ล่าข้ามเมือง

หน้าจอโฮโลแกรมสีครามตรงหน้าสะท้อนรอยยิ้มเยียบเย็นบนใบหน้าของริน แสงไฟนีออนสลัวภายในห้องสูทเพนต์เฮوسสุดหรูสาดส่องลงมาทาบทับร่างของเขา ส่งให้เงาทอดยาวราวกับมัจจุราชที่กำลังก้าวลงมาจากขุมนรก ตัวเลขยอดเงินในระบบเทพเจ้ากระพริบเตือนสถานะ "ไม่จำกัด" พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างต่อเนื่อง *ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมาย: มินตรา* *พิกัดปัจจุบัน: โซนวีไอพี คลับเบื้องล่างมหานครแห่งนี้* *ระยะเวลาในการค้นหา: 0.3 วินาที* รินหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง ในห้องนี้ไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียว มินตรา หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจและหลักยึดเหนี่ยวเดียวในวันที่เขาตกอบตกอับ กำลังนั่งกุมมือเขาแน่น ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานานนับปีจากสิ่งที่พวกมันทำไว้ "ริน... พวกมันกำลังหัวเราะเยาะเราในงานเลี้ยงนั้น" มินตราเงยหน้าขึ้นสบตา น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกดทับ "คุณแน่ใจแล้วใช่ไหม... ว่าเราพร้อมแล้ว?" รินดึงมือบางนั้นขึ้นมาจูบเบาๆ ที่หลังมือเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคง แววตาของชายหนุ่มไร้ซึ่งความลังเลใดๆ อีกต่อไป "มินตราครับ... ความอดทนของผมมันหมดลงตั้งแต่วินาทีที่พวกมันเหยียบยยำศักดิ์ศรีของคุณแล้ว เงินในมือผมตอนนี้ มากพอที่จะซื้อทั้งเมืองนี้ได้ทั้งเป็น" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขามจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "ถึงเวลาที่สุนัขรับใช้พวกนั้นจะต้องจำนนต่อเบื้องเท้าเราแล้วครับ" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดีแนบไปกับสัดส่วนผึ่งผาย รินไม่ได้รีบร้อน แต่ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินเต็มไปด้วยอำนาจที่กดดันอากาศรอบตัวให้เบาบางลง มินตรามองแผ่นหลังกว้างของชายคนที่เธอเลือกฝากชีวิตไว้ด้วยความภาคภูมิใจ ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่า วันนี้... คือวันชำระบัญชี รถยนต์ลีมูซีนหรูหราไร้คนขับพุ่งทะยานผ่านท้องถนนยามค่ำคืนของมหานครด้วยความเร็วสูง ภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงรัวนิ้วของรินบนแท็บเล็ตควบคุมระบบดาวเทียมส่วนตัว หน้าจอแสดงภาพถ่ายทอดสดจากกล้องวงจรปิดภายในคลับหรูระดับท็อปของเมือง ภาพของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังดื่มกินและหัวร่อต่อกระซิกอย่างสนุกสนานบนความพินาศของผู้อื่น "คุณชายครับ... ทีมงานเตรียมการเรียบร้อยแล้ว" เสียงของระบบดังขึ้นในหัว "ดี" รินตอบสั้นๆ ในลำคอ สายตาจับจ้องไปที่ร่างของมินตราที่นั่งเงียบอยู่ข้างกาย เขาโอบไหล่บางเข้ามาใกล้ ปลอบประโลมด้วยสัมผัสที่อ่อนโยน "อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า มินตรา... คุณจะได้เห็นพวกที่เคยเหยียบย่ำเรา คุกเข่าขอร้องชีวิตด้วยน้ำตาของตัวเอง" รถลีมูซีนเบรกตัวลงอย่างไร้รอยต่อหน้าทางเข้าคลับหรู ประตูเปิดออกพร้อมกับลมราตรีที่พัดตีเข้าใส่ รินก้าวขาลงจากรถก่อนจะยื่นมือออกไปรับมือเรียวของมินตรา ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันราวกับราชาและราชินีที่เสด็จมาเยือนอาณาจักรของตนเอง การปรากฏตัวของพวกเขาสร้างความแปลกใจให้กับพนักงานต้อนรับหน้าประตูลานจอดรถทันที เนื่องจากเครื่องแต่งกายและออร่าที่แผร่ออกมานั้นเหนือกว่าแขกทั่วไปหลายเท่าตัว เมื่อก้าวพ้นประตูบานคู่เข้ามา เสียงเพลงจังหวะเร้าใจและเสียงหัวเราะของผู้คนก็ดังกระหน่ำ รินกวาดสายตาคมกริบมองหาเป้าหมายทันที และไม่ยากเลยที่จะพบกลุ่มของมินตราในอดีต—พวกคนที่เคยหัวเยาะเย้ยหยันเขาในวันที่เขาตกอับที่สุด กลางโต๊ะวีไอพีที่รายล้อมด้วยหญิงสาวแต่งกายวาบหวิวและขวดแชมเปญราคานجแพง