คำเตือนจากเงามืด

“ยินดีด้วยนะท่านประธานคนใหม่... แต่ดูเหมือนว่างานเลี้ยงฉลองของนาย จะต้องจบลงเร็วกว่าที่คิดแล้วล่ะมั้งครับ” เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงหรูหรา รินยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ทรงสูง สัมผัสความเย็นเยียบของแก้วที่สะท้อนกับแสงไฟคริสตัลระยิบระยับ เขายังไม่แม้แต่จะหันไปมองเจ้าของเสียงที่เพิ่งก้าวเข้ามา เพราะสำหรับเขาแล้ว สุนัขที่เห่าหอนอยู่หน้าประตู ไม่มีความจำเป็นเลยแม้แต่น้อยที่จะต้องเสียเวลาหันไปมองให้เสียสายตา มินตรา ที่ยืนเคียงข้างมาโดยตลอด ขยับเข้ามาชิดรินเล็กน้อย มือเรียวบางของเธอยื่นไปจับชายเสื้อสูทของเขาไว้เบาๆ แววตาของหญิงสาวฉายแววระแวดระวัง แม้ในยามนี้พวกเขาจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทางธุรกิจ แต่เงาดำจากอดีตและศัตรูผู้หิวกระหายก็ยังไม่วายส่งเงื้อมมือเข้ามา “กล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาในงานเลี้ยงส่วนตัวแบบนี้?” ผู้ถือหุ้นอาวุโสคนหนึ่งตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยแดงก่ำด้วยความโกรธ “ส่วนตัวงั้นเหรอครับ?” ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทผู้มาใหม่ หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขานั้นแหบพร่าและชวนให้รู้สึกอึดอัด เขาคือ ‘กิตติ’ มือขวาผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลังตระกูลใหญ่ผู้กุมอำนาจมืดของเมืองนี้ กิตติส Sกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยท่าทีหยิ่งผยอง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของริน “สำหรับพวกแก... นี่อาจจะเป็นงานฉลองชัยชนะ แต่สำหรับ ‘นายใหญ่’ ของฉัน มันเป็นแค่พิธีศพก่อนเวลาอันควรเท่านั้นแหละ” สิ้นคำพูดของกิตติ ประตูบานใหญ่ด้านหลังก็ถูกผลักออกอย่างแรง ร่างของบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำนับสิบคนเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามา พร้อมกับปลดกระดุมเสื้อสูทออกเผยให้เห็นอาวุธครบมือที่เหน็บอยู่ข้างเอว บรรยากาศภายในห้องที่เคยหรูหราและอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความสำเร็จ กลับพลิกผันกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมในชั่วพริบตา แขกเหรื่อต่างพากันส่งเสียงกรีดร้องและวิ่งหนีตายไปหลบอยู่ตามมุมห้อง ทว่า... รินกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยกแก้วไวน์ขึ้นจิบรสชาติฝาดเฝื่อนอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงไปยังกิตติด้วยความเย้ยหยันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงัน “นายใหญ่ของแกคงคิดสินะ ว่าฉันคนนี้ยังเป็นไอ้ขยะตกอับเหมือนเมื่อก่อน... คนที่พวกแกจะเหยียบย่ำยังไงก็ได้ตามอำเภอใจ” รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่มันกลับทรงพลังจนทำให้กิตติถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของมือขวาผู้ทรงอิทธิพลเริ่มแข็งค้าง “ปากดีนักนะไอ้ริน! แกคิดว่าเงินที่ได้มาจากการขายหุ้นไม่กี่เปอร์เซ็นต์ มันจะซื้อชีวิตพวกแกจากเงื้อมมือของนายใหญ่ได้หรือไง? โลกนี้น่ะ... มีบางสิ่งที่เงินซื้อไม่ได้โว้ย!” กิตติคำรามด้วยความโมโห ชักปืนพกสีดำสนิทออกมาจากเอวแล้วเล็งตรงมาที่ศีรษะของรินทันที “ลาขาดล่ะนะ ท่านประธานคนใหม่!” *แกร็ก!* เสียงขึ้นลำกล้องปืนดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง มินตราหลับตาลงด้วยความหวatกลัว ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยแต่มือของเยังคงกำเสื้อรินแน่น ราวกับจะบอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจะขอเผชิญหน้ามันไปพร้อมกับเขา ทว่า... ไม่มีเสียงปืนลั่น สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมา กลับเป็นเสียงบางอย่างที่ดังแหวกอากาศมาจากทางด้านหลังของกิตติ *ฟิ้ว—ฉั๊วะ!