รถหรูร้อยคันล้อมเมือง

แรงลมมหาศาลจากใบพัดของเฮลิคอปเตอร์รุ่นมิลล์ มิ-8 (Mil Mi-8) สีดำสนิทที่สลักลายตราสัญลักษณ์ทองคำพ่นละอองฝุ่นและกลีบกุหลาบราคาแพงให้กระจายไปทั่วลานจอดบนดาดฟ้าตึกระฟ้า เสียงเครื่องยนต์เจ็ตคำรามก้องฟ้าสะเทือนเลื่อนลั่นจนแก้วหูแทบแตก แต่ทว่ารอบกายของรินและมินตรากลับเงียบสงบราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนเพื่อรอคอยการบัญชาการจากพวกเขา มินตราก้มมองชายกระโปรงชุดเดรสเก่าๆ ที่เธอใส่มางานด้วยความรู้สึกวูบโหวงในอก มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยถูกกอบกุมไว้ด้วยฝ่ามืออันอบอุ่นและมั่นคงของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง รินไม่ได้พูดอะไรสักคำ สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นมองตรงไปยังเบื้องหน้า เบื้องล่างตึกสูงตระหง่านแห่งนี้คือถนนสายหลักใจกลางมหานครที่เวลานี้ถูกตรึงกำลังไว้ด้วยความโกลาหล “รินคะ... คุณ... คุณทำทั้งหมดนี่เพื่อฉันจริงเหรอคะ?” เสียงของมินตราสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันเอ่อคลอเบ้า ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่เธอรักหมดหัวใจ ตั้งแต่วันที่เขาเป็นเพียงพนักงานต๊อกต้อยในบริษัทเฮงซวย จนถึงวินาทีที่เขากลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของคนนับแสน รินหันมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความเย่อหยิ่ง แต่มันเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่มอบให้เธอเพียงผู้เดียว “ผมบอกแล้วไงครับมินตรา... คนที่เคยเหยียบย่ำคุณ พวกมันจะต้องชดใช้ด้วยความอัปยศที่ลบไม่ออกจากความทรงจำ” ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้นดังขึ้นในโสตประสาทของริน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [แจ้งเตือนระบบ: ปฏิบัติการ "ราชินีคืนถิ่น" เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ] [เป้าหมาย: สร้างขบวนรถต้อนรับระดับประมุขแห่งรัฐ เพื่อประกาศศักดาความมั่งคั่งและตบหน้ากลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์] [ยอดเงินที่หักออก: 50,000,000 เครดิต] [สถานะ: ทำรายการสำเร็จ! ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: อนันต์ (Infinite)] รินปัดหน้าจอนั้นทิ้งด้วยปลายนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะพาหญิงสาวก้าวขึ้นสู่บันไดเทียบท่าของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ทันทีที่ประตูกระจกนิรภัยปิดลง เสียงภายนอกก็ถูกตัดขาดเหลือเพียงความเงียบสงบภายในห้องโดยสารที่ตกแต่งด้วยเบาะหนังแท้ระดับเฟิร์สคลาสและแชมเปญราคาแพง “ขึ้นเครื่องกันเถอะครับ เรายังมีแขกข้างล่างที่รอให้เราไปต้อนรับอีกเยอะ” ณ เบื้องล่างถนนสายหลักของย่านธุรกิจ ขบวนรถหรูนับร้อยคันกำลังเคลื่อนพลเข้าสู่ใจกลางเมืองอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าตกใจ นำขบวนด้วยรถยนต์โรลส์-รอยซ์ แฟントอม (Rolls-Royce Phantom) สีดำเงางามนับสิบคัน ตามด้วยซูเปอร์คาร์รุ่นหายากอย่าง Bugatti และ Lamborghini อีกเกือบแปดสิบคัน ปิดท้ายด้วยรถตู้VIPกันกระสุนที่ยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา เสียงฮือฮาของผู้คนนับพันที่ยืนออกันอยู่สองข้างทางดังระงม บรรดาปาปารัสซี่และนักข่าวสำนักพิมพ์ชื่อดังต่างรัวชัตเตอร์กันจนไฟแฟลชสว่างวาบราวกับเวลากลางวัน ข่าวสดหน้าหนึ่งถูกอัปเดตแบบเรียลไทม์บนจอ LED ขนาดมหักษ์กลางเมือง “พระเจ้าช่วย! นั่นมันขบวนรถอะไรน่ะ? รถโรลส์-รอยซ์เป็นสิบคัน รถสปอร์ตคันละหลายสิบล้านอีกเกือบร้อยคัน!” “ดูป้ายทะเบียนนั่นสิ! เลขตองเจ็ดทั้งหมด... นี่มันขบวนรถของตระกูลมหาเศรษฐีระดับโลกหรือไงกัน!” “แล้วดูนั่น! เฮลิคอปเตอร์ของตระกูลมินิลีกำลังบินวนลงมาจอดที่ลานภาคพื้นดินตรงหน้าโรงแรมแล้ว!” กลุ่มคนผู้ทรงอิทธิพลและบรรดาผู้บริหารที่เพิ่งเดินตามลงมาจากงานเลี้ยงบนดั่งฟ้า ยืนแข็งค้างอยู่ริมฟุตบาทราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ใบหน้าของประธานบริษัทใหญ่อย่าง ‘ธน ภัทร’ ซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับเมื่อเขาเห็นตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลปริศนาที่สลักอยู่ข้างตัวรถโรลส์-รอยซ์คันนำขบวน “มะ...เป็นไปไม่ได้... นั่นมันสัญลักษณ์ของกลุ่มทุน ‘โอเรียนทัล โกลบอล’ (Oriental Global) ไม่ใช่เหรอ? พวกมันถอนทุนไปจากประเทศเราตั้งแต่สิบปีก่อนแล้วนี่หนဎ!” ธนพัทรพึมพำด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นถนน ในวินาทีนั้นเอง ประตูของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตานับหมื่นคู่ที่จดจ้องเป็นตาเดียว ร่างสูงสง่าของรินก้าวลงมาก่อนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีที่ขับเน้นความเยือกเย็นและทรงอำนาจ เขากวาดสายตามองฝูงชนด้วยความเรียบเฉย ก่อนจะหันกลับไปยื่นมือหนาออกมารับหญิงสาวข้างกาย มินตราก้าวเท้าลงมาเหยียบพื้นถนนด้วยความมั่นใจ ชุดเดรสเก่าๆ ที่เธอใส่ถูกขับให้ดูราวกับชุดราตรีชั้นสูงเมื่ออยู่ท่ามกลางบรรยากาศและผู้คนที่ก้มหัวให้ความเคารพ รัศมีแห่งความสุขุมและสง่างามแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ จนแม้แต่บรรดาคุณหญิงไฮโซที่เคยหัวเราะเยาะเธอยังต้องหลบสายตาด้วยความอับอาย “เชิญครับ มินตรา” เสียงทุ้มนุ่มนวลของรินเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงกราบกรานจากบรรดาบอดี้การ์ดนับร้อยคนที่ยืนตั้งแถวรอรับอย่างสมเกียรติ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่จุดสูงสุดของการตบหน้าเหล่าคนปากดีให้ต้องซลหน้าลงกับพื้นดินนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรินก็สั่นขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายลับจากบุคคลนิรนาม] [เป้าหมาย: พยายามแฮกข้อมูลบัญชีทรัพย์สินอนันต์ของคุณ] [ที่ตั้งสัญญาณ: อาคารร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า ห่างจากจุดที่คุณอยู่ 3 กิโลเมตร และ...] หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏภาพกล้องวงจรปิดเรียลไทม์ขึ้นมาโชว์ใบหน้าของใครบางคน คนที่รินคิดว่าน่าจะตายและฝังดินไปตั้งแต่ห้าปีก่อน—อดีตเพื่อนสนิทผู้หักหลังและแย่งชิงทุกอย่างไปจากครอบครัวของเขาในอดีตกำลังนั่งยิ้มเยาะมองมาที่ผ่านหน้าจอ พร้อมกับเสียงพูดผ่านวิทยุสื่อสารที่ดังแทรกเข้ามาในหูฟังบลูทูธของรินโดยตรง *“เซอร์ไพรส์ไหมล่ะเพื่อนเก่า... เงินนายซื้อมันได้ทุกอย่างจริงๆ ยกเว้นชีวิตของ ‘เธอคนนั้น’ ที่กำลังจะหมดลมหายใจในอีกสามนาทีข้างหน้า!”* รินหันขวับไปมองหน้าจอทันที ดวงตาคู่นคมกริบฉายแววอำมหิตและจิตสังหารที่รุนแรงจนมินตราที่อยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ “ริน... มีอะไรเหรอคะ ทำไมคุณถึง...” “มินตรา อยู่ในรถ อย่าเพิ่งไปไหนเด็ดขาด” รินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเดือดดาลที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล “ผมต้องไปเคลียร์ ‘ขยะ’ ที่บังaาญมาล้ำเส้นซะหน่อย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกันนะครับ!