ความนิ่งที่สั่นคลอน

กลิ่นน้ำมันจักรและเสียงโลหะกระทบกันดังเซ็งแซ่ภายในห้องชมรมหุ่นยนต์ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมระหว่างคนสองคนผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคุณยังเดินวนเวียนอยู่แถวโต๊ะทำงานของฉันอีกสามรอบ ฉันจะถือว่าคุณจงใจก่อกวนการปฏิบัติงานของประธานชมรม... และข้อหานี้ มีโทษไล่ตะเพิดออกนอกห้องค่ะ" กวินทร์เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากแผงวงจรในมือ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบติดจะรำคาญเสียด้วยซ้ำ ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน กลับฟ้องชัดเจนว่าพ่อหนุ่มมาดนิ่งคนนี้กำลังพยายามอย่างยิ่งยวดในการควบคุมสติ พริ้มเพราลอบยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ วันนี้แม่คุณเล่นใหญ่จัดเต็มในชุดเดรสสั้นสีดำสนิทขับผิวผ่อง ทว่าทับด้วยเสื้อกาวน์ปฏิบัติการสีขาวสะอาดตา เสน่ห์เย้ายวนใจแบบคุณหนูสายปั่นคนนี้ ทำเอาหนุ่มๆ ในชมรมแทบจะเดินชนเสาเข็มกันเป็นแถบ ยกเว้นก็แต่พ่อพระเอกหน้าตายคนนี้แหละที่ยังทำตัวราวกับเธอเป็นแค่อากาศธาตุ "โอ๊ะ! แหม... ประธานกวินทร์คะ พูดจาใจร้ายจังเลยนะคะเนี่ย ฉันแค่เดินสำรวจความปลอดภัยของห้องต่างหาก ใครจะไปรู้ล่ะว่าอุปกรณ์ไฮเทคพวกนี้จะระเบิดใส่หน้าฉันวันไหน" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เจือความกวนประสาทอย่างลงตัว ทำให้กวินทร์ต้องยอมเงยหน้าขึ้นมาปะทะสายตา ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะสีเลือดหมูขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและออร่าความดุพุ่งทะยานเข้าใส่ทันที แต่มีหรือที่พริ้มเพราจะสะทกสะท้าน เธอกลับก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด จนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียวเท่านั้น กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังที่ลอยแตะจมูก ทำเอากวินทร์ต้องผ่อนลมหายใจเข้าลึกอย่างระงับอารมณ์ ดวงตาคมกริบกวาดมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง ระหว่างความหงุดหงิดกับบางสิ่งที่เขาพยายามกดทับมันไว้ลึกสุดใจ "ถอยไปพริ้มเพรา..." เขาเตือนด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงอีกระดับ อันตรายและจริงจังกว่าเดิม "ไม่ถอยค่ะ..." เธอย้อนเสียงใส สองมือเรียวแกล้งทำเป็นถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะขึ้นมาทำท่าจะพลิกดู แต่จังหวะนั้นเอง... นิ้วมือที่จงใจคลายออกอย่างไร้สาเหตุ ก็ทำให้แฟ้มเอกสาร ปากกาเหล็กด้ามโปรด และกล่องใส่อะไหล่ชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงกราวลงสู่พื้นเสียงดังลั่น! *เคร้ง! พรึบ!* "อุ๊ย!" พริ้มเพราอุทานเสียงหลง แสร้งทำเป็นตกใจแล้วทรุดกายลงนั่งยองๆ เพื่อเก็บของทันที แต่เป้าหมายที่แท้จริงคือการแกล้งปัดกล่องอะไหล่ชิ้นสุดท้ายให้กลิ้งไปหยุดอยู่ที่ปลายรองเท้าเซฟตี้ของกวินทร์พอดี กวินทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหลืออด เขาจำใจต้องย่อตัวลงเพื่อช่วยเก็บของที่กระจัดกระจาย ไม่อย่างนั้นแม่ตัวแสบก็คงจะนั่งขวางทางเดินเขาอยู่แบบนั้นแหละ ทว่าในจังหวะที่มือหนากำลังเอื้อมไปหยิบกล่องอะไหล่ ปลายนิ้วของเขาก็แตะเข้ากับเรียวนิ้วอุ่นนุ่มของพริ้มเพราที่ยื่นมาหยิบพร้อมกันพอดี ราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วร่าง กวินทร์ชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เขาเงยหน้าขึ้นหมายจะต่อว่าคนเจ้าเล่ห์ แต่ทว่า... ใบหน้าของพริ้มเพรากลับอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินเข้าหากันจนสัมผัสได้ "ปล่อยค่ะ..." กวินทร์กระซิบเสียงพร่า มาดนิ่งสนิทเมื่อครู่วันนี้พังทลายลงไม่เป็นท่า หัวใจในอกข้างซ้ายกระหน่ำรัวจนน่ากลัว พริ้มเพราไม่ยอมปล่อย เธอกลับช้อนสายตาขึ้นมองเขา รอยยิ้มร้ายกาจบนเรียวปากอิ่มระเรื่อฉาบด้วยความท้าทาย "อ้าว... ก็คุณประธานบอกให้ฉันถอย แต่ตัวเองดันก้มมาประชิดซะเอง แบบนี้ใครกันแน่คะที่หาเรื่อง?" น้ำเสียงหวานที่กระซิบอยู่ใกล้ชิด ทำเอาสติที่เหลืออยู่ของกวินทร์ขาดผึ่ง ภาพลักษณ์หนุ่มวิศวะสายดุผู้เยือกเย็นปลิวหายไปในพริบตา มือหนาที่ถือกล่องอะไหล่เปลี่ยนเป็นเอื้อมไปคว้าข้อศอกเรียวของเธอไว้แน่น ดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ระคนสั่นไหว "คุณกล้ามากนะพริ้มเพรา..." เขาคาดโทษชิดริมหริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนควบคุมแทบไม่อยู่ จังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมานอกอก สร้างเคมีอันตรายที่อบอวลไปทั่วบริเวณรอบตัว จนกระทั่ง... "ไอ้ทร์! แผงวงจรห้องแลปใหญ่มีปัญหา— เฮ้ย! กูเข้ามาขัดจังหวะอะไรมึงรึเปล่าเนี่ย!" เสียงทุ้มของธันวาที่เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ทำให้คนทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว พริ้มเพราผุดลุกขึ้นยืนหน้าแดงก่ำทันที ส่วนกวินทร์รีบดีดตัวลุกขึ้นยืนตามด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่พยายามปรับให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว แต่หูที่แดงแจ๋นั้นฟ้องชัดเจนว่าเขาไม่ได้นิ่งสนิทอย่างที่ปากว่าเลยแม้แต่นิดเดียว! ฝากกดหัวใจและเพิ่มเข้าชั้นเพื่อเป็นกำลังใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" คนนี้ด้วยนะคะ!