การสอบที่คาดไม่ถึง

"ระเบียบการสอบเปลี่ยนไปแล้วครับคุณเซน... และผมเกรงว่า พวกเราไม่ได้เข้ามาที่นี่เพื่อทดสอบความรู้พื้นฐานอีกต่อไป" เสียงกระซิบของหัวหน้าผู้คุมสอบสั่นเครือจนแทบกลืนหายไปกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงพื้นใต้ฝ่าเท้า กลิ่นอายความตายและไอน้ำมนต์โบราณคละคลุ้งปะปนกับฝุ่นควันหนาทึบที่ตลบอบอวลอยู่กลางลานประลองภาคปฏิบัติ มิติเวทเบื้องหน้าที่ควรจะเป็นห้องจำลองสถานการณ์ปลอดภัย กลับบิดเบี้ยวกลายเป็นซากปรักหักพังของมหาวิหารไร้แสงตะวัน ประตูหินบานยักษ์ด้านหลังถูกผนึกตายด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์สีแดงฉาน เซนกวาดสายตาคมกริบประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลด้วยความเร็วสูง ท่ามกลางความโกลาหลที่เหล่านักเรียนปีหนึ่งต่างวิ่งหนีตายกันอลหม่าน เขากลับเลือกที่จะก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างมั่นคง มือขวาแตะกระชับด้าม 'ดาบศัสตรานิรันดร์' ที่ข้างเอว สัมผัสเย็นเยียบของโลหะโบราณส่งกระแสพลังงานอุ่นวาบเข้าสู่ฝ่ามือ เป็นสัญญาณเตือนว่าภัยคุกคามระดับที่ระบบไม่เคยประเมินไว้กำลังคืบคลานเข้ามา "อาจารย์เอลาร่า..." เซนพึมพำเบาๆ พร้อมกับหันไปมองหญิงสาวร่างบางในชุดคลุมสีเข้มที่ยืนอยู่เคียงข้าง อาจารย์เอลาร่าไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ว่าดวงตาคู่สวยจะสูญเสียการมองเห็นเวทมนตร์รอบตัวไปแล้ว แต่สัญชาตญาณ ประสบการณ์ และทฤษฎีการต่อสู้ที่สั่งสมมานับทศวรรษทำให้เธอยังคงรักษาสติได้อย่างยอดเยี่ยม เธอยกมือขึ้นแตะไหล่ของเซนเบาๆ สัมผัสที่มั่นคงนั้นส่งผ่านความอบอุ่นและความเชื่อมั่นมาให้อย่างเงียบเชียบ "อย่าหันหลังให้ความมืดเซน..." เสียงนุ่มทุบกังวานเรียบเฉยแต่หนักแน่นเอ่ยขึ้น "จำบทเรียนเรื่องการหักเหวงแหวนเวทมนตร์ของศัตรูที่เราเพิ่งทบทวนกันเมื่อคืนได้ไหม? พื้นที่ตรงนี้ไม่ใช่การสอบวัดระดับ... แต่เป็นหลุมพรางที่จงใจขังพวกเราไว้" ก่อนที่เซนจะได้ตอบคำพื้นฐานใดๆ พื้นหินเบื้องหน้าก็ระเบิดออก แรงอัดมหาศาลซัดร่างของพวกเขากระเด็นไปคนละทาง เหล่านักเรียนที่ยังหลงเหลือในลานสอบกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเมื่อเงาร่างสีดำมหึมาผุดขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นดิน มันคือ 'อสูรพิทักษ์โลหิต' สัตว์อสูรกลายพันธุ์จากตำนานยุคโบราณที่มีดวงตาสีแดงฉานถึงหกคู่ และกรงเล็บที่สามารถฉีกกระชากบาตรเวทป้องกันให้แหลกละเอียดได้ในพริบตา สถานการณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ การสอบภาคปฏิบัติที่ควรมีอาจารย์คอยควบคุมความปลอดภัย กลายเป็นการเอาชีวิตรอดที่ไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไป เซนพุ่งตัวเข้าไปรับแรงกระแทกแทนอาจารย์เอลาร่าที่กำลังเสียหลัก ดาบในมือถูกชักออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ประกายแสงสีเงินยวงสะท้อนกับความมืดรอบกาย พลังเวทสายสนับสนุนจากระบบภายในจิตใจเริ่มส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วเพื่อเร่งเร้าการตัดสินใจ *ติ่ง! [แจ้งเตือนระบบ: พบเป้าหมายอันตรายระดับ SSS - อสูรพิทักษ์โลหิตขั้นสมบูรณ์]* *ติ่ง! [เงื่อนไขบังคับ: ปกป้องอาจารย์เอลาร่าและหาทางออกจากเขตอาคมภายใน 180 วินาที]* *ติ่ง! [คำเตือน: หากพลังของดาบศัสตรานิรันดร์ถูกปลดปล่อยเกินร้อยละ 50 ในพื้นที่ปิด ตัวตนของท่านจะถูกเปิดเผยต่อสภาเวทมนตร์สูงสุดทันที]* เซนกัดฟันแน่น เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม สายตาคมกริบจดจ้องไปยังอสูรยักษ์ที่กำลังอ้าปากคำรามปล่อยคลื่นเสียงทำลายล้างมาทางพวกเขา เขาไม่มีเวลาลังเลอีกต่อไปแล้ว หากไม่ใช้ไพ่ตาย พวกเขาต้องจบชีวิตลงที่นี่อย่างแน่นอน ในจังหวะที่กรงเล็บมหึมาพุ่งแหวกอากาศเข้ามาประชิดตัว อาจารย์เอลาร่ากลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเซนไว้แน่น ดวงตาที่ไร้ประกายเวทกลับทอประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "เซน... ปลดล็อกผนึกขั้นแรกที่ข้าสอนไปสิครับ... เชื่อใจข้า" เซนเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่มท่ามกลางวิกฤตอันตาย เขาพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะปลดปล่อยพลังงานดิบเถื่อนออกจากคมดาบจนเกิดเสียงคำรามก้องไปทั่วทั้งวิหาร ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ดาบในมือจะปะทะกับกรงเล็บของอสูรยักษ์ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังประตูผนึก พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "ทำได้ดีมากเจ้าหนู... ไม่นึกเลยว่าแกจะพา 'ของต้องห้าม' มาติดกับได้ง่ายดายขนาดนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับศิษย์อาจารย์คู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