เคล็ดลับในห้องสมุดต้องห้าม

"ถ้าท่านยังก้าวพลาดอีกเพียงนิ้วเดียว เกราะเวทมนตร์รอบตัวเราคงสลายกลายเป็นฝุ่นผงไปแล้วครับ อาจารย์เอลาร่า" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความระมัดระวังของเซนดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดอันหนทึบของ 'ห้องสมุดต้องห้าม' ชั้นใต้ดินลึกสุดยอดของสถาบันเวทมนตร์ กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นอายเวทมนตร์โบราณที่ตกค้างมานานนับร้อยปีลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับแมวป่าของอาจารย์สาวผู้ไร้พลัง เอลาร่าชะงักฝีเท้า ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเคร่งเครียดหันกลับมามองลูกศิษย์หนุ่ม ดวงตาคู่สวยสะท้อนแสงเรืองรองอ่อนๆ จากผลึกเวทในมือของเซน เธอยกมือขึ้นจัดแว่นตาขอบทองเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวออกมาเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ "นายเองก็ระวังตัวให้มากกว่านี้เถอะเซน... เวทตรวจจับของหอคอยฝั่งตะวันออกเพิ่งจะถูกรีเซ็ตไปเมื่อสามนาทีที่แล้ว ถ้าเราพลาดท่าถูกจับได้ว่าแอบเข้ามาขโมยอ่านบันทึกประวัติศาสตร์ต้องห้าม ฉันคงช่วยอะไรนายไม่ได้นอกจากทำเป็นไม่รู้จัก" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเอ็นดูเจือความกังวลเล็กน้อยหลุดออกมาจากริมฝีปากของอาจารย์สาว เซนยิ้มรับบางๆ ในความมืด มือขวาของเขายังคงกระชับด้าม 'ดาบศัสตรานิรันดร์' ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผ้าคลุมยาวอย่างแน่นหนา ตั้งแต่เหตุการณ์เตือนภัยระดับ SSS เมื่อคืนก่อน ความผิดปกติบางอย่างในจิตวิญญาณของดาบเล่มนี้ก็เริ่มส่งเสียงคำรามเบาๆ ในหัวของเขาตลอดเวลา มันไม่ใช่เสียงขู่กรรโชก แต่เป็นความกระหายใคร่รู้ ราวกับว่าตัวดาบกำลังเรียหา ‘รากเหง้า’ ที่ถูกลบเลือนไปจากหน้าประวัติศาสตร์ และสถานที่เดียวในอาณาจักรที่จะหลงเหลือหลักฐานชิ้นนั้น ก็คือชั้นใต้ดินสุดลึกล้ำแห่งนี้ "เรามาถูกทางแล้วครับ" เซนกวาดสายตามองแผ่นป้ายหินโบราณที่สลักอักษรรูนเก่าแก่บนชั้นวางหนังสือเหล็กกล้าไร้สนิม "บันทึกสงครามยุคบรรพกาล... เล่มที่สิบสอง ที่พูดถึงการดับสูญของราชันย์อสูร" เอลาร่าพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว เธอเดินเข้ามาใกล้ชั้นหนังสือ พร้อมกับหยิบถุงมือเวทมนตร์สวมทับเรียวนิ้วขาวสะอาด "ตามบันทึกฉบับชำระของสถาบัน ดาบของนายถูกระบุว่าเป็นเพียง ‘เศษเหล็กต้องคำสาป’ ที่สร้างขึ้นโดยจอมเวทนอกรีตเพื่อก่อสงครามเมื่อห้าร้อยปีก่อน แต่... จากทฤษฎีการหมุนเวียนพลังงานมานาที่ฉันวิเคราะห์จากร่องรอยแผลเป็นเวทบนตัวนายเมื่อสัปดาห์ก่อน มันขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง" "ขัดแย้งกันอย่างไรหรือครับ?" เซนถามอย่างตั้งใจ ขณะที่หูยังคงคอยเงี่ยฟังเสียงฝีเท้าของเวรยามด้านบน "โครงสร้างอณูเวทในดาบเล่มนั้น ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจากฝีืมือมนุษย์" เอลาร่าหันมาสบตากับเด็กหนุ่ม แววตาของเธอฉายประกายความรู้ลึกซึ้งที่หาได้ยาก "มันคือชิ้นส่วนของ ‘สิ่งมีชีวิต’ ระดับภัยพิบัติที่ถูกหลอมรวมเข้ากับแร่เหล็กดาราศาสตร์... เซน ดาบที่นายถืออยู่ ไม่ใช่แค่ศาสตราวุธ แต่มมันคือทายาทสายตรงของพลังที่โลกพยายามจะลืมเลือน" ทว่า ก่อนที่เซนจะได้ทันเอ่ยปากวิเคราะห์ข้อมูลอันน่าตกตะลึงนั้น เสียงกริ่งเตือนภัยเวทมนตร์ระดับสูงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคาร! *กริ๊งงงงงงงงง—!* แสงไฟสีแดงฉานสว่างวาบทั่วห้องสมุดต้องห้าม บ่งบอกชัดเจนว่าระบบป้องกันรอบนอกถูกทะลวง หรือไม่ก็... มีบางสิ่งที่ทรงพลังมหาศาลกำลังเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของสถาบันโดยไม่สนกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น [แจ้งเตือนด่วนจากระบบซัพพอร์ตสวรรค์!] [เป้าหมายระดับภัยพิบัติ 'ราชันย์อสูรบรรพกาล' ได้มาถึงรัศมี 300 เมตรจากจุดที่คุณยืนอยู่!] [คำเตือน: แรงกดดันจากจิตสังหารระดับนี้ จะทำให้มานาในตัวอาจารย์เอลาร่าเกิดอาการปั่นป่วนอย่างรุนแรง!] เซนเบิกตากว้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจนถึงต้นคอ เมื่อเขาหันกลับไปมองอาจารย์สาวข้างกาย ใบหน้าของเอลาร่าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ริมฝีปากสั่นระริกจากการถูกกดทับด้วยแรงดึงดูดวิญญาณที่รุนแรงเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะรับไหว เธอกำลังจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น! "อาจารย์!" เซนพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของเธอไว้ได้อย่างเฉียดฉิว ร่างของอาจารย์สาวทิ้งน้ำหนักมาที่ตัวเขาจนสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของเสื้อผ้าและลมหายใจที่ติดขัด "เซน... หนีไป..." เอลาร่ากัดฟันกรอด พยายามฝืนยกมือขึ้นผลักอกเด็กหนุ่มด้วยแรงอันน้อยนิด "เจ้านั่น... มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะรับมือได้... มันมาเพื่อ... ทวงคืน..." แรงสั่นสะเทือนมหาศาลสั่นคลอนผนังหินแกรนิตหนาเตอะของห้องสมุดจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาดั่งหิมะ พื้นเบื้องล่างเริ่มปริแตกออกเป็นทางยาว พร้อมกับเสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ราวกับเสียงของสัตว์อสูรขนาดยักษ์ที่ตื่นจากการจำศีลมานับพันปี เซนกัดฟันแน่น แขนข้างหนึ่งโอบประคองร่างของอาจารย์สาวไว้มั่น มืออีกข้างชักดาบศัสตรานิรันดร์ออกจากฝัก แสงสีครามเข้มและไอทมิฬพวยพุ่งออกมาจากตัวดาบราวกับเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยว มันสะท้อนเงากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของเด็กหนุ่ม ในเสี้ยววินาทีนั้น ผนังห้องสมุดด้านทิศตะวันออกก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินนับร้อยชิ้นลอยกระเด็นกลางอากาศ ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบและละอองมานาสีดำสนิท เงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่มีเขี้ยวยาวโค้งงอและดวงตาสีแดงฉานดั่งโลหิตก็ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกโสตประสาท "เจอตัวแล้ว... ภาชนะของเจ้านายข้า" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซนและอาจารย์เอลาร่าในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