รูดการ์ดสีดำให้โลกจำ

ความเงียบงันราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมห้องอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์ทันทีที่เสียงของผมขาดหายไป เศษแก้วไวน์ราคาแพงที่แตกกระจายอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่ม สะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากโคมแชนเดอเลียร์คริสตัลระย้า ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าขั้วโลกใต้ สายตาทุกคู่ภายในห้องอาหารต่างพุ่งเป้ามาที่โต๊ะของเรา ร่างของพนักงานเสิร์ฟหนุ่มหน้าซีดเผือด เขายืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าโต๊ะ พร้อมกับยื่นมือมารับการ์ดสีดำด้านสนิทที่ไร้ลวดลายใดๆ นอกจากชิปอัจฉริยะสีทองอร่ามสะท้อนแสงไฟ "มะ... ไม่จริงน่า..." เสียงพึมพำลอดไรฟันของ "กร" ดังขึ้น ทำลายความเงียบนั้นลง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเย่อหยิ่งเมื่อครู่ บัดนี้เบิกกว้างจนแทบทะลักออกจากเบ้า ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยกลับซีดเซียวราวกับคนใกล้ตาย ในฐานะที่ผม—ริน—เคยเป็นไอ้ขยะไร้ค่าในสