ตารางงานที่ไม่น่าเชื่อถือ

"ธันวา... เอกสารในมือมึง นั่นมันรายชื่อของใคร ทำไมถึงมีชื่อของ 'คนคนนั้น' อยู่ในนั้นได้ล่ะคะ?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของกวินทร์ไม่ได้มีความนุ่มนวลแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งคู่นั้นกำลังจ้องเขม็งไปยังกระดาษแผ่นบางในมือเพื่อนสนิท ราวกับมันคืองูพิษที่พร้อมจะฉกเข้าใส่ได้ทุกเมื่อ ธันวาถึงกับสะดุ้งโหย่ง รีบหุบแฟ้มเอกสารฉับพลันราวกับเด็กโข่งที่กำลังโดนจับได้ว่าแอบอ่านการ์ตูนใต้โต๊ะเรียน รอยยิ้มเจื่อนๆ ผุดขึ้นบนมุมปากหนา ก่อนที่เจ้าตัวจะหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "เอ่อ... ใจเย็นก่อนสิวะไอ้วิน คือมึงต้องฟังเหตุผล..." ธันวาอึกอัก พยายามหาข้อแก้ตัวที่ฟังขึ้นที่สุด "โปรเจกต์หุ่นยนต์กู้ภัยรอบนี้ มันไม่ได้ใช้แค่โค้ดดิ้งกับระบบกลקסอย่างเดียวนะเว้ย งบประมาณ การประชาสัมพันธ์ และการประสานงานกับทางมหา'ลัย มันคือตัวชี้วัดว่าชมเราจะได้ไปต่อหรือโดนตัดงบ... แล้วคนคนนี้แหละ ที่ทำเรื่องพวกนี้เก่งที่สุดในคณะบริหารฯ" กวินทร์แค่นiหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนธันวาต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปเกาหัวแกรกๆ "เก่งเหรอคะ? สำหรับฉันยัยคุณหนูจอมปั่นนั่นมีดีแค่วาจาเชือดเฉือนกับสายตาเหนือกว่าคนอื่นเท่านั้นแหละค่ะ" กวินทร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด เขากวาดตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันโค้ดพังไม่เป็นท่าตรงหน้า ก่อนจะขยี้กลุ่มผมสีเข้มของตัวเองอย่างหัวเสีย "ทำไมกูต้องมานั่งปวดหัวกับยัยพริ้มเพราร่วมโปรเจกต์ด้วยวะ แค่ลำพังงานกูจะตายอยู่แล้ว" "เอาน่า! ความแค้นมันทำให้คนตาบอด แต่ความร่วมมือมันทำให้โปรเจกต์รอดนะเว้ยเพื่อน" ธันวาตบไหล่กวินทร์ปุๆ สองสามทีด้วยความเห็นใจปนขบขัน "อีกอย่าง... เขานัดพวกเราประชุมด่วนคืนนี้ ที่ห้องสมุดโซน C ตอนสองทุ่มตรง ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด เพราะเขาส่งข้อความมาคอนเฟิร์มกับกูเรียบร้อยแล้ว" กวินทร์หรี่ตามองเพื่อนรักอย่างคาดโทษ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนหายใจยาวเหยียดแล้วโบกมือไล่ให้ธันวาไสหัวออกไปจากโต๊ะทำงานตัวเก่ง ย้อนกลับมาที่อีกมุมหนึ่งของมหาวิทยาลัย... พริ้มเพรากำลังยืนกอดอกพิงผนังกระจกใสของคณะบริหารธุรกิจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวกำลังแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน ปลายนิ้วเรียวเคาะหน้าจอสมาร์ทโฟนเบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่มินตรา ศัตรูตัวฉกาจร่วมรุ่นเดินผ่านมาพอดีและหยุดยืนขวางทางด้วยสีหน้าเยาะเย้ย "อุ๊ย ได้ข่าวว่าคุณหนูพริ้มเพราต้องมาร่วมหัวจมท้ายกับพวกชมรมหุ่นยนต์หน้าตายอย่างตาประธานกวินทร์เหรอคะ?" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริต ปรบมือเบาๆ สองทีเชิงเยาะหยัน "ระวังนะยะ ทำงานร่วมกันไปร่วมกันมา จะโดนความเย็นชาของเขาแช่แข็งจนกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไร้ค่าไปซะก่อนล่ะ" พริ้มเพราเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอยกมุมปากยิ้มหวานหยดแต่แฝงไปด้วยพิษสงที่พร้อมจะแผดเผาอีกฝ่ายให้เป็นจุล "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะมินตรา" พริ้มเพราก้าวเข้าไปใกล้เพื่อนร่วมรุ่นช้าๆ ส่งสายตากรุ้มกริบที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย "แต่คนที่น่าห่วงน่าจะเป็นเธอมากกว่านะคะที่ต้องนั่งมองหลังฉันไปตลอดกาล... อ้อ ส่วนเรื่องประธานกวินทร์น่ะเหรอคะ? เขาจะเย็นชาแค่ไหน... เดี๋ยวคืนนี้ฉันก็คงได้รู้ซึ้งถึงกระดูกดำแล้วล่ะค่ะ" พูดจบ พริ้มเพราก็สะบัดผมยาวสลวยใส่ด้วยท่าทีสง่างาม ปล่อยให้มินตราได้แต่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจอยู่เบื้องหลัง บรรยากาศยามค่ำคืนของห้องสมุดมหาวิทยาลัยเงียบสงบและวังเวงกว่าปกติ โซน C ถูกปิดไฟบางส่วนเพื่อให้เหลือแสงสว่างเฉพาะโต๊ะทำงานตัวยาวที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน กวินทร์ก้าวเข้ามาด้วยชุดไปรเวทสบายๆ เสื้อฮู้ดสีดำสนิทที่ขับเน้นให้ผิวขาวจัดดูโดดเด่นขึ้นไปอีก เขากวาดสายตามองหาบุคคลที่นัดหมาย แต่กลับพบว่าโต๊ะตัวนั้นว่างเปล่า "ไหนล่ะยัยตัวแสบ ปากบอกว่านัดด่วน แต่ตัวเองกลับมาสายเนี่ยนะ..." กวินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด เขาดึงเก้าอี้ออกแล้วหย่อนตัวลงนั่ง พร้อมกับเปิดแล็ปท็อปคู่ใจขึ้นมาเพื่อจัดการกับโค้ดปัญหาที่ค้างคา ผ่านไปสิบนาที เสียงฝีเท้าเบากระจ่างก็ดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมแบรนด์ดังที่ลอยมาแตะจมูก "ขอโทษทีนะคะที่ทำให้ประธานชมรมหุ่นยนต์ผู้แสนจะเคร่งครัดต้องมารอ... พอดีรถติดนิดหน่อยค่ะ" เสียงหวานใสที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นเหนือศีรษะ กวินทร์เงยหน้าขึ้นมอง และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ พริ้มเพราในชุดเดรสสั้นเข้ารูปสีแดงก่ำคลุมทับด้วยเสื้อสูทลำลองสีขาวสะอาดตา ปล่อยผมยาวหยักศกสลวยเคลียไหล่ นัยน์ตากลมโตคู่นั้นกำลังมองตรงมาที่เขาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวนที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ กวินทร์รีบดึงสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบนิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์เช่นเดิม เขากอดอกแล้วมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "เธอนี่มัน... ตรงต่อเวลาดีจริงๆ นะคะ คุณพริ้มเพรา ผ่านมาสิบห้านาทีแล้ว เพิ่งโผล่หัวมาได้เนี่ยนะ" "อุ๊ย อย่าเพิ่งทำหน้าดุใส่กันสิคะคุณกวินทร์" พริ้มเพราทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว เธอยื่นแฟ้มเอกสารสีชมพูพาสเทลมาวางไว้ตรงหน้าเขาด้วยท่าทีฉับไว "เราไม่ได้มานั่งเถียงกันเรื่องเวลาค่ะ แต่เรามาคุยกันเรื่อง 'ตารางงานที่ไม่น่าเชื่อถือ' ของคุณต่างหากล่ะ" กวินทร์เลิกคิ้วสูง ก้มลงมองเอกสารในมือเธอ "ตารางงานฉันมีปัญหาตรงไหน?" "มีปัญหาตรงที่... คุณวางแผนจะให้โปรเจกต์นี้เสร็จภายในสองสัปดาห์ ทั้งที่งบประมาณยังอนุมัติไม่ผ่านเนี่ยนะคะ?" พริ้มเพราโน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะมากขึ้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวขยับเข้ามาอยู่ในระยะประชิด จนกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอลอยวนอยู่รอบตัวเขา "คุณเก่งเรื่องหุ่นยนต์ค่ะ... แต่เรื่องบริหารจัดการเงินและความสัมพันธ์คนเนี่ย คุณติดลบนะคะคุณประธาน" กวินทร์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตากลมโตที่พราวระยับด้วยความท้าทาย ใกล้เสียจนเขาสามารถนับเส้นขนตาของเธอได้ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร็วจนน่ารำคาญ "แล้วเธอจะเสนออะไรล่ะคะ... ดาวคณะบริหารคนเก่ง" กวินทร์จงใจกดเสียงต่ำลงเพื่อให้ฟังดูน่าเกรงขาม แต่แววตาไหววูบในเสี้ยววินาทีนั้นกลับทรยศความนิ่งงบของเขาจนหมดสิ้น พริ้มเพราไม่ได้ถอยหนี เธอยิ่งยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ยื่นมือเรียวไปแตะมุมโต๊ะใกล้ปลายนิ้วของเขาเบาๆ "ฉันมีข้อเสนอค่ะ... แต่เราคงต้องคุยกันยาวจนถึงเช้าแน่ๆ" พริ้มเพรากระซิบเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากสีพีชแย้มยิ้มชวนฝัน "ว่าแต่... ประธานทนไหวเหรอคะ ถ้าจะต้องอยู่กับฉันสองต่อสองในที่มืดๆ แบบนี้?" ทว่า... ก่อนที่กวินทร์จะได้ทันเอ่ยปากโต้ตอบอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นกะทันหันตรงทางเข้าโซน C พร้อมกับเสียงของเจ้าหน้าที่ห้องสมุดที่ตะโกนเข้ามาเสียงดัง "เฮ้ย! ใครยังอยู่ข้างในนั้นน่ะ! ถึงเวลาปิดโซนแล้วนะ ออกไปเดี๋ยวนี้เลย!" กวินทร์สะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองตามเสียง ขณะที่พริ้มเพราเองก็ผละตัวออกไปนั่งพิงพนักเก้าอี้ตามเดิมด้วยท่าทีเสียดายเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงพราวระยับด้วยความสนุก กวินทร์หันกลับมามองหน้าพริ้มเพราที่กำลังส่งยิ้มหวานหยดมาให้อย่างท้าทาย ก่อนที่มือเรียวของเธอจะเอื้อมมาคว้าข้อมือหนาของเขาไว้แน่นโดยไม่ทันตั้งตัว... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความฟินและปมร้อนๆ ในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ!