กาแฟหนึ่งแก้วกับคำโกหก

กลิ่นหอมกรุ่นของอาร์บุกิคาปูชิโน่ลอยอวลตัดกับกลิ่นอะลูมิเนียมและน้ำมันเครื่องจางๆ ที่ติดอยู่บนปลายนิ้วของคนตรงหน้า พริ้มเพรารั้งเก้าอี้หวายเบาะนุ่มเข้ามาใกล้โต๊ะไม้สักตัวเล็กในร้านกาแฟสไตล์อินดัสเทรียลลอฟท์แห่งนี้ให้มากที่สุด ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองข้อมือหนาที่เธอเพิ่งฉุดกระชากลากถูให้เดินตามต้อยๆ มาจนถึงมุมอับสายตาของร้านอย่างนึกสนุก มุมปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีพีชมասยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ เมื่อเห็นว่าประธานชมรมหุ่นยนต์มาดนิ่งอย่างกวินทร์กำลังขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกเป็นโบได้อยู่แล้ว "ปล่อย" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาสั้นห้วน กวินทร์ไม่ได้สะบัดข้อมือหนีอย่างรุนแรงอย่างที่ควรจะเป็น แต่นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกลับจ้องเขม็งมาที่เธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หากสายตาสามารถเผาไหม้ได้ พริ้มเพราคงกลายเป็นจุลไปนานแล้ว แต่ขอโทษเถอะ... สำหรับเธอ ยิ่งอีกฝ่ายทำหน้าดุ โลกยิ่งน่าสนุกขึ้นเป็นกองค่ะ "ไม่ปล่อยค่ะ จนกว่าคุณจะตอบคำถามพริ้ม" พริ้มเพราลอยหน้าลอยตาตอบ เสียงใสราดด้วยความดื้อรั้นเต็มพิกัด เธอยอมคลายมือออกแต่โดยดีเมื่อเห็นว่าเขาเลิกขัดขืน ก่อนจะใช้สองมือเท้าคางแล้วเอียงคอมองเขาด้วยท่าทางที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ว่าไงคะคุณประธาน... แผนผังวงจรควบคุมหุ่นยนต์รุ่นใหม่ล่าสุดของคณะวิศวะฯ ที่เพิ่งส่งเรื่องอนุมัติงบไปเมื่อวานทำไมถึงไปโผล่อยู่ในมือของมินตราได้ล่ะคะ ทั้งๆ ที่รหัสผ่านเข้าระบบฐานข้อมูลส่วนนั้น มีแค่คุณกับอาจารย์ที่ปรึกษาเท่านั้นที่ไม่ใช่สิทธิ์คนนอก" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบไหววูบชั่วเสี้ยววินาทีจนแทบจับสังเกตไม่ได้ แต่มันก็รวดเร็วพอที่คนช่างสังเกตอย่างพริ้มเพราจะเก็บบันทึกไว้ในAความทรงจำ "เธอเอาสมองส่วนไหนคิดว่าฉันเป็นคนเอาความลับไปบอกเด็กบริหารฯ อย่างเพื่อนสนิทเธอกับยัยมินตรานั่น" กวินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความถือดี "คิดว่าคนอย่างกวินทร์ว่างมากจนเอาเวลาไปเล่นขายของกับพวกเธอหรือไง" "พริ้มไม่ได้บอกว่าคุณเอาไปบอกนี่คะ" พริ้มเพรารวบแขนเข้าหากัน รอยยิ้มหวานหยดย้อยถูกส่งไปให้อีกฝ่ายชนิดที่เรียกว่าฆ่าคนทางสายตาได้เลย "พริ้มแค่สงสัยว่า... ทำไมไฟล์ลับถึงหลุดออกมาได้ หรือว่าจะมีใครแอบย่องเบาเข้าห้องชมรมตอนดึกๆ แล้วบังเอิญไปเจอคนใจดีแอบเปิดคอมพิวเตอร์ทิ้งไว้กันแน่นะ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นจนคนโต๊ะข้างๆ ต้องเหลือบมอง กวินทร์ขยับตัวโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ความกดดันจากผู้ชายตัวสูงใหญ่และกลิ่นกายสะอาดๆ เจือกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวทำให้พริ้มเพราเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "อยากรู้มากนักเหรอพริ้มเพรา..." กวินทร์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ จนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ "เรื่องของชาวบ้านเนี่ย มันทำให้เกรดเฉลี่ยสี่จุดศูนย์ของเธอเพิ่มขึ้นหรือไง ถึงได้ขยันเสือกนัก" "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นแฟนนะคะคุณประธาน" พริ้มเพราไม่ถอยหนย เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ปลายนิ้วเรียวจงใจยื่นไปแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มที่มีคราบน้ำมันเครื่องเปื้อนอยู่เล็กน้อยอย่างถือวิสาสะ "แล้วก็... ช่วยกรุณาใช้คำพูดให้มันรื่นหูกว่านี้หน่อยค่ะ พริ้มไม่ได้เสือก พริ้มแค่กำลังปกป้องผลงานของคณะบริหารฯ ที่ต้องร่วมทำโปรเจกต์กับพวกคุณต่างหากล่ะคะ ถ้าหุ่นยนต์ของชมรมคุณพังไม่เป็นท่าเพราะข้อมูลรั่วไหล คนที่ซวยไม่ใช่แค่พวกคุณหรอกนะ... แต่หมายถึงเกรดของพริ้มด้วย!" จังหวะนั้นเอง