ฉากนองเลือดทางธุรกิจ

"เสียงปรบมือเมื่อครู่... ดูเบาหูไปหน่อยนะครับ ท่านประธานกิตติมศักดิ์" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลวรโชติ บรรยากาศรอบโต๊ะกระจกนิรภัยราคาแปดหลักเย็นเยียบราวกับห้องเก็บศพ หุ้นส่วนอาวุโสและคณะกรรมการบริหารนับสิบชีวิตต่างนั่งตัวลีบ เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับของแต่ละคน ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับชายหนุ่มผู้ยืนสงบนิ่งอยู่ปลายโต๊ะ บนจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึมาด้านหลัง ตัวเลขผลประกอบการและกราฟสถานะทางการเงินของกลุ่มบริษัทวรโชติกำลังดิ่งเหวเป็นเส้นตรงอย่างไร้ความปราณี ข้อความสีแดงฉานขึ้นเตือนสถานะ *‘ล้มละลายทางบัญชี’* สว่างวาบสะท้อนในดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกของ “กิตติ” อดีตนายทุนผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของรินอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายเดือนก่อน กิตติริมฝีปากสั่นระริก มือหนาที่เคยสวมแหวนเพชรราคาแพงจิกเข้าหากันจนเล็บจิกเนื้อ เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยและความแค้นเคืองที่อัดอั้น "แก... แกทำอะไรกับหุ้นของเรา! เป็นไปไม่ได้ที่บริษัทระดับนี้จะล้มละลายภายในคืนเดียว!" รินเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มปัดฝุ่นเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทผ้าแคชเมียร์สั่งตัดพิเศษอย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ความสะใจตื้นเขิน แต่มันคือความเยือกเย็นของมัจจุราชที่ถือครองความเป็นความตายของทุกคนในที่นี้ "ในโลกธุรกิจ ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้หรอกครับ... มีแค่คุณ 'เงินไม่หนาพอ' หรือ 'โง่เกินไป' ที่จะตามเกมให้ทันต่างหาก" เขากวาดสายตามองหน้าทีละคนอย่างเชื่องช้า สายตาคู่นั้นทรงพลังจนผู้บริหารระดับสูงหลายคนต้องรีบก้มหน้าหลบ รินคว2ักสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวแตะหน้าจอเพียงครั้งเดียว เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกก็ดังขึ้นก้องห้องประชุม *[ติ๊ง! โอนเงินจำนวน 5,000,000,000 บาท สำเร็จ]* "เงินห้าพันล้านบาทนี้ ถูกฉีดเข้าไปซื้อหนี้เสียทั้งหมดของพวกคุณเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ตึกแห่งนี้ ที่ดินสามแปลงในย่านธุรกิจ และแม้แต่ชื่อเสียงจอมปลอมที่พวกคุณภาคภูมิใจ... ตกเป็นของผมอย่างถูกกฎหมาย" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำที่เปล่งออกมาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ของพวกมัน มินตรา หญิงสาวคนรักที่ยืนเคียงข้างเขามาตลอดเส้นทางอันยากลำบาก สวมชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตา เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ มือเรียวเล็กเอื้อมไปกุมมือของรินไว้เบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น รินหันไปมองเธอนิดหนึ่ง สายตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนในเสี้ยววินาที เขากระชับมือเธอกลับแน่นขึ้น เป็นการย้ำเตือนว่าความทุกข์ยากที่เคยร่วมกันเผชิญมา ได้ถูกชำระสะงดด้วยชัยชนะที่เด็ดขาดในวันนี้แล้ว "แก... แกมันปีศาจ!" กิตติแผדเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง พุ่งตัวหมายจะเข้ามาทำร้ายรินด้วยความสิ้นท่า แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่กิตติจะก้าวพ้นเก้าอี้ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยบอดี้การ์ดในชุดสูทดำสนิทสี่นาย ร่างของชายวัยกลางคนในชุดประธานกรรมการบริษัทคู่แข่งทางการค้าคนสำคัญ ถูกเหวี่ยงเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของรินอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี "ท่านประธานรินครับ..." เสียงสั่นเครือของผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ทางเรายอมจำนนทุกเงื่อนไขแล้วครับ ได้โปรด... เมตตาพวกเราด้วย!" รินก้มมองชายที่เคยคุกคามเขาในอดีตด้วยหางตา ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง เขานั่งลงบนเก้าอี้ประธานที่เพิ่งแย่งชิงมา ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ความเมตตาเหรอครับ? น่าเสียดาย... ที่ในพจนานุกรมของผม คำนั้นมันถูกลบออกไปตั้งแต่ตอนที่คุณหัวเราะเยาะมินตราในงานเลี้ยงวันนั้นแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง กิตติทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินอาบแก้ม ฐานอำนาจที่ตระกูลวรโชติสะสมมาหลายชั่วอายุคน พังทลายลงในพริบตาด้วยน้ำมือของชายหนุ่มที่พวกมันเคยตราหน้าว่าเป็นแค่ "เศษสวะไร้ค่า" รินหยิบเอกสารฉบับสุดท้ายขึ้นมาเปิดดู ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับทุกคนในห้องด้วยแววตาที่คมกริบดั่งใบมีดโกน "เอาล่ะครับ... การเคลียร์พื้นที่น่าเบื่อพวกนี้เสร็จสิ้นเสียที ต่อไปคงถึงเวลาที่เราต้องไปจัดการกับ 'ตัวการใหญ่' ที่หลบอยู่เบื้องหลังเงามืดเสียทีสินะครับ" ในจังหวะที่ทุกคนกำลังคิดว่าฝันร้ายได้จบลงแล้วนั้น... จู่ๆ ไฟฟ้าทั่วทั้งตึกก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ที่เคยดับไป กลับติดขึ้นมาอีกครั้งโดยปราศจากคำสั่ง ภาพบนจอไม่ใช่กราฟการเงินอีกต่อไป แต่เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดภายในห้องทำงานส่วนตัวของริน... และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ มีเงาร่างปริศนากำลังยืนอยู่หน้าตู้เซฟลับที่เก็บข้อมูลระบบเทพเจ้าเอาไว้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเดือดพล่านไปกับเส้นทางแห่งการล้างแค้นนี้นะครับ