ปากดีแบบนี้ เอาไปกี่คะแนน

"พวกเธอสองคน... กำลังทำอะไรกันในห้องนี้!?" เสียงแหลมสูงที่เจือความตกใจแกมไม่พอใจดังทะลุเข้ามาจากกรอบประตูห้องเก็บอุปกรณ์ชมรมหุ่นยนต์ มินตรา ยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองสภาพการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบยาพิษ ในขณะที่ฉัน—พริ้มเพรา—กำลังใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่เอาไว้ ส่วนร่างสูงโปร่งของกวินทร์ ประธานชมรมหน้านิ่ง ก็ยืนประจันหน้าอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ร่างกายของเราแทบจะแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา ให้ตายเถอะ! จังหวะเวลานี่มันนรกส่งมาเกิดชัดๆ ทำไมยัยนี่ต้องโผล่มาถูกจังหวะเวลาซวยแบบนี้ด้วยนะ! ฉันรีบดีดตัวถอยหลังออกมาตั้งหลักแทบไม่ทัน พยายามจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์มของคุณหนูคณะบริหารฯ ผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร แม้ว่าหัวใจดวงน้อยๆ จะเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อครู่ก็ตามที "อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าเอ่ย พอดีมินเห็นประตูไม่ได้ล็อก เลยคิดว่าในห้องนี้ไม่มีใครเสียอีก ไม่นึกเลยนะคะว่าดาวคณะบริหารฯ อย่างพริ้ม จะลดตัวมาคลุกคลีกับงานช่างๆ แบบนี้ด้วย ถึงว่า... ช่วงนี้เห็นหายหน้าหายตาไปจากกลุ่มเพื่อน ที่แท้ก็แอบมา..." มินตราจงใจลากเสียงยาว ลอยหน้าลอยตาพูดด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมที่ใครฟังก็รู้ว่าเจตนาสื่อไปในทางต่ำทรามแค่ไหน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมา รอยยิ้มหวานหยดถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าทันทีตามสไตล์คนไม่เคยยอมแพ้ใคร "แหม มินตราคะ ตาฝาดหรือว่าสมองมีปัญหาค่ะเนี่ย ถึงได้มองภาพปกติให้กลายเป็นเรื่องราวนماءเน่าไปได้ หน้าที่การงานในชมรมเขาก็มีทำกันเป็นปกติวิสัย แต่มินคงไม่เข้าใจหรอกนะคะ เพราะวันๆ เอาแต่เดินวนเวียนอยู่แต่ในห้างหรู รอเกาะกระแสคนอื่นไปวันๆ" "นี่เธอ!" มินตราหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดเมื่อโดนฉันย้อนเข้าให้แบบเจ็บแสบ แต่ก่อนที่สงครามน้ำลายระหว่างผู้หญิงสองคนจะลุกลามไปกันใหญ่ เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาจนน่าขนลุกก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศมาคุ "ถ้าไม่มีธุระอะไรเกี่ยวกับชมรม ก็เชิญออกไปค่ะ" กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นไม่ได้แม้แต่จะชายตามองมินตราด้วยซ้ำ เขายังคงยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงแค่ฝุ่นละอองไร้ค่า ไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาเลยแม้แต่น้อย มินตราอ้าปากค้าง ผะแผ่วเสียงลงด้วยความประหลาดใจระคนเจ็บใจ "พี่กวินทร์คะ แต่มินแค่..." "ผมบอกให้ออกไป" กวินทร์เน้นย้ำทีละคำ น้ำเสียงแม้จะราบเรียบไม่มีคลื่นอารมณ์ แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนใครก็ตามที่กล้าท้าทายอำนาจของเขา "แล้วก็... ห้องนี้เป็นเขตหวงห้ามของชมรม ถ้าครั้งหน้ายังถือวิสาสะเดินเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ผมคงต้องเชิญฝ่ายวินัยมาคุยกันยาวๆ นะคะ" ประโยคหลังเขากระแทกเสียงเน้นชัดเจนจนมินตราหน้าซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง ส่งสายตาอาฆาตมาที่ฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะกระแทกส้นเท้าเดินฮึดฮัดออกไปจากห้องเสียงดังสนั่น ปัง! ประตูห้องถูกปิดกระแทกจนฝุ่นแทบตลบ บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ความเงียบที่ชวนให้อึดอัดเสียจนฉันต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวเล็กยกขึ้นทัดผมทัดหูแก้เก้อ พยายามเรียกความมั่นใจของตัวเองกลับคืนมา ให้ตายสิ เมื่อกี้ฉันเกือบจะเคลิ้มไปกับแววตาคมกริบของตาสิ่งมีชีวิตหน้าตายคนนี้อยู่แล้วเชียว! ฉันหันกลับไปมองหน้าเขา เชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มกวนประสาทกลับไปตามฟอร์ม "แหม... ดุเป็นบ้าเลยนะคะท่านประธาน ปกป้องเก่งจังเลย กลัวว่าฉันจะโดนยัยนั่นกินหัว หรือว่ากลัวฉันจะไปทำลายข้าวของในอาณาจักรหุ่นยนต์สุดที่รักของนายกันแน่ล่ะคะ?" กวินทร์หันมามองฉันด้วยหางตา เขาถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับภาระที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิต "เพ้อเจ้ออะไรของเธอ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เจือปน "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงต้องให้ฉันเสียเวลามาปกป้อง?" โอ้โห... คำพูดคำจานี่มันช่างน่าเอาคัตเตอร์กรีดปากนัก! ฉันหุบยิ้มฉับ ความหมั่นไส้พุ่งทะยานขึ้นจนแตะขีด 300 เปอร์เซ็นต์ ร่างบางก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอีกครั้งด้วยความหมั่นไส้ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "ปากร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นแฟนนะคะคุณกวินทร์ หน้าตาก็ดี ดีกรีก็ถึงขั้นประธานชมรม แต่ทำไมคำพูดคำจาถึงได้น่าหยิกให้เนื้อเขียวเล่นขนาดนี้เนี่ย" กวินทร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเหนือกว่า เข้มงวดและเย็นชาจนฉันอยากจะซัดสักหมัดเพื่อดูว่าเขาจะรู้สึกเจ็บบ้างไหม "ปากดีแบบนี้... เอาไปกี่คะแนนดีล่ะครับ" เขาย้อนถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำก้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าของเราห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณข้างแก้มจนขนลุกซู่ ฉันชะงักกึก สมองประมวลผลคำพูดของเขาไม่ทัน ชั่วขณะหนึ่งหัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ กับความใกล้ชิดที่ฉับพลันนี้ "วะ... ว่าไงนะ?" ฉันเสียงสะดุดโดยไม่ตั้งใจ พยายามถอยหลังหนีแต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์ด้านหลังเสียแล้ว กวินทร์ขยับเข้ามาปิดตายทุกทางหนี มือหนาทั้งสองข้างวางทาบลงบนขอบชั้นวางของคร่อมร่างฉันเอาไว้ในวงแขน สายตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากฉันสลับกับดวงตา นิ่งสนิทแต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ฉันหายใจไม่ทั่วท้อง "ฉันถามว่า..." เขาก้มหน้าลงมาอีกนิด กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ทAเอาสติสตังของฉันกระเจิงไปไกล "คนที่เที่ยวตามปั่นหัวคนอื่นไปทั่วแบบเธอเนี่ย... มั่นใจแค่ไหนว่าตัวเองจะรอดเงื้อมมือฉันกลับออกไปได้ครบสามสิบสอง?" คำพูดท้าทายกับแววตาเจ้าเล่ห์ที่ฉายแวววาววับขึ้นมาวูบหนึ่งทำเอาฉันพูดไม่ออก บอกไม่ถูก ได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่ตาสิ่งมีชีวิตหน้านิ่งคนนี้... กำลังเอาคืนฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ย! กริ๊ก... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นจากด้านนอกกะทันหัน ขัดจังหวะความระทึกขวัญตรงหน้าให้หยุดชะงักลงทันที ประตูกำลังถูกผลักเปิดออก! และก่อนที่ฉันจะได้ผลักอกเขาออกไปเพื่อรักษาระยะห่าง เสียงทุ้มคุ้นเคยของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มร่าเริง "ไอ้วินทร์! กูเอารายชื่อคนสมัครชมรมล็อตใหม่มาให้... เฮ้ย! พวกมึง..." ธันวาที่เดินถือแฟ้มเอกสารพรวดพราดเข้ามาถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นสภาพของฉันกับกวินทร์ที่ยืนแนบชิดกันในมุมอับสายตาอย่างหมิ่นเหม่ ชนิดที่ต่อให้แก้ตัวยังไงก็ไม่มีทางพ้นมลทิน! กวินทร์ชะงักเล็กน้อย เขากลอกตาด้วยความเซ็งสุดขีด ก่อนจะค่อยๆ ผละออกจากร่างฉันอย่างช้าๆ ทว่า... ในวินาทีที่ธันวากำลังจะอ้าปากแซวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาของกวินทร์ก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่โผล่พ้นมาจากแฟ้มเอกสารในมือเพื่อนสนิทเข้าเสียก่อน นัยน์ตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมาในทันทีทันใดเมื่อเขาเอ่ยประโยคตัดพ้อที่ทำให้ธันวาถึงกับหน้าซีดเผือด "ธันวา... เอกสารในมือมึง นั่นมันรายชื่อของใคร ทำไมถึงมีชื่อของ 'คนคนนั้น' อยู่ในนั้นได้ล่ะคะ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้ค่า!