ธันวาที่หายไปสั่งกาแฟยาวนานผิดปกติก็เดินถือแก้วลาเต้เย็นสองแก้วกลับมาที่โต๊ะพอดี หนุ่มชิลล์ผู้มีอבัยมุขยิ้มแย้มตลอดเวลาชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นระยะห่างระหว่างเพื่อนสนิทกับดาวคณะบริหารฯ ที่ดูจะใกล้ชิดเกินคำว่า 'เคลียร์ปัญหา' ไปโข "อุ๊ย... กูมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย" ธันวาแกล้งทำเป็นยกแก้วกาแฟบังหน้า ทำตาโตแซวด้วยความมันเขี้ยว "พริ้มเพรา... เธอจะกินหัวไอ้กวินทร์อยู่แล้วนะนั่น ดูซิ หน้ามันบึ้งยิ่งกว่าตูดหม้ออีก" พริ้มเพราผละตัวออกจากกวินทร์อย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยท้าทายขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ เธอแสร้งทำเป็นจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยแล้วส่งค้อนวงใหญ่ให้ธันวาหนึ่งที "รุ่นพี่ธันวานี่ก็ตาฝาดนะคะ พริ้มต่างหากที่กำลังโดนเสือแถวนี้ขู่จะขย้ำหัวอยู่เนี่ย" พริ้มเพราบ่นอุบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าแบรนด์เนมมาสะพายไหล่ "ยังไงก็เถอะค่ะกวินทร์... พริ้มให้เวลาคุณเคลียร์เรื่องนี้ถึงพรุ่งนี้เที่ยง ถ้าไม่อยากให้เรื่องบานปลายจนถึงหูอธิการบดี ก็เอาหลักฐานมาพิสูจน์ให้ได้ว่าคุณไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับไฟล์ที่รั่วไหล" พูดจบ เธอก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีออกจากร้านด้วยความสะใจที่ได้ปั่นหัวคนนิ่งๆ ให้แสดงอารมณ์ออกมาได้บ้าง แต่ทว่า... เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยไล่หลังมากลับทำให้เธอต้องหยุดชะงักฝีเท้าทันที "ถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่าฉันบริสุทธิ์..." กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำหนักของคำพูดกลับตรึงร่างเธอไว้กับที่ "เธอต้องยอมทำตามคำสั่งฉันหนึ่งอย่าง... ว่าไง พริ้มเพรา กล้าเดิมพันไหมล่ะ" พริ้มเพราหันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาที่เงยขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นแต่มันช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายจนเธอรู้สึกร้อนๆ "ก็ได้ค่ะ!" พริ้มเพราเชิดหน้าตอบอย่างไม่กลัวเกรง "แล้วถ้าคุณแพ้ คุณต้องเลี้ยงข้าวฉันเจ็ดวันเต็ม ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!" "ดี..." กวินทร์รับคำสั้นๆ โดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา "แล้วเราจะได้เห็นดีกัน" พริ้มเพราเบะปากใส่ความมั่นหน้าของเขาเล็กน้อยก่อนจะก้าวฉับๆ ออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้กวินทร์นั่งมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่อยากยอมรับ ธันวานั่งลงฝั่งตรงข้ามเพื่อนสนิท ส่ายหัวเบาๆ แล้วหัวเราะในลำคอ "มึงนี่นะ... ไปท้าทายยายตัวแสบนั่นทำไมวะ ระวังตัวไว้เถอะ กวินทร์เอ้ย... กูว่างานนี้มึงไม่ได้แค่เสียพนันหรอก มึงจะเสียศูนย์เอาด้วย" กวินทร์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบมองลอดกระจกใสของร้านออกไปยังร่างระห่างที่กำลังเดินข้ามถนนไปยังฝั่งมหาวิทยาลัย แต่ทว่า... สายตานั้นกลับต้องสะดุดกึก เมื่อร่างบางของพริ้มเพราที่กำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถืออยู่ ถูกบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน มินตรา ยืนดักรอเธออยู่ตรงฟุตบาทหน้าคณะ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งตรงมาให้พริ้มเพรา และจังหวะนั้นเอง... มินตราก็คว้าแขนพริ้มเพราไว้แรงๆ ก่อนจะยกแท็บเล็ตในมือขึ้นเปิดภาพบางอย่างให้เธอดูจนพริ้มเพราถึงกับหน้าถอดสี! กวินทร์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันทีโดยไม่ทันคิด แก้วกาแฟในมือแทบจะกระฉอก ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ตรงหน้ากำลังเปลี่ยนจากเรื่องเล่นๆ ให้กลายเป็นอันตรายขึ้นมาจริงๆ แล้ว! --- ฝากกดหัวใจและเพิ่มเข้าชั้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" คนนี้ด้วยนะคะ!