ชายหนุ่มท่าทางกร่างคนหนึ่งกำลังยกแก้วขึ้นชนกับเพื่อนฝูงด้วยความเมามาย เสียงหัวเราะดังลั่นเมื่อพวกมันกำลังพูดถึงเรื่องของรินและมินตราในอดีตอย่างสนุกสนาน "ฮ่าๆๆๆ ป่านนี้ไอ้ขยะนั่นคงก้มหน้าก้มหาเก็บขยะกินไปแล้วมั้ง! คิดจะมาเทียบชั้นกับตระกูลเรา ฝันกลางวันชัดๆ!" เสียงนั้นดังลอยมาเข้าหู รินหยุดเดิน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย ความแค้นที่สุมอกได้รับการชำระด้วยความนิ่งสงบที่น่ากลัวยิ่งกว่าพายุ มินตรากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่รินกลับเอื้อมมือไปกุมทับ คลายกำมือของเธอออกอย่างอ่อนโยน พร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นที่สุด "ใจเย็นๆ ครับที่รัก... ให้เกียรติผมเป็นคนจัดการขยะพวกนี้เองนะครับ" รินก้าวเดินเข้าไปหาโต๊ะเป้าหมายทีละก้าว ท่ามกลางสายตาของนักเที่ยวคนอื่นๆ ที่เริ่มหันมามองความผิดปกติ บรรยากาศรอบตัวของรินเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะวีไอพีนั้นพอดี เงาของรินทาบทับลงบนร่างของชายกร่างผู้เป็นศูนย์กลางของวงเหล้า รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของอีกฝ่ายค่อยๆ แข็งค้างเมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนที่ตนเพิ่งนินทาไปหมาดๆ "แก... ไอ้ริน! มาทำอะไรที่นี่วะ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนจนอย่างแก ไสหัวไปซะ!" ชายคนนั้นตะקอกเสียงดังลั่น หวังจะเรียกหน้าตาคืนท่าท่ามกลางเพื่อนฝูง รินไม่แม้แต่จะชายตามองคำพูดไร้สาระเหล่านั้น เขาดึงการ์ดสีดำสนิททำจากโลหิตไทเทเนียมฝังเพชรแท้สลักลายตราสัญลักษณ์ระบบเทพเจ้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะโยนมันลงไปกลางกองขวดเหล้าบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบกระจกดังสนั่นท่ามกลางความเงียบที่จู่ๆ ก็เข้าครอบงำทั้งโซน "เปิดบิลทั้งคลับนี้... และเหมาซื้อกิจการทั้งหมดของพวกแกในราคาหaักล้างบัญชี" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดังก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น "ภายในสามวินาทีนี้ ถ้าใครยังยืนอยู่บนพื้นตรงนี้... เตรียมตัวกลายเป็นขอทานไร้บ้านได้เลยครับ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของทุกคนบนโต๊ะก็แข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หน้าจอโทรศัพท์มือถือของชายกร่างสั่นรัวขึ้นพร้อมกันพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารหลักของประเทศที่ประกาศว่า *บัญชีบริษัทของคุณถูกอายัดและเข้าซื้อกิจการโดยบุคคลปริศนา* ชายกร่างหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เขามองหน้าการ์ดสีดำบนโต๊ะสลับกับใบหน้าที่เยือกเย็นไร้ความปราณีของริน เข่าของมันอ่อนยวบลงทันทีราวกับไร้กระดูก ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันกำลังจะขาดผึ่งลงด้วยเสียงคุกเข่าขอชีวิตของพวกมัน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรินก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายสายคือเสียงรายงานด่วนจากระบบ AI อัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายทั่วโลก "คุณชายครับ... พบความเคลื่อนไหวที่น่าสนใจจากบุคคลเบื้องหลังที่คอยชักใยพวกมันอยู่ครับ ตอนนี้กำลังบินลัดฟ้ามาที่นี่ด้วยเครื่องบินส่วนตัว..." รินหรี่ตาลง รอยยิ้มมุมปากลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม เขาหันไปสบตากับมินตราที่ยืนอยู่ข้างกาย ก่อนจะกดรับสายและเปิดสปีกเกอร์โฟนให้ทุกคนในบริเวณนั้นได้ยินชัดเจนทั่วกัน "...และเป้าหมายที่กำลังลงจอดบนดาดฟ้าตึกนี้เวลานี้พอดี คือคนที่คุณตามหามาตลอดสิบปีครับ คุณชาย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเดือดพล่านไปกับเส้นทางแห่งการล้างแค้นนี้นะครับ