ผู้บริหารคนใหม่

“เชิญออกไปจากห้องนี้ได้แล้วครับ ท่านอดีตประธานผู้ทรงเกียรติ... อ้อ กรุณาอย่าลืมเก็บเศษศักดิ์ศรีปลอม ๆ ของท่านติดมือไปด้วยนะครับ เผื่อว่าวันหน้ามันจะยังมีราคาพอให้เอาไปแลกเศษข้าวประทังชีวิตได้บ้าง” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกของรินดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ บรรยากาศภายในห้องที่เคยโอ่อ่าและเต็มไปด้วยแรงกดดัน บัดนี้กลับเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่ติดขัดของกลุ่มผู้บริหารระดับสูงที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่รอบโต๊ะประชุมไม้สักทอง รินในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปสีดำสนิท ยืนกอดอกมองร่างของชายวัยกลางคนผู้เคยดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหารสูงสุด ซึ่งกำลังทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง แววตาดุดันไร้ปราณีคู่นั้นไม่ได้ฉายแววความเห็นอกเห็นใจออกมาแม้แต่น้อย มีเพียงความสะใจที่ถูกเก็บกดมานานนับปีและเพิ่งได้รับการปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มภาคภูมิ รอบกายของริน มินตรา ยืนเคียงข้างด้วยท่าทีสง่างาม มือเรียวบางของเธอกุมมือขวาของรินไว้หลวม ๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและพลังใจ แม้ภายนอกเธอจะดูนิ่งสงบ แต่ดวงตากลมโตคู่สวยนั้นกลับพราวระยับด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน ภาพของชายหนุ่มที่เคยถูกเหยียบย่ำ ถูกตราหน้าว่าเป็นแค่ไอ้ขยะไร้ค่าในอดีต บัดนี้เขากำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารแห่งนี้อย่างสง่างาม “เป็นไปไม่ได้... เป็นไปได้ยังไงกัน!” เสียงหวีดร้องด้วยความสติแตกของรองประธานอาวุโสผู้เคยร่วมมือกันกลั่นแกล้งรินดังขึ้น เขาชี้มือสั่นเทามายังชายหนุ่ม “บริษัท ‘โกลบอล เทคโนโลยี’ มีมูลค่ามหาศาลระดับหมื่นล้าน! แก... แกเป็นแค่พนักงานระดับล่างที่เพิ่งถูกไล่ออกจากแผนกโลจิสติกส์เมื่อเดือนก่อน เอาเงินที่ไหนมาซื้อหุ้นทั้งหมดในคราวเดียว! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” รินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของคนที่เคยเหยียดหยามเขาอย่างเย้ยหยัน เขายื่นมือไปหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สลักลวดลายเทพเจ้าเปล่งประกายเรืองรองจาง ๆ ขึ้นมาคีบไว้ระหว่างนิ้ว บัตรใบนี้ไม่ใช่แค่บัตรเครดิตธรรมดา แต่มันคือเครื่องหมายแห่งอำนาจที่ได้มาจาก ‘ระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น’ ระบบปริศนาที่เปลี่ยนชีวิตของเขาจากหน้ามือเป็นหลังมือ และในวันนี้ มันได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า อำนาจเงินสามารถซื้อได้กระทั่งลมหายใจและความเป็นความตายของไอ้พวกปากดีเหล่านี้ “เงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง... แต่เงินสามารถซื้อบริษัทที่พวกแกภูมิใจนักหนาได้ทั้งดุ้น และยังแถมสิทธิ์ในการไล่พวกแกออกอย่างไร้เยื่อใยได้ด้วยนะครับ” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องก้มหน้าหลบสายตา “จำคำพูดเมื่อสามปีก่อนได้ไหมครับ ที่พวกแกบอกว่า ‘คนอย่างฉัน ต่อให้ทำงานจนตัวตายก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเดินเหยียบพรมชั้นนี้’... ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะครับกับการที่ต้องมานั่งหายใจอยู่ใต้ฝ่าเท้าของคนที่พวกแกเคยเหยียดหยาม” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าปริปากเถียงแม้แต่ครึ่งคำ เอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า คือหลักฐานเด็ดขาดที่ตอกตะปูโลงศพของพวกมันอย่างสมบูรณ์แบบ รินหันมามองมินตรา สายตาที่แข็งกร้าวและเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งในพริบตา เขายกมือขึ้นลูบผมของหญิงสาวเบา ๆ อย่างทะนุถนอม “เราทำสำเร็จแล้วนะมินตรา... สัญญาที่เคยให้ไว้ ผมทำมันได้แล้ว” “อื้อ ฉันรู้ค่ะริน... ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณมาตลอด” มินตราซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของชายหนุ่ม หยดน้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมาอย่างไม่อาจกลั้น ความทุกข์ยากที่เคยร่วมฝ่าฟันกันมานับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นมาม่าประทังชีวิตในห้องเช่าแคบ ๆ หรือคำดูถูกเหยียดหยามจากสังคม บัดนี้มันได้กลายเป็นดอกผลที่งدงามที่สุดแล้ว ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสำเร็จอันหอมหวาน เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของรินก็ดังขึ้น *“ติ๊ง!”* รินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาผละตัวออกจากอ้อมกอดของมินตราอย่างระแวดระวัง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูข้อความจากระบบ ทันทีที่หน้าจอเรืองแสงขึ้น ข้อความตัวอักษรสีแดงฉานก็ปรากฏเด่นชัดจนทำให้หัวใจของเขาต้องกระตุกวูบ *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบเทพเจ้า: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ ‘กองทุนเงาโอเมก้า’ บัญชีทรัพย์สินสำรองหลักของคุณกำลังถูกเจาะระบบจากบุคคลปริศนา วงเงินคุ้มครองอัตโนมัติถูกเปิดใช้งาน... และยอดเงินในบัญชีหลักกำลังถูกดูดออกทีละหนึ่งพันล้าน!]* รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่ไม่ใช่ฝีมือของพวกผู้บริหารระดับกระจอกที่เพิ่งถูกไล่ออกไปอย่างแน่นอน แต่มันคือการโจมตีระดับองค์กรลับที่มีอำนาจมหาศาลยิ่งกว่า และเป้าหมายของมันคือการทำลายล้างเขาให้พินาศในพริบตาเดียว! ก่อนที่รินจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องประชุมบานมหึมาก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท เสียงปรบมือช้า ๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่รินราวกับพญามัจจุราชที่กำลังมองเหยื่อในกำมือ “ยินดีด้วยนะท่านประธานคนใหม่... แต่ดูเหมือนว่างานเลี้ยงฉลองของนาย จะต้องจบลงเร็วกว่าที่คิดแล้วล่ะมั้งครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มาโดยตลอดนะครับ