ความผูกพันท่ามกลางอันตราย

"ถอยไปซะ เซน!" เสียงตะโกนของอาจารย์เอลาร่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน ร่างบอบบางในชุดคลุมสีเข้มพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าเด็กหนุ่มพร้อมกับสะบัดพัดเหล็กกล้าในมือ ก่อเกิดม่านพลังเวทสีครามบางเบาที่ต้านทานกรงเล็บเงาอันมหึมาเอาไว้ได้เพียงเสี้ยววินาที แรงปะทะทำให้พื้นดินรอบตัวยุบลงเป็นหลุมลึก เศษใบไม้และกิ่งไม้แห้งปลิวว่อนไปในอากาศท่ามกลางความมืดมิดของป่าเวทมนตร์รัตติกาล เซนกัดฟันแน่น มือขวาของเขากำด้าม 'ดาบศัสตรานิรันดร์' แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและคราบเหงื่อที่ผสมกับฝุ่นดิน แต่ดวงตาคู่คมของเด็กหนุ่มไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย เขากลับกวาดสายตามองประเมินสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว ระบบสนับสนุนในหัวส่งเสียงเตือนระรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับสูง - 'เงาทมิฬโบราณ'] [คำเตือน: พลังชีวิตของเป้าหมายอยู่ในระดับอันตราย วิธีการต่อสู้แบบตรงหน้าอาจนำไปสู่ความตายถึง 87%] "อาจารย์ครับ ขวา!" เซนตะโกนลั่นพร้อมกับดึงร่างของอาจารย์สาวให้หลบพ้นจากการพุ่งชนของเงาสัตว์อสูรที่เร็วดดุจสายฟ้า มันคือเป้าหมายลึกลับที่ตามล่าพวกเขามาตั้งแต่ช่วงบ่าย ประโยคที่มันทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท—*เจอตัวแล้ว... ภาชนะของเจ้านายข้า*—คำพูดนั้นยืนยันชัดเจนว่าการสอบภาคสนามในป่าเวทมนตร์ครั้งนี้ถูกแทรกแซงจากกองกำลังภายนอกที่มีเป้าหมายเป็นตัวเขาอย่างแน่นอน เอลาร่ายันตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แม้เธอจะสูญเสียพลังเวทส่วนใหญ่ไปจากเหตุการณ์ในอดีต แต่สัญชาตญาณและการอ่านทฤษฎีการต่อสู้ของเธอยังคงเฉียบคมราวกับหมากรุกกระดานใหญ่ เธอกวาดสายตามองร่องรอยพลังงานสีดำที่กระจายอยู่บนต้นไม้รอบบริเวณ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง "มันไม่ใช่สัตว์อสูรตามธรรมชาติ เซน... มันถูกควบคุมด้วยคาถาอาคมโบราณ มุ่งเป้ามาที่ผนึกในดาบของเธอโดยเฉพาะ ถ้าเรายังวิ่งหนีไปเรื่อย ๆ แบบนี้ แรงกายของเราจะหมดก่อนที่ออกจากเขตป่าเขตแดนชั้นในแน่" เซนหันไปมองอาจารย์สาว แววตาของเขาสะท้อนความมุ่งมั่นและห่วงใยในเวลาเดียวกัน ถึงเธอจะบอกว่าตัวเองไร้พลังเวท แต่ทุกครั้งที่เกิดวิกฤต เอลาร่ามักจะเป็นคนชี้จุดตายของศัตรูให้เสมอ ความเชื่อใจนี้คือเกราะคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาในตอนนี้ "ถ้าอย่างนั้น... เราก็ไม่ต้องหนีแล้วล่ะครับ" เซนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปลดปล่อยจิตสังหารออกจากดาบศัสตรานิรันดร์ในมือ รัศมีแสงสีเงินยวดยวนเริ่มแผ่ขยายออกรอบตัว ขับไล่ความมืดรอบข้างให้ถอยร่นไปชั่วขณะ "เรามาพลิกเกมสู้กับมันตรงนี้เลยดีกว่า" เงามืดตรงหน้าส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ราวกับเยาะเย้ยความกล้าหาญอันน้อยนิดของมนุษย์ทั้งสอง ร่างของมันบิดเบี้ยวและแตกตัวออกเป็นเงาร่างย่อยนับสิบพุ่งเข้าใส่จากทุกทิศทุกทาง ปิดตายทุกเส้นทางหนี เอลาร่าหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวหยิบแผ่นศิลาเวทมนตร์ขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าคาดเอว "ซ้ายมือห้าองศา จุดอับสายตาของมัน... ใช้กระบวนท่าที่สามของดาบศัสตราจัดการซะ เซน!" เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณและความเข้าใจในยุทธวิธีที่ฝึกฝนร่วมกันมาอย่างยากลำบาก ดาบในมือตวัดวาดเป็นวงโค้งแสงสีเงินบริสุทธิ์ผ่ากลางความมืดมิด เสียงกรีดร้องโหยหวนของเงาทมิฬดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดจากการปะทะทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับคืนมาหลังจากการโจมตีสิ้นสุดลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนอกจากสัตว์อสูรกลับดังขึ้นจากมุมมืดของพงไพร กรอบ... แกรบ... เงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิท ปักลวดลายสัญลักษณ์รูปดวงตาที่ถูกโซ่ตรวนตรึงไว้ ปรากฏตัวขึ้นช้า ๆ บนกิ่งไม้สูงเหนือหัวพวกเขา ดวงตาสดใสภายใต้ฮู้ดมองตรงมาที่เซนด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "น่าประทับใจจริง ๆ ที่เด็กฝึกหัดอย่างพวกเจ้าสามารถกำจัดเงาสาขาไปได้... แต่การแสดงตลกแค่นี้คงไม่พอจะช่วยชีวิตพวกเจ้าจาก *'ผู้พิพากษา'* หรอกนะ" [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ - 'ผู้พิพากษาแห่งพันธะโลหิต' กำลังเข้าใกล้ระยะประชิด] [คำสั่งระบบ: อัตราการซิงโครไนซ์กับดาบศัสตรานิรันดร์เพิ่มขึ้นสู่ 94% — ปลดล็อกขีดจำกัดพลังงานต้องห้ามชั่วคราว] เซนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่กดทับลงมาจนหายใจไม่ออก ขณะที่เอลาร่าก้าวขึ้นมาบังข้างหน้าเขาอีกครั้ง พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยแต่มั่นคง "ระวัง... นั่นคือคนทรยศจากสภาเวทมนตร์เมื่อสิบปีก่อน" ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซนและอาจารย์เอลาร่าเสมอนะครับ