ความหึงหวงของคนพาล

รอยเปื้อนสีแดงฉานบนหน้าจอสมาร์ทโฟนราคาถูก ไม่ได้มาจากสิ่งอื่นใดนอกจากเลือดของมินตรา "เปิดแอปพลิเคชัน... ตรวจสอบตำแหน่งพิกัดปัจจุบันของเป้าหมาย" เสียงของรินไม่ได้ดังและไม่ได้ตื่นตระหนก มันราบเรียบจนน่ากลัว เป็นความเรียบเฉยที่แผ่ไอเย็นเยือกออกมาจากกระดูกดำ ทุกตัวอักษรที่หลุดจากปากของชายหนุ่มสะท้อนความดุดันที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าอันสุขุม ในห้องควบคุมส่วนตัวของโรงแรมหรูใจกลางมหานครเกมเสมือนจริง บรรยากาศอึมครึมราวกับพายุฝนกำลังก่อตัว หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์นับสิบจอฉายภาพเหตุการณ์ผ่านมุมมองของระบบสืบสวนระดับเทพเจ้า มินตราถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กในโกดังร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า ริมฝีปากของเธอมีรอยแตกและคราบเลือดจากการถูกตบเพื่อบังคับให้ส่งเสียงร้องเรียกเขา "แกกล้ามากนะไอ้สวะริน! คิดเหรอว่ามีเงินแค่ไม่กี่เหรียญในเกมแล้วจะยิ่งใหญ่ค้ำฟ้า พ่อค้าหน้าเงินอย่างแกมันก็แค่ขยะที่โชคดีถูกหวย!" เสียงตะโกนผ่านวิดีโอคอลด้วยความเคียดแค้นของ 'คณาธิป' ทายาทตระกูลใหญ่ผู้เคยเหยียบย่ำรินและมินตราดังสะท้อนก้อง ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและความหึงหวงที่กัดกินจิตใจ เมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่มันเคยหมายปองกลับเลือกจมปลักอยู่กับไอ้จนตรอกอย่างริน และบัดนี้รินคนนั้นกลับกลายเป็นเศรษฐีพันล้านที่กุมชะตากรรมของเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดไว้ในกำมือ รินไม่ได้ตอบโต้คำดูถูกเหยียดหยามนั้น ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขยอดคงเหลือในบัญชีธนาคารเสมือนและระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้นที่แสดงผลเด่นชัดเป็นอนันต์ "มินตรา... เจ็บมากไหมครับ" รินเอ่ยถามผ่านไมโครโฟน เสียงของเขาอ่อนโยนลงทันทีเมื่อมองไปยังหญิงสาวที่เงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น แม้ในยามที่เลือดไหลอาบแก้ม เธอกลับส่ายหัวเบาๆ และส่งยิ้มบางๆ ให้เขาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่เขายังไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวกล่องประทังชีวิต "ฉันไม่เป็นไรค่ะ... ระวังตัวด้วยนะริน" เสียงของมินตราขาดห้วง แต่มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่จุดชนวนไฟบรรลัยกัลป์ในอกของรินให้ลุกโชนขึ้นถึงขีดสุด *เพล้ง!* แก้วไวน์ในมือของรินแตกละเอียดคามือ เศษแก้วคมกริบบาดฝ่ามือจนเลือดไหลหยดลงสู่พื้นพรมราคาแพง แต่เขาไม่แม้แต่จะขยับใบหน้าหนีความเจ็บปวดนั้น ความเจ็บกายนี้เทียบไม่ได้เลยกับเศษเสี้ยวความเจ็บปวดที่มินตราต้องเผชิญ "คณาธิป... แกจำคำพูดในวันนั้นได้ไหม ตอนที่แกเหยียบหัวฉันแล้วบอกว่า *'คนอย่างแก ต่อให้พยายามทั้งชีวิตก็ไม่มีวันเอื้อมถึงรองเท้าของฉัน'*..." รินก้าวเดินช้าๆ ไปยังระเบียงห้องกระจกใส ปลายรองเท้าหนังขัดเงาหยุดนิ่งที่ขอบกระจก "แล้วไงวะ! ตอนนี้ผู้หญิงของแกอยู่ในมือฉัน อยากได้คืนก็คลานมาส...!