กาแฟขมกับมู้ดบอร์ดหวาน

เสียงกรรไกรตัดกระดาษแข็งกระทบกับโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ดัง "แกร็บ" เป็นจังหวะเดียวกับที่ความอดทนของธามินทร์เดินทางมาถึงขีดจำกัด สถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับมิลลิเมตรขยี้สันจมูกตัวเองแรงๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองร่างเพรียวของรินรดาที่กำลังนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นพรม กองกระดาษมู้ดบอร์ดและเศษผ้าตัวอย่างลอยละليฟอยู่รอบตัวเธอราวกับสนามรบขนาดย่อม "ถ้าคุณยังตัดมุมกระดาษเบี้ยวอีกสักเซนติเมตรเดียว ผมจะถือว่าแผนกออกแบบนิทรรศการของคุณจงใจก่อวินาศกรรมโปรเจกต์รีสอร์ทอ่าวศิลา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดดังขึ้น ทำเอารินรดาที่กำลังก้มหน้าก้มตาติดกาวสองหน้าถึงกับชะงัก เธอลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว อีกข้างถือหลอดกาวแท่งชี้หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว "นี่คุณธามินทร์! ตั้งแต่เที่ยงวันจนปาเข้าไปเที่ยงคืน คุณยังไม่ได้กินอะไรนอกจากกาแฟดำแก้วที่ห้า แล้วยังมานั่งจับผิดทุกองศาการวางมู้ดบอร์ดของฉันอีก ประสาทกินเหรอคะ... เอ้ย ประสาทกินหรือไง!" รินรดาเกือบหลุดปากคำลงท้ายตามความคุ้นเคย แต่ไหวตัวทันเมื่อเห็นมุมปากของคนตรงกระตุกขึ้นนิดๆ "ปากเก่งนักนะ" ธามินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายสะอาดสะอ้านผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ถ้าผมไม่จู้จี้ งานคุณคงเละไม่เป็นท่า และที่สำคัญ..." เขาก้มหน้าลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ "ผมไม่ได้ประสาทกิน แต่ผมรำคาญเสียงถอนหายใจของคุณ ตั้งแต่สองทุ่มแล้วนะรินรดา" รินรดาใจกระตุกวูบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่มักจะซ่อนความเย็นชาเอาไว้เสมอ แต่ในความมืดสลัวของห้องทำงานยามดึกนี้ เธอกลับเห็นร่องรอยความอ่อนล้าสะท้อนอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน "ถ้าเหนื่อยนักก็พักเถอะค่ะ... เอ้ย พักเถอะน่า" เธอเปลี่ยนสรรพนามแก้เก้อ พร้อมกับใช้มือดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ะทว่าธามินทร์กลับไม่ขยับเขยื้อน เขากลับจับข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ให้ดันเขาออก แรงบีบที่ข้อมือนั้นอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด "ผมไม่ได้เหนื่อยงาน" ธามินทร์เอ่ยเสียงเบาลง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ "แต่ผมเหนื่อยใจ... ที่ต้องคอยมองคนบางคนทำงานหักโหมจนไม่ยอมดูแลตัวเองต่างหาก" คำพูดนั้นทำเอารินรดานิ่งค้าง สมองที่เคยประมวลผลไอเดียออกแบบอย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่า เธอมองสำรวจใบหน้าคมคายของสถาปนิกปากร้ายคนนี้ ที่แท้จริงแล้วใต้ความเจ้าระเบียบและคำพูดเชือดเฉือน กลับซ่อนความห่วงใยเอาไว้ลึกซึ้งจนน่าใจหาย บนโต๊ะทำงานกาแฟแก้วเดิมที่เคยขมปี๋ บัดนี้กลับมีแก้วโกโก้อุ่นๆ อีกแก้ววางอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รินรดากวาดสายตามองมันสลับกับใบหน้าของคนตรงหน้า หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะงาน กลับเริ่มรัวเร่งด้วยจังหวะอื่นที่ไม่คุ้นเคย ธามินทร์ถอนหายใจยาว ยอมปล่อยมือจากข้อมือเธอ เขากลับหลังหันแล้วเดินไปหยิบแก้วโกโก้อุ่นๆ นั้นขึ้นมา ยื่นส่งให้เธอโดยไม่มองหน้า "ดื่มซะ... ผมไม่ได้สั่งให้คุณตายคาออฟฟิศ ก่อนจะส่งมอบโปรเจกต์นี้ คุณต้องมีชีวิตอยู่เถียงผมไปอีกนาน" รินรด้ารับแก้วอุ่นมาถือไว้ ความร้อนจากแก้วแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือเข้าสู่หัวใจ เธอยิ้มออกมาบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความเยาะเย้ยถางถางเหมือนทุกที มีเพียงความอบอุ่นที่ซึมซับเข้ามาในความหนาวเหน็บยามค่ำคืน "ขอบคุณค่ะ... ขอบคุณนะ" เธอเปลี่ยนคำพูดให้เข้ากับบรรยากาศได้อย่างแนบเนียน ธามินทร์พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาข้างกองมู้ดบอร์ด ดึงเธให้นั่งลงตามโดยอ้างว่า "มาช่วยกันดูตรงนี้ต่อให้เสร็จ จะได้รีบกลับไปนอน" แต่มือข้างที่ยังว่างของเขากลับแอบเลื่อนมาแตะปลายนิ้วเธอเบาๆ ใต้เงาสลัวของโคมไฟ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการฟาดฟันและคำพูดเชือดเฉือน บัดนี้กลับค่อยๆ ถูกหลอมละลายด้วยความใส่ใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งทะนง ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและอบอุ่นจนหัวใจพองโต... *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังแกร็ก และร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของธามินทร์ โดยไม่รอให้อเจ้าของอนุญาตสักคำ! --- จากใจ... ฟีนิกซ์สีทองครับ