มื้ออาหารที่เรียบง่าย

กลิ่นหอมของสตูว์เนื้อตุ๋นกับสมุนไพรป่าลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวขนาดเล็ก ประกายไฟสีส้มจากเตาฟืนสะท้อนลงบนดวงตาสสีนิลของเซน ที่กำลังตั้งใจใช้ทัพพีไม้คนซุปร้อนๆ อย่างระมัดระวัง รอบตัวเขามีเสียงเดือดปุดๆ ของหม้อดินเผา เป็นจังหวะที่เงียบสงบ ตัดขาดจากความตึงเครียดภายนอกหอคอยเวทมนตร์อย่างสิ้นเชิง หากมองจากภายนอก ใครเลยจะเชื่อว่าเด็กหนุ่มผู้ถือครอง 'ดาบศัสตรานิรันดร์' ซึ่งถูกตราหน้าว่าเป็นภัยสังคม และอาจารย์สาวผู้ไร้พลังเวท จะมานั่งเคียงข้างกันในบรรยากาศเรียบง่ายเช่นนี้ “เค็มไปนิดหรือเปล่าครับ อาจารย์” เซนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น พร้อมกับตักน้ำซุปคำเล็กๆ เป่าเบาๆ แล้วยื่นไปจ่อริมฝีปากบางของหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เอลาร่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเทาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของลูกศิษย์หนุ่มที่มีคราบเขม่าจางๆ ติดอยู่บนแก้ม นางไม่ได้ปฏิเสธ แต่ยอมก้มลงชิมรสชาติจากช้อนไม้ที่เซนถืออยู่ ริมฝีปากเรียบเฉยขยับเคี้ยวช้าๆ ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ “พอดีแล้ว... ฝีมือเจ้าพัฒนาขึ้นมาก เซน” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนเอ่ยขึ้น นางเลื่อนสายตาไปมองมือหนาที่มีรอยด้านจากการจับดาบมาตลอดหลายปี “แต่เจ้าควรเอาเวลาไปทบทวนตำราเวทบทที่ห้า มากกว่าจะมานั่งเคี่ยวสตูว์หม้อนี้ไม่ใช่หรือไง” “การเรียนรู้ทฤษฎีเวทมนตร์สำคัญก็จริงครับ แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้อง... อีกอย่าง พรุ่งนี้ก็คือการสอบใหญ่แล้ว ผมแค่อยากให้พวกเรามีแรงฮึดสู้เต็มที่” เซนยิ้มรับ รอยยิ้มนั้นสดใสและจริงใจจนทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด บนโต๊ะไม้ตัวเก่า มีถ้วยสตูว์ร้อนๆ สองใบ ขนมปังโฮลวีตก้อนโต และแกะสลักไม้รูปดาบเล็กๆ ที่เซนแอบเหลาขึ้นในยามว่าง มันคือความสุขที่หาได้ยากยิ่งในโลกแฟนตาซีที่เต็มไปด้วยการแย่งชิงอำนาจและการเมืองในหอคอย เซนตักเนื้อชิ้นโตใส่ลงในถ้วยของเอลาร่าอย่างเอาใจใส่ เขารู้ดีว่าภายใต้ท่าทีนิ่งสงบและเยือกเย็นของอาจารย์สาวผู้นี้ นางต้องแบกรับความกดดันมหาศาลจากการสูญเสียพลังเวท และสายตาดูถูกเหยียดหยามจากสภาขุนนางมาเนิ่นนานแค่ไหน การที่นางเลือกยืนหยัดเคียงข้างเขา ปกป้องเขาจากเงื้อมมือของตระกูลใหญ่ นั่นคือบุญคุณและสายใยที่ลูกผู้ชายอย่างเขาไม่มีวันลืม “ทานเยอะๆ นะครับ อาจารย์” เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เอลาร่ามองดูการกระทำของเด็กหนุ่มเงียบๆ ลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาคู่นั้น มีระลอกคลื่นแห่งความไหวหวั่นวูบผ่านไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น นางหยิบช้อนขึ้นมาตักซุปเข้าปาก ท่าทางการทานของนางสง่างามและเปี่ยมด้วยระเบียบวินัย แม้จะเป็นเพียงมื้ออาหารที่เรียบง่ายในยبرคคอยเก่าๆ ก็ตาม “พรุ่งนี้... การประเมินรอบสุดท้ายจะไม่ง่ายอย่างที่ผ่านมา” เอลาร่าวางช้อนลงช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเซนโดยตรง “ตระกูลเวนเดล ไม่ยอมปล่อยเรื่องที่เจ้าครอบครองดาบศัสตรานิรันดร์ไปง่ายๆ แน่ ข้าได้กลิ่นอายของความขัดแย้งที่กำลังจะปะทุขึ้นจากพวกเบื้องบน” เซนหุบยิ้มลงเล็กน้อย แววตาคมกริบฉายประกายความเด็ดเดี่ยวออกมาวบหนึ่ง เขาวางช้อนในมือลงเช่นกัน ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางของอาจารย์ไว้บนโต๊ะ สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงไปสู่อาจารย์สาว “ต่อให้พวกมันจะส่งใครมา หรือต่อให้สภาขุนนางจะส่งกองกำลังทั้งหมดมาปิดล้อมหอคอยแห่งนี้... ผมก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องอาจารย์เด็ดขาดครับ” น้ำเสียงของเซนทุ้มต่ำ หนักแน่น และเต็มไปด้วยสัจจะของลูกผู้ชาย “ดาบเล่มนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายล้าง แต่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องคนที่ผมรัก” หัวใจของเอลาร่ากระตุกวูบ นางไม่เคยคาดคิดว่าเด็กหนุ่มที่นางเคยคิดว่าเป็นเพียง 'ภาระ' ในการดูแล จะเติบโตจนกลายเป็นเกราะกำบังที่แข็งแกร่งที่สุดให้แก่ตนเองได้ถึงเพียงนี้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะลึกซึ้งและอบอุ่นยิ่งขึ้นนั้น— *ตึง!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากชั้นล่างสุดของหอคอยเวทมนตร์ดังขึ้นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากเพดาน เตาไฟตรงหน้ากระพือวูบและดับลงในพริบตา ความมืดเข้าปกคลุมห้องครัวทันที เซนผุดลุกขึ้นยืนอัตโนมัติ ร่างกายตื่นตัวเข้าสู่โหมดต่อสู้ มือขวาคว้าด้ามดาบศัสตรานิรันดร์ที่พิงไว้ข้างเกาแกะสลักแน่น ไอพลังสีครามเข้มแผ่ซ่านออกมาจากฝักดาบ สะท้อนกับความมืดรอบตัว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเซน พร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS]* * *เหตุการณ์แทรกซ้อน:* ตรวจพบผู้บุกรุกระดับสูงจากตระกูลขุนนางผู้ทรงอิทธิพล * *เงื่อนไขพิเศษ:* ปลดล็อกภารกิจลับ "บททดสอบแห่งโลหิตและเกียรติยศ" * *คำเตือนจากระบบ:* หากพ่ายแพ้ในศึกครั้งนี้ ชีวิตของอาจารย์เอลาร่าและตัวท่านจะถูกลบออกจากหอคอยเวทมนตร์อย่างถาวร... และบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหลังการบุกรุกครั้งนี้ หาใช่ใครอื่น—แต่มันคือ... ...บิดาผู้ให้กำเนิดของเอลาร่าเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับศิษย์อาจารย์คู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