เกมวัดใจของคนปากเก่ง

“ถ้าคุณคิดว่าการเดินหนีจะทำให้ผมปล่อยคุณไปได้ง่ายๆ คุณก็ประเมินค่าความอดทนของผมต่ำเกินไปแล้ว รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงฉุดรั้งที่ข้อมือ รินรดาถูกกระชากกลับเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของธามินทร์อีกครั้ง แรงปะทะทำให้ร่างบางถลาไปปะทะกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อ สถาปนิกหนุ่มไม่ได้เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว เขาดันร่างเธอจนชิดขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ในวงล้อม “ปล่อยค่ะ!” รินรดาร้องอุทาน พยายามดันหน้าอกเขาออก แต่คนตัวสูงกว่ากลับนิ่งเฉยราวกับหินผา “หึ ปากเก่งนักไม่ใช่หรือไง” ธามินทร์ก้มลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจกั้น “เมื่อกี้ตอนหนีไป ดูเหมือนจะลืมไปนะว่าตัวเองทิ้งงานสำคัญไว้ให้ผมต้องสะสางต่อ” รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้อย่างมิดชิดเสมอ วันนี้มันต่างออกไป มันมีความร้อนแรงบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก มันเป็นความสับสนที่เธอมั่นใจว่าเขากำลังพยายามผลักไสเธอ แต่มือที่สั่นระริกของเขากลับเกาะเกี่ยวเอวเธอไว้แน่น “ก็คุณเอาแต่ไล่ฉันเหมือนเป็นตัวน่ารำคาญ ฉันก็แค่ทำตามความต้องการของคุณไงคะ หรือว่าคุณสถาปนิกผู้สูงส่งเริ่มเสียอาการที่ไม่มีฉันคอยกวนใจแล้ว?” ธามินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความสั่นไหวข้างใน “อย่าสำคัญตัวผิด ผมแค่ไม่ชอบให้งานต้องสะดุดเพราะอารมณ์ชั่ววูบของคุณ” “อารมณ์ชั่ววูบงั้นเหรอ?” รินรดาท้าทาย เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เอื้อมมือขึ้นไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเขาเบาๆ “ถ้ามันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ ทำไมคุณถึงไม่มองหน้าฉันตรงๆ ล่ะคะ หรือเพราะว่าคุณกำลังกลัว... กลัวว่าถ้ามองลึกลงไป คุณจะปฏิเสธไม่ได้ว่าข้างในนี้มันมีฉันอยู่” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ธามินทร์ชะงักไป ดวงตาที่เคยดุดันวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับขยับเข้าใกล้จนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บนผิวแก้มเธอ “รินรดา... คุณอย่าล้ำเส้น” น้ำเสียงเขาแหบพร่า เป็นการเตือนที่ฟังดูเหมือนคำวอนขอมากกว่าคำสั่ง “ถ้าเส้นมันขีดไว้เพื่อให้ฉันยืนห่างจากคุณ งั้นฉันก็จะก้าวข้ามมันไปค่ะ” เธอโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้ มือเล็กเลื่อนขึ้นไปประคองกรอบหน้าคมสันนั้นไว้ “คุณปากร้ายคุณทำไปเถอะ แต่ห้ามโกหกความรู้สึกตัวเอง... อย่างน้อยก็ในวินาทีนี้” ธามินทร์หลับตาลงแน่น พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่ต่างจากกลองรบ มือหนาเลื่อนขึ้นมาทาบทับมือเธอไว้แน่น สัมผัสที่ส่งผ่านความร้อนแรงของเขามันชัดเจนเสียจนรินรดารู้สึกว่าหัวใจตัวเองแทบจะทะลุออกมานอกอก “คุณไม่รู้อะไรเลย...” ธามินทร์พึมพำ น้ำเสียงของเขามีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ “การให้คุณเข้ามาใกล้ คือการเปิดช่องให้คุณทำลายทุกอย่างที่ผมสร้างมา... ทำลายกำแพงที่ผมใช้ชีวิตปกป้องมาตลอด” “งั้นก็พังมันไปสิคะ กำแพงน่ะ... พังมันลงมา แล้วเรามาดูกันว่าหลังจากนั้นเหลืออะไรบ้าง” รินรดาบีบมือเขากลับด้วยความหนักแน่น เธอไม่ได้ต้องการชนะ แต่เธอต้องการความชัดเจน เขาลืมตาขึ้นจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและหักห้ามใจในเวลาเดียวกัน ธามินทร์โน้มใบหน้าลงมาต่ำลงเรื่อยๆ รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น หัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะระเบิดออกมา ริมฝีปากของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่มิลลิเมตร... ทันใดนั้น! *ปัง!* เสียงประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังตามด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคน “ธามินทร์! ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ใกล้ห้องทำงาน... อ้าว!” เสียงที่คุ้นหูทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกันแทบจะทันที ธามินทร์หันขวับไปมองด้วยสายตาเย็นชาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ขณะที่รินรดาพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติและหันไปมองผู้ที่มาใหม่ด้วยความตกตะลึง คนตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'อลิสา' หุ้นส่วนคนสำคัญที่ควบตำแหน่งคู่หมั้นหมายทางธุรกิจของเขา ซึ่งกำลังยืนหน้าซีดตัวสั่น มองมาที่พวกเขาทั้งสองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและประหลาดใจ “นี่มันหมายความว่ายังไงคะ ธามินทร์... คุณสองคนกำลังทำอะไรกัน!” ฟีนิกซ์สีทองหวังว่าตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดและรอคอยตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อครับ