ดาบพิฆาตมนตรา

เศษซากของหุ่นฝึกซ้อมเวทมนตร์รุ่นทหารราบชั้นยอดที่ทำจากเหล็กกล้าผสมแร่ไมธิลลอยด์กระจายเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นสนามฝึกซ้อมเวทมนตร์กลางแจ้งเขตสาม เสียงโลหะที่บิดเบี้ยวและแตกละเอียดดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน ไอความร้อนระอุสีฟ้าครามยังคงพวยพุ่งระเหยขึ้นจากรอยผ่าเรียบกริบตรงกลางซากหุ่นยนต์ราวกับรอยตัดของเนยอุ่นๆ ที่ถูกคมมีดร้อนจัดเฉือนผ่าน "อาจารย์ครับ..." ผมเอ่ยกระซิบเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้อญิงสาวข้างกายหันมามอง "ดูเหมือนว่าบทเรียนจริง จะเริ่มเร็วกว่าที่เราคิดไว้ซะแล้วล่ะครับ" ดวงตาสีเทาเข้มของอาจารย์เอลาร่าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากหญิงสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง เธอไม่ได้มองซากเหล็กที่พังพินาศตรงหน้าทันที แต่กลับจดจ้องมาที่ฝ่ามือขวาของผม ฝ่ามือที่ยังคงมีละอองแสงสีครามประกายระยิบระยับเต้นระบำอยู่ราวกับมีชีวิต ในโลกของสถาบันเวทมนตร์อัสคาเรียแห่งนี้ การที่เด็กหนุ่มชั้นปีหนึ่งผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น 'คนไร้เวทมนตร์' หรือมีปริมาณมานาในร่างกายต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานจะสามารถทำลายหุ่นฝึกซ้อมที่ออกแบบมาเพื่อรองรับการโจมตีด้วยเวทมนตร์ระดับกลางได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว... มันไม่ใช่แค่เรื่องเหลือเชื่อ แต่มันคือความผิดปกติทางกายภาพที่ตำราเวทมนตร์ทุกเล่มบนทวีปนี้ไม่เคยบันทึกไว้ "เซน..." เสียงของอาจารย์เอลาร่าแหบพร่าลงเล็กน้อย เธอขยับแว่นตากลมโตขึ้นบนสันจมูก ท่าทางที่มักจะใช้เรียกสติและรวบรวมสมาธิของเธอกลับคืนมา "เธอ... ใช้เวทมนตร์ธาตุอะไรเมื่อครู่?" ผมก้มลงมองดาบในมือ ดาบศัสตรานิรันดร์ที่ตอนนี้สงบนิ่งลงแล้ว รูปลักษณ์ภายนอกของมันดูเรียบง่ายจนเกือบจะเชย เป็นดาบเหล็กกล้าสีดำสนิทไร้ลวดลายเวทมนตร์ประดับประดา ผิดกับดาบเวทมนตร์หรูหราของบรรดาคุณหนูตระกูลขุนนางในโรงเรียน แต่ความรู้สึกที่เชื่อมต่อกันผ่านชีพจรและกระแสเลือดเมื่อครู่นี้... มันชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด "ผมไม่ได้ใช้เวทมนตร์เลยครับอาจารย์" ผมตอบตามตรง น้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง "ผมแค่... 'ฟัง' เสียงของมัน" "ฟัง?" คิ้วเรียวสวยของอาจารย์สาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้ผมอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรป่าและกระดาษเก่าๆ ลอยมาแตะจมูก—กลิ่นอيكلที่เป็นเอกลักษณ์เวลาที่เธอหมกมุ่นอยู่กับการวิจัยตำราโบราณ "อธิบายให้ละเอียด เซน ทุกรายละเอียด ห้ามตกหล่นแม้แต่วินาทีเดียว" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียบเรียงความคิด เหตุการณ์ก่อนหน้านี้มันเกิดขึ้นเร็วมาก ในตอนที่หุ่นฝึกซ้อมปล่อยกระสุนเวทมนตร์เพลิงเข้าใส่เราด้วยความเร็วสูง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้ผมยกดาบขึ้นป้องกัน แต่ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบสัมผัสกับเปลวเพลิงเวทมนตร์ ผมไม่ได้รู้สึกถึงแรงกระแทก กลับกัน... ผมรู้สึกเหมือนดาบในมือส่งเสียง 'ฮัม' เบาๆ คล้ายกับเสียงกระซิบของสายลม มันบอกจุดอ่อน จุดเชื่อมต่อของโครงสร้างมานาในหุ่นตัวนั้น และชี้ทางให้ผม 'ตัดผ่าน' ช่องว่างของพลังงานเหล่านั้นได้อย่างง่ายดายราวกับใช้กรรไกรตัดกระดาษ "ผมรู้สึกว่า... เวทมนตร์ของหุ่นตัวนั้นไม่ใช่สิ่งแปลกปลอมครับ" ผมเริ่มอธิบาย พลางสายตาก็กวาดมองไปรอบสนามฝึกเพื่อดูว่ามีใครสังเกตเห็นความผิดปกตินี้หรือไม่ โชคดีที่โซนฝึกซ้อมนี้ค่อนข้างลับตาและอยู่ไกลจากอาคารเรียนหลัก "แต่มันคือกระแสพลังงานที่มีช่องโหว่ ดาบเล่มนี้... มันไม่ได้ทำลายหุ่นด้วยความรุนแรง แต่มัน 'แทรกซึม' เข้าไปทำลายจุดศูนย์กลางของวงจรมานาภายใน ทำให้โครงสร้างทั้งหมดพังทลายลงมาด้วยน้ำหนักของมันเองครับ" อาจารย์เอลาร่ายืนนิ่งเงียบไปนาน เธอนิ่งคิดวิเคราะห์คำพูดของผมด้วยสมองอันปราดเปรื่องที่เคยได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะแห่งภาควิชาทฤษฎีเวทมนตร์ก่อนที่เธอจะสูญเสียพลังไป