที่ไม่ยอมก้มหัวให้แม้แต่น้อย ส่วนสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งสองสาวสบตากันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากนัยน์ตา กวินทร์ยืนมองสองสาวที่กำลังจะเปิดศึกย่อมๆ ภายในห้องแคบๆ ด้วยความปวดหัว เขาเกลียดความวุ่นวายที่สุดในชีวิต และตอนนี้ความวุ่นวายระดับสת์กำลังยืนจ้องหน้ากันอยู่ตรงหน้าเขา หญิงสาวสองคนที่ต่างฝ่ายต่างมีดีกรีความร้ายกาจไม่แพ้กันกำลังทำให้ห้องหุ่นยนต์กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม "พอทั้งคู่แหละ!" กวินทร์เอ่ยเสียงเข้ม แววตาดุดันกราดมองทั้งพริ้มเพราและมินตราจนห้องเงียบกริบ "มินตรา วางเอกสารไว้ตรงนั้นแล้วออกไปซะ ส่วนพริ้มเพรา... นั่งลงแล้วเลิกหาเรื่องคนอื่นสักที งานตรงหน้ายังไม่เสร็จ" มินตราหน้าเสียไปเล็กน้อยเมื่อโดนกวินทร์ดุต่อหน้าพริ้มเพรา ความอับอายผสมกับความแค้นเคืองพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเธอต้องเม้มปากแน่น แต่แทนที่จะเดินคอตกออกไปตามคำสั่ง เธอกลับยิ้มเยาะออกมาอย่างมีเลศนัย ดวงตาคู่คมหันกลับมามองพริ้มเพราด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมแปลกๆ "ก็ได้ค่ะ... กวินทร์ไล่ มินตราก็ไป" หญิงสาวแกล้งทำเสียงอ่อนเสียงหวานก่อนจะหันไปสบตาพริ้มเพรา "แต่อย่าหาว่ามินตราไม่เตือนนะคะพริ้มเพรา... ของบางอย่างที่เธอคิดว่าเธอเป็นเจ้าของและกำลังหวงก้างอยู่น่ะ ระวังวันนึงมันจะหลุดมือไปอยู่ในมือคนอื่นแบบไม่รู้ตัวนะยะ" พูดจบ มินตราก็สะบัดหน้าพรืดเดินน่องเหล็กออกจากห้องไปอย่างฮึดฮัด ทิ้งให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น พริ้มเพราหน้าตึงขึ้นมาทันที คำพูดทิ้งท้ายของมินตราสะกิดต่อมความหงุดหงิดในอกเธอเข้าอย่างจัง เธอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว หันขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มต้นเหตุที่ยืนทำหน้าตายอยู่ข้างๆ "หวงก้างงั้นเหรอ? หึ! ฝันไปเถอะว่าฉันจะสนใจผู้ชายปากร้ายอย่างคุณ!" พริ้มเพราหันมาแหวใส่กวินทร์ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะคว้ากระเป๋าถือแบรนด์เนมขึ้นมาพาดบ่า "งานบ้าบออะไรนี่ฉันไม่ทำมันแล้ว! เชิญคุณกับยัยมินตราไปปรึกษากันที่คาเฟ่ตามสบายเลยนะคะ ประธานกวินทร์!" พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีออกจากห้องด้วยความโมโห แต่เร็วกว่าความคิด ท่อนแขนแกร่งของกวินทร์ก็ยื่นมาคว้าข้อศอกเรียวเอาไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะก้าวพ้นขอบประตู แรงดึงเบาๆ ทำให้ร่างบางเซถลอยกลับเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กวินทร์ก้มลงมองใบหน้าหวานที่กำลังเงยขึ้นมามองเขาด้วยความตกใจ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินเข้าหากันทำให้ห้องทั้งห้องราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มไม่ได้ฉายแววเย็นชาเหมือนทุกที แต่กลับมีความระuิดระอายและประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ลึกๆ วาดรอยยิ้มมุมปากน้อยๆ อย่างเหนือกว่า "จะรีบไปไหนล่ะครับ... คนขี้หึง?" กวินทร์กระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูของเธอ "ยังเคลียร์เรื่องที่คุณหาว่าผมมีคนอื่นไม่เคลียร์เลยนะ... พริ้มเพรา" หัวใจดวงน้อยของพริ้มเพรากระตุกวูบ เธอนิ่งอึ้งไปกับสัมผัสอบอุ่นและน้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้ยินจากคนซึนๆ อย่างเขา ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะและเธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับนั้นเอง Rrrrrrr! เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของกวินทร์ก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความขัดใจเล็กน้อยก่อนจะผละมือออกข้างหนึ่งเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แต่เพียงแค่กวินทร์ก้มลงมองรายชื่อที่โชว์ห่างออกไปไม่ถึงคืบ สีหน้าเรียบเฉยของประธานชมรมหุ่นยนต์ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในพริ้มเพราตา ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด เมื่อชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นเบอร์โทรศัพท์ของ "คุณย่า" ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในตระกูลใหญ่ ซึ่งบินกลับมาจากต่างประเทศโดยไม่มีใครคาดคิด และที่สำคัญที่สุด... ท่านโทรมาแจ้งข่าวว่ากำลังยืนรอเขาอยู่ที่หน้าตึกคณะบริหารฯ ในตอนนี้! (ฝากกดหัวใจและเพิ่มเข้าชั้น เพื่อเป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" คนนี้ด้วยนะคะ!)