ความอบอุ่นในเซฟเฮาส์

“ถ้าจะทำหน้ามุ่ยขนาดนั้น ก็ไปนอนโซฟาเถอะครับ ห้องนอนผมไม่ได้กว้างพอจะรองรับความไม่พอใจของใครบางคนได้หรอก” ธามินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือหนายังคงขยับดินสอเขียนแบบลงบนกระดาษไขด้วยความแม่นยำ แต่นัยน์ตาคมกริบนั้นกลับเหลือบมองร่างบางที่นั่งกอดอกอยู่บนเตียงนอนของเขาในเซฟเฮาส์กลางหุบเขาอย่างไม่วางตา รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอเหยียดสายตามองแผ่นหลังกว้างของสถาปนิกหนุ่มที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอ “ปากบอกให้ไปนอนโซฟา แต่ทำไมต้องล็อคประตูห้องนอนแล้วกางเขนอาณาเขตด้วยหมอนข้างไว้กลางเตียงด้วยล่ะคะ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมตัวน่ะครับ... คุณธามินทร์” ธามินทร์ชะงักดินสอในมือ เขาหันขวับกลับมามองหญิงสาวที่ล้อเลียนน้ำเสียงของเขาได้อย่างน่าหมั่นไส้ “ผมแค่ป้องกันความเสียหายที่จะเกิดขึ้นกับงานของผม ถ้าคุณดิ้นตกเตียงมาทับแปลนงานชิ้นนี้ ใครจะรับผิดชอบครับ?” “อ๋อ ที่แท้ก็กลัวงานพัง ไม่ได้กลัวว่าหัวใจตัวเองจะเต้นผิดจังหวะสินะคะ” รินรดาเลิกคิ้วกวนประสาท พลางขยับตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอก เธอยังคงจ้องเขาไม่วางตา “แต่ก็นะ สถาปนิกผู้ปราดเปรื่องอย่างคุณ คงวางแผนโครงสร้างบ้านไว้ดี แต่คงลืมวางแผนจัดการหัวใจตัวเองตอนอยู่ใกล้คนอื่น” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ ธามินทร์วางดินสอลงบนโต๊ะไม้โอ๊กก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวยาวๆ มาที่ข้างเตียง เขาโน้มตัวลงจนเงาของเขาบดบังแสงไฟสีส้มนวลตา รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้ถอยหนี “คุณนี่ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำพร่าลงเล็กน้อย ธามินทร์ขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและดินสอเขียนแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา “รู้ใช่ไหมว่าถ้าขยับปากมากกว่านี้ ผมอาจจะไม่ใช้แค่คำพูดในการหยุดคุณ” “กล้าเหรอ?” เธอท้าทาย สบตาเขาอย่างไม่ลดละ “ปากร้ายอย่างคุณ ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน ก็คงทำได้แค่ขู่ไปวันๆ เท่านั้นแหละ” ธามินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดทั้งวันดูเหมือนจะพังทลายลงในเสี้ยววินาที เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ปรกหน้าผากมนของเธอออก แผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ “ผมไม่ได้ขู่” เขาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นความอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะหลุดออกมา “ผมแค่ไม่อยากให้คุณรู้ว่า... เวลาที่อยู่ใกล้คุณขนาดนี้ ใจของผมมันควบคุมยากแค่ไหน” รินรดาหัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาจริงๆ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า “ธาม...” ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ ธามินทร์ก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง แรงยุบตัวของฟูกทำให้รินรดาขยับเข้าไปใกล้เขาโดยอัตโนมัติ สถาปนิกหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมทิ้งมาดนิ่งขรึมแล้วพิงหลังกับหัวเตียงพลางมองไปนอกหน้าต่างที่เผยให้เห็นแสงดาวระยิบระยับเหนือยอดเขา “คืนนี้... อยู่เงียบๆ แบบนี้ไปก่อนได้ไหม” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “ผมเหนื่อยที่จะต้องใส่หน้ากากซึนเดเระใส่คุณเต็มทีแล้ว รินรดา” รินรดาขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด ครั้งนี้ไม่มีการประชดประชัน เธอเอนหัวลงพิงไหล่กว้างของเขาอย่างถือวิสาสะ ธามินทร์เกร็งร่างไปครู่หนึ่งก่อนจะผ่อนคลายลง แล้วยกแขนข้างหนึ่งขึ้นโอบไหล่บางของเธอไว้อย่างหวงแหน “ถ้างั้นก็ไม่ต้องใส่ครับ” รินรดากระซิบ “แค่เป็นธามินทร์ที่ปากเสียบ้างแต่ใจดีกับฉันก็พอ” ธามินทร์หัวเราะหึๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูมีความสุขอย่างแท้จริงครั้งแรกในรอบหลายเดือน “ปากเสียเหรอ... ผมจะจำไว้ว่าคุณชอบให้ผมปากเสีย” “นี่!” รินรดาเงยหน้าขึ้นทำท่าจะโวย แต่ธามินทร์กลับใช้จังหวะที่เธอเผลอโน้มหน้าลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่จรดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินซึ่งกันและกัน มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งและอบอุ่นจนยากจะบรรยายในเซฟเฮาส์หลังนี้ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยความในใจที่ค้างคา เสียงเคาะประตูห้องนอนอย่างหนักหน่วงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ! ปัง! ปัง! ปัง! “คุณธามินทร์ครับ! ผมมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับแปลนโครงการต้องแจ้งให้ทราบเดี๋ยวนี้ครับ!” ธามินทร์ผละออกทันทีด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่กลับมาเป็นหน้ากากสถาปนิกผู้เยือกเย็นอีกครั้ง รินรดาลุกขึ้นนั่งด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน แต่เมื่อธามินทร์คว้าลูกบิดประตูเปิดออก ภาพที่เขาเห็นหน้าห้องกลับทำให้สีหน้าของเขากลายเป็นเคร่งขรึมและเย็นชาถึงขีดสุด ชายในชุดสูทสีดำสนิทที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับยื่นซองจดหมายสีขาวปิดผนึกด้วยตราครั่งลงบนมือของเขา “มีคนฝากข้อความมาถึงคุณ... และถึงผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังคุณด้วยครับ” ขอบพระคุณทุกการติดตามและกำลังใจที่ส่งให้ผม ฟีนิกซ์สีทอง เสมอมานะครับ