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบเทพเจ้าดังตัดบทสนทนาอันเกรี้ยวกราดของมันอย่างไร้เยื่อใย [ระบบเทพเจ้า: ตรวจพบคำสั่งซื้อฉุกเฉิน "ซื้อกิจการและสิทธิ์การครอบครองพื้นที่เขตอุตสาหกรรมทั้งหมด" จำนวนเงิน: 5,000,000,000 เครดิต] [ทำ2การอนุมัติทันที... โอนเงินสำเร็จ!] รินแค่นAหัวเราะในลำคอ แววตาคู่นั้นเยียบเย็นราวกับมัจจุราชที่กำลังถือเคียวเกี่ยววิญญาณ "ฉันไม่ต้องคลานไปหาแกหรอกครับ... เพราะตอนนี้ ผืนแผ่นดินที่แกยืนอยู่ ทั้งโกดังร้างและบริษัทตระกูลอัปยศของพ่อแก ได้กลายเป็นกรรมสิทธิ์ของฉันอย่างถูกกฎหมายเรียบร้อยแล้ว" ปลายสายฝั่งนั้นเงียบกริบ เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคณาธิปสะท้อนกลับมาด้วยความตื่นตระหนก "ทะ... ทำบ้าอะไรของแกวะ! เป็นไปไม่ได้!" "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับคนที่มีเงินหรอกครับ" รินกดปุ่มเปิดใช้งานระบบกระจายเสียงทั่วทั้งมหานครและเครือข่ายเกมออนไลน์ พร้อมกับออกคำสั่งเด็ดขาดด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจจนผู้คนนับล้านในเมืองต้องหยุดชะงัก "ประกาศิตจากผู้ถือหุ้นใหญ่สูงสุด... สั่งระดมพลกองกำลังพิทักษ์เมืองและหน่วยรบพิเศษทุกกิลด์ในสังกัด ปิดล้อมเขตอุตสาหกรรมหมายเลข 7 ทันที! ใครก็ตามที่ขัดขวางหรือแตะต้องคนของผมแม้แต่ปลายเล็บ... จงฆ่าให้ตายสถานเดียว!" สิ้นเสียงคำสั่ง ท้องฟ้ายามค่ำเหนือมหานครก็สั่นสะเทือน เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์รบส่วนตัวนับร้อยลำแหวกเมฆฝนบินเรียงตัวเป็นขบวนยาวเหยียด แสงไฟสปอตไลท์นับพันดวงส่องตรงลงไปยังโกดังเป้าหมายราวกับวันพิพากษา กองกำลังติดอาวุธหนักนับพันนายเคลื่อนพลเข้าประชิดพื้นที่ในเวลาไม่ถึงสามนาที ปฏิบัติการกวาดล้างที่รวดเร็วและเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความปราณีได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว รินหมุนตัวกลับจากระเบียง หยิบสูทสีดำสนิทขึ้นมาสวมทับ เสื้อผ้าเนื้อดีถูกจัดแต่งอย่างเนียบกริบ เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงลิบลิ่วพลางยกยิ้มมุมปาก ความแค้นที่สั่งสมมานานกำลังจะได้รับการชำระสะสางในคืนนี้ ทว่า ในขณะที่รินกำลังก้าวเท้าเดินออกจากห้องพักเพื่อขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมุ่งหน้าไปยังจุดเกิดเหตุ หน้าจอสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อก็สั่นขึ้นพร้อมกับข้อความจากหมายเลขปริศนาที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง ข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แต่มันกลับทำให้ฝีเท้าของชายผู้กุมอำนาจเงินมหาศาลต้องชะงักงัน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสุขุมกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง *"ระวังตัวไว้ให้ดี... คนที่จับตัวมินตราไป ไม่ใช่คณาธิป แต่เป็นคนใกล้ตัวที่สุดที่นายไว้ใจต่างหาก"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเดือดพล่านไปกับเส้นทางแห่งการล้างแค้นนี้นะครับ