มื้อค่ำที่ไม่ได้นัดหมาย

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศในเซฟเฮาส์ไม่ได้ช่วยลดทอนความระอุที่กำลังคุกรุ่นอยู่กลางห้องนั่งเล่นเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนกอดอก มองร่างสูงโปรดของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังย่อตัวลงจัดระเบียบแฟ้มเอกสารบนชั้นหนังสือด้วยท่าทางราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนั่นแหละที่ฟ้องว่าธามินทร์กำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างอยู่ "ถ้าจะมาทำหน้ายักษ์ใส่กันตั้งแต่ก้าวขาเข้าห้อง แบบนี้เชิญกลับไปตรวจหน้างานต่อเลยดีกว่าไหมครับ คุณธามินทร์" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมพอจะทำให้คนฟังต้องชะงักมือ ธามินทร์ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาหันกลับมามองเธอนิ่งๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความประชดประชันที่ถูกเคลือบไว้ด้วยความห่วงใยแบบแปลกๆ "ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ คุณรินรดาต่างหากที่หาเรื่องผมก่อน... รู้ตัวไหมว่าวันนี้คุณเดินเลี่ยงผมรอบที่สามแล้วนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างตามสไตล์คนปากแข็ง แต่แววตาที่มองตรงมากลับไหววูบคล้ายคนกำลังจนมุม รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเขาอีกนิดจนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียว เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นเพื่อค้นหาความจริงบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้หลังมามาดนิ่ง "เลี่ยงเหรอครับ? เปล่าเลย... ผมแค่คิดว่าสถาปนิกผู้ยิ่งใหญ่ระดับคุณ ควรจะมีสมาธิกับการเคลียร์แบบแปลนมากกว่าจะมานั่งสังเกตว่าผมเดินหนีไปทางไหน" "ผมมีสมาธิพอ..." ธามินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นจนเกือบเป็นกระซิบเมื่อโน้มใบหน้าลงมาใกล้เธอโดยไม่รู้ตัว "แต่ปัญหาคือคุณต่างหาก ที่ทำตัวเหมือนจงใจหายใจรดต้นคอผมตลอดเวลา จนผมทำงานต่อไม่ได้ต่างหากล่ะ" คำพูดสวนทางกับหัวใจสิ้นดี รินรดาเกือบจะหลุดยิ้มออกมากับความซึนเดาทางง่ายของอีกฝ่าย แต่เธอก็เลือกที่จะแสร้งตีหน้าขรึมใส่ "ถ้าอึดอัดนัก ทำไมไม่ไล่ผมกลับห้องไปล่ะครับ?" "ไล่ไม่ได้..." ธามินทร์พึมพำเบาๆ ประโยคหลังหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกแผ่วเบาราวกับไม่ได้ตั้งใจให้ได้ยิน แต่รินรดากลับได้ยินมันชัดเจนทุกถ้อยคำ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน ความตึงเครียดเรื่องงานเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกประหลาด รินรดากะพริบตาปริบๆ หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อจู่ๆ ธามินทร์ก็ก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอเกือบจะชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง มือหนายื่นออกไปวางทาบบนชั้นหนังสือข้างศีรษะของเธอ เป็นการกักตัวเธอไว้อย่างกลายๆ โดยที่เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับทรงพลังเสียจนเธอไม่กล้าขยับเขยื้อน "วันนี้... ไม่มีเรื่องงานแล้วนะ" ธามินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความเกรี้ยวกราดก่อนหน้านี้มลายหายไป เหลือเพียงแววตาคู่คมที่ทอดมองเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยปาก รินรดาเงยหน้าสบตากับเขา ลลมหายใจอุ่นๆ ของคนตัวสูงที่โน้มลงมาใกล้ทำให้สติเธอเริ่มกระเจิดกระิง "แล้ว... คุณจะคุยเรื่องอะไรล่ะครับ" "คุยเรื่องที่คุณแกล้งทำเป็นจำไม่ได้... ว่าผมเป็นห่วงคุณแค่ไหน" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำเอารินรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของสถาปนิกหนุ่มเมื่อเห็นอาการใบหน้าขึ้นสีเรื่อของคนปากเก่งตรงหน้า "คุณนี่มัน..." รินรดาหาเสียงตัวเองเจอในที่สุด เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเบาๆ แต่ธามินทร์กลับไม่มีทีท่าจะถอยออกไป แถมยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ปากเก่งนักนะ..." ธามินทร์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนละเอียดด้วยความหลงใหลที่ปิดไม่มิด "ไหนลองพูดประโยคเมื่อกี้ให้ผมฟังใหม่อีกทีซิครับ" ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ตอบโต้ด้วยประโยคคมๆ ตามสไตล์ของเธอ เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนพายุอารมณ์นั้นเสียก่อน ธามินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาถอยห่างออกมาอย่างจำใจ ขณะที่รินรดากลืนน้ำลายลงคอแล้วรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ "ใครมาตอนนี้..." ธามินทร์พึมพำอย่างหงุดหงิดพลางเดินไปที่ประตู แต่เมื่อเขาดึงบานประตูให้เปิดกว้างขึ้น ร่างสูงก็ต้องชะงักกึก สีหน้าที่เคยหงุดหงิดแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงระคนสงสัยในเสี้ยววินาที คนที่ยืนอยู่ข้างรถ ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นบุคคลที่ควรจะอยู่ต่างประเทศและไม่มีทางรู้เรื่องนี้ได้เลย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" มาโดยตลอดนะครับ