เปิดตัวผู้กุมอำนาจตัวจริง

เสียงปรบมือเยาะเย้ยดังก้องห้องประชุมหรูหราอุณหภูมิความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศระดับวีไอพีไม่สามารถดับความเดือดพล่านในสายตาของเหล่าผู้ทรงอิทธิพลนับสิบชีวิตได้เลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีเนื้อดี เอกสารสิทธิ์ครอบครองที่ดินเขตเศรษฐกิจพิเศษถูกเลื่อนมาตรงหน้าชายวัยกลางคนสวมสูทแบรนด์เนมราคาแพง เขากำลังยิ้มเยาะด้วยความเหนือกว่า "นายคิดจริงๆ หรือริน ว่าแค่เงินจากเกมบ้าๆ นั่น จะซื้อตั๋วเข้าสู่สมาคมนักธุรกิจระดับสูงของพวกเราได้?" เสียงหัวร่อต่อกระซิกดังขึ้นจากมุมห้อง มนตรี ประธานกรรมการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีเหยียดหยาม ดวงตาคู่คมกวาดมองชายหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าด้วยความสมเพชเวทนา "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกขยะสังคม นายมันก็แค่ไอ้กระจอกที่โชคดีถูกหวยติดๆ กันสองสามครั้ง อย่าอาจเอื้อมเอาขาเน่าๆ ของนายมาเหยียบพรมราคาแพงคู่นี้เลย" รินไม่แม้แต่จะชายตากองเอกสารพวกนั้น เขายังคงยืนเอามือซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มบางเบาที่แฝงไอสังหารไว้อย่างมิดชิด ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ในมุมหนึ่งของห้อง มินตรา คู่ชีวิตที่จับมือเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านพายุร้ายมาด้วยกัน สบตากับรินด้วยความมั่นใจ แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่าผู้ชายคนนี้คือฟ้าประทานที่พร้อมจะพลิกกระดานชีวิตของพวกเขาให้กลับตาลปัตร "มนตรี... นายคิดว่าเก้าอี้ประธานสมาคมที่พ่อนายแย่งมาจากตระกูลฉันเมื่อสิบปีก่อน มันนั่งสบายดีไหมล่ะครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่ทุกคำพูดกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจผู้ฟัง ใบหน้าของมนตรีถอดสีลงในพริบตา รอยยิ้มเยาะเย้ยแข็งค้างอยู่บนริมฝีปาก "แก... แกหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า เกมที่พวกนายร่วมมือกันโกงฉันเมื่ออดีต มันถึงเวลา 'เคลียร์บิล' แล้วยังไงล่ะครับ" รินยกข้อมือขึ้น เคาะหน้าจอสมาร์ทโฟนราคาแพงที่เพิ่งอัปเกรดด้วยระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น ทันใดนั้น หน้าจอ LED ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมก็สว่างวาบขึ้น ปรากฏภาพบัญชีทรัพย์สิน ทรานแซกชันทางการเงิน และคลิปเสียงการทุจริตยักยอกทรัพย์ของบอร์ดบริหารสมาคมนักธุรกิจทั้งหมดฉายหราต่อหน้าทุกคน เสียงซุบซิบตื่นตระหนกดังระเบิดขึ้นทันที บรรดาผู้มีอิทธิพลที่เคยนั่งไขว่ห้างทำท่าทางกร่าง ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดเหงื่อกาฬแตกพลั่ก "เป็นไปไม่ได้! ข้อมูลระดับนี้แม้แต่ตำรวจกองปราบก็ไม่มีทางเข้าถึง! นายเอามาจากไหน!" มนตรีลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นกลัว ร่างกายสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ รินก้าวเท้าเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลจากระบบระดับพระเจ้าแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นกระแทก จนมนตรีต้องผถอยหลังกรูดจนสะดุดขาตัวเองล้มลงไปกองกับพื้นห้องประชุม "เงินซื้อได้ทุกอย่าง... นายเองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอครับ?" รินย่อตัวลงเล็กน้อย มองสบตาอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นชาไร้ก้นบึ้ง "ในเมื่อพวกนายชอบเล่นเกมอำนาจ งั้นฉันก็จะใช้ 'เงิน' ซื้อสมาคมนี้ทิ้งทั้งดุ้น แล้วเตะพวกแกออกไปเป็นขอทานข้างถนนให้หมด" "ริน... ได้โปรด... เมตตา..." มนตรีละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด คลานเข้าไปหมายจะควชายกางเกงของริน แต่กลับถูกบอดี้ว่าวในชุดสูทสีดำสนิทสองคนเข้ามาล็อกตัวเอาไว้เสียก่อน มินตราเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างริน เธอส่งยิ้มบางๆ ให้ชายหนุ่ม รินหันไปมองเธอ สายตาที่เคยแข็งกร้าวและดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งในเสี้ยววินาที เขายื่นมือไปกุมมือเรียวบางของเธอไว้แน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นที่พวกเขาร่วมสร้างมาด้วยกันท่ามกลางความหนาวเหน็บของโลกใบนี้ "เรากลับกันเถอะครับมินตรา ที่นี่อากาศเริ่มเหม็นกลิ่นคนแพ้แล้วล่ะครับ" รินเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่า ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาปริศนาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ กลิ่นอายอันตรายแผ่สะพัดเข้ามาจนขนลุกซู่ ชายสูงวัยผมสีดอกเทาผู้มีแววตาดุจพญาอินทรีเดินนำหน้าบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตเข้ามาหยุดกลางห้อง "ริน หลานรัก... เดินหมากตานี้ได้สวยนี่ แต่คิดเหรอว่าเกมมันจะจบแค่นี้?" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สาดซัดความระทึกขวัญกลับมาสู่บรรยากาศอีกครั้ง รินหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณจากระบบเตือนภัยสีแดงฉานขึ้นกลางสมอง ปลาตัวใหญ่ที่สุดที่หลบซ่อนอยู่ในเงามาตลอด... ปรากฏตัวแล้ว หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของรินสั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่สว่างวาบขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า: [ตรวจพบเป้าหมายระดับผู้ถือหุ้นสูงสุดของเครือข่ายโลกใต้ดิน ยอดเงินในบัญชีปัจจุบันไม่เพียงพอสำหรับการซื้อกิจการในระดับนี้ ต้องการเปิดใช้โหมด 'เบิกถอนพลังงานวิญญาณแห่งเงินตราขั้นสุดยอด' หรือไม่? ยืนยัน: ใช่ / ไม่ใช่] หัวใจของรินกระตุกวูบ นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอโทรศัพท์ ขณะที่ชายชราลึกลับคนนั้นค่อยๆ ยกมือขึ้น ปรบแปะ... แปะ... เป็นจังหวะที่ดังก้องไปทั่วห้องประชุมอันเงียบงัน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเดือดพล่านไปกับเส้นทางแห่งการล้างแค้นนี้นะครับ