ท่าทีของเธอในตอนนี้ไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความประกายแสงแห่งความอยากรู้อยากเห็น—ประกายแสงแบบเดียวกันกับเด็กที่ได้เจอของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจที่สุดในโลก "ดาบศัสตรานิรันดร์..." เธอพึมพำชื่ออาวุธของผมเบาๆ ราวกับกำลังท่องคาถาโบราณ "อาวุธโบราณที่ถูกบันทึกไว้ในบันทึกต้องห้ามยุคสงครามเทพศาสตรา ว่ากันว่ามันไม่ใช่สื่อกลางในการใช้เวทมนตร์เหมือนคถาหรือดาบเวททั่วไป แต่มันคือ 'ตัวพิพากษา' ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อตัดขาดและปฏิเสธเวทมนตร์ทุกรูปแบบ... เซน เธอรู้ตัวไหมว่าเธอกำลังถือครองอะไรอยู่?" "ผมรู้แค่ว่า... ถ้าไม่มีมัน ผมคงปกป้องตัวเองไม่ได้ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่แล้วครับ" ผมตอบพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ตั้งใจส่งไปเพื่อให้เธอบรรเทาความกังวลลงบ้าง แม้สถานการณ์รอบตัวเราจะเต็มไปด้วยความเสี่ยงก็ตาม การมีความลับที่ยิ่งใหญ่ในโรงเรียนเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยขุนนางและผู้มีอำนาจ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินบนเส้นลวดที่ขึงอยู่เหนือเหวลึก แต่ความตื่นเต้นและความท้าทายแบบนี้แหละครับที่ทำให้ชีวิตเด็กหนุ่มบ้านนอกอย่างผมมีรสชาติขึ้นมาบ้าง "เอาล่ะ" อาจารย์เอลาร่าถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นอาจารย์ผู้เคร่งขรึมตามเดิม เธอปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อคลุมสีเข้มของเธอ "เรื่องนี้จะต้องเป็นความลับสุดยอด ห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาด แม้แต่ผู้อำนวยการก็ยังไว้ใจไม่ได้ในตอนนี้ เข้าใจไหม เซน?" "ครับอาจารย์ ผมทราบดี" ผมพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น "ส่วนเรื่องซากหุ่นนี่..." เธอกวาดสายตามองซากเหล็กที่เสียหายมูลค่ามหาศาลด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เดี๋ยวฉันจะจัดการเขียนรายงานส่งสำนักทะเบียนว่าเกิดความผิดพลาดทางเทคนิคจากระบบระบายความร้อนของหุ่นเอง เธอไม่ต้องกังวล... แต่หลังจากนี้ บทเรียนของเราจะเข้มข้นขึ้นเป็นสองเท่า เตรียมตัวรับมือให้ดีล่ะ" รอยยิ้มมุมปากของอาจารย์สาวปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที—รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น และมันทำให้ผมรู้ว่าการเดินทางในโรงเรียนแห่งนี้ไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างที่คิด อย่างน้อยที่สุด ผมก็มีอาจารย์ผู้หญิงคนนี้คอยเป็นทั้งเกราะป้องกันและคู่คิดในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ เปรี้ยะ! จู่ๆ อากาศรอบตัวก็เกิดประจุไฟฟ้าสีดำแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างกะทันหัน บรรยากาศที่เคยปลอดโปร่งเมื่อครู่กลับกลายเป็นความอึดอัดแน่นหนาจนหายใจไม่ออก เสียงกระซิบต่ำๆ ที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังขึ้นมาจากความว่างเปล่ารอบทิศทาง ราวกับมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเรามาจากมุมมืดที่ไม่มีใครมองเห็น ผมชะתากรันฝ่ามือที่กำด้ามดาบแน่นโดยอัตโนมัติ สายตากวาดมองไปยังเงาดำทึบหลังแนวต้นไม้ใหญ่ริมสนามฝึกซ้อม "อาจารย์ครับ..." ผมเอ่ยกระซิบเสียงต่ำอีกครั้ง ร่างกายเกร็งตัวเตรียมพร้อมรับมือ "ผมคิดว่า... เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วล่ะครับ" ดวงตาสีเทาเข้มของอาจารย์เอลาร่าหรี่แคบลงทันทีเมื่อเธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของมานาในบรรยากาศที่แปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยคุกคาม 'A' กำลังเข้าใกล้เป้าหมายในระยะ 50 เมตร] [คำเตือน: เจ้าของพลังงานปริศนาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อ... เก็บกวาด] เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของผมพร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่กระพริบเตือนรัวเร็ว และก่อนที่เราจะทันได้ตั้งตัว เงาร่างสีดำทะมึนในชุดคลุมคล้ายกับนักฆ่าก็ปรากฏกายขึ้นขวางทางออกเดียวของสนามฝึกซ้อม พร้อมกับประกายแสงสีม่วงเข้มจากดาบสั้นในมือที่สะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามบ่ายอย่างเหี้ยมเกรียม— ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