* ประกายแสงสีเงินวาบผ่านความมืดไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด กิตติยังไม่ทันได้เหนี่ยวไกด้วยซ้ำ แขนข้างที่ถือปืนของเขากลับหลุดร่วงลงสู่พื้นพร้อมกับเลือดสีแดงสดที่พุ่งทะลักออกมาเป็นทางยาว! “อ๊ากกกกกก!” เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นห้อง กิตติทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มืออีกข้างกุมแผลฉกรรจ์ที่ต้นแขนด้วยความตื่นตระหนก เขากวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “ใครวะ! ใครมันกล้าลอบกัดวะ!” “การลอบกัด... ไม่ใช่รสนิยมของพวกเราหรอกครับท่าน” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากยมทูตดังขึ้นจากเพดานห้องจัดเลี้ยง ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทห้อยหัวลงมาเบาๆ ก่อนจะพลิตัวลงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้ารินราวกับเงาที่ไร้เสียง เขาคือ ‘คุโรบะ’ ยอดฝีมือระดับตำนานผู้รับจ้างจากองค์กรนักฆ่าไร้เงา ที่รินเพิ่งจะกดปุ่มอนุมัติว่าจ้างผ่าน ‘ระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น’ ไปเมื่อห้านาทีก่อนหน้านี้ ค่าจ้างในการคุ้มครองระยะเวลาหนึ่งชั่วโมง? ห้าร้อยล้านบาทถ้วน! เมื่อเงินจำนวนมหาศาลระดับนี้ถูกโอนเข้าบัญชีอย่างไร้ร่องรอย รินก็ได้รับการปกป้องจากนักฆ่ามือหนึ่งที่แม้แต่กองทัพทั้งกองก็ยังต้องสั่นสะเทือน กิตติมองหน้าคุโรบะด้วยความหวาดผวา เหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้า ความเจ็บปวดจากแผลที่ถูกฟันแทบทำให้เขาหมดสติ “แก... แกเป็นใครวะ! พวกมันจ่ายแกเท่าไหร่ ฉันให้มากกว่าสองเท่า... สามเท่าเลยเอ้า!” คุโรบะปรายตามองกิตติราวกับมองเศษขยะ ไร้ซึ่งความสนใจในคำต่อรอง เขาหันไปโค้งคำนับให้รินเล็กน้อยด้วยความเคารพสูงสุด ตามสัญญาจ้างที่ระบุไว้ว่าผู้ว่าจ้างคือ ‘พระเจ้า’ ในดินแดนแห่งนี้ “นายท่านครับ... จะให้จัดการกับสุนัขตัวนี้อย่างไรดีครับ?” คุโรบะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันกลับแฝงไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนทำให้บอดี้การ์ดของกิตติที่ยืนอยู่ด้านหลัง ถึงกับเข่าอ่อนและก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว รินวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความรู้สึกของทุกคน เขาเดินเข้าไปหากิตติที่กำลังนอนดิ้นพล่านอยู่บนพื้น รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนข้อมือข้างที่ถือปืนของอีกฝ่ายอย่างไม่ไยดี พร้อมกับออกแรงกดลงไปช้าๆ *กรอบ...* เสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นท่ามกลางเสียงร้องครวญคราง กิตติหน้าซีดเผือดด้วยความเจ็บปวดเกินทน “กลับไปบอกนายใหญ่ของแกนะกิตติ...” รินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของชายผู้ไร้ทางสู้ ดวงตาสนิทคู่นั้นเย็นชาไร้ก้นบึ้ง “บอกเขาว่า... เงินของฉันไม่ได้ซื้อแค่ความปลอดภัย แต่มันกำลังจะซื้อ ‘ลมหายใจ’ ของพวกมันทั้งหมดด้วย... เตรียมตัวต้อนรับการล่มสลายของตระกูลพวกแกได้เลย” รินผละตัวออกแล้วหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวกดเปิดหน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะสายตาของเขา หน้าจอนั้นแสดงยอดวงเงินคงเหลือที่เป็นอนันต์ พร้อมกับภารกิจใหม่ที่เพิ่งถูกปลดล็อกขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการคุกคามจากบุคคลภายนอก] [ระบบเสนอทางเลือกพิเศษ: ซื้อกิจการทั้งหมดของศัตรูในราคา 1 บาท เพื่อให้พวกมันกลายเป็นคนไร้บ้านอย่างแท้จริงภายใน 10 นาที] [ท่านต้องการยืนยันการทำรายการหรือไม่? [ยืนยัน / ยกเลิก]] รินแย้มรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนจะแตะนิ้วลงบนปุ่ม ‘ยืนยัน’ บนหน้าจอโฮโลแกรมนั้นทันที พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากธนาคารระดับโลกที่ดังขึ้นในกระเป๋าเสื้อของกิตติพอดี *ติ๊ง! (เสียงข้อความเข้าจากธนาคาร)* กิตติที่นอนกุมแขนอยู่เบื้องล่าง ควaมาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยมือข้างที่สั่นเทา หน้าจอของเขาแสดงข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า... ข้อความระบุว่าทรัพย์สินทั้งหมดของนายใหญ่ของเขาถูกอายัดและถูกโอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของไปยังบุคคลปริศนาเรียบร้อยแล้ว! “นะ... นี่มัน... เป็นไปไม่ได้...” กิตติพึมพำด้วยเสียงอันแผ่วเบา ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า รินมองภาพนั้นด้วยสายตาเรียเฉย ก่อนจะหันมาโอบไหล่ของมินตราเบาๆ แล้วพาเธอก้าวเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง ทิ้งให้เบื้องหลังเป็นเสียงกรีดร้องและเสียงไซเรนจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่กำลังบินมาจอดรอรับพวกเขาอยู่บนดาดฟ้าตึก... ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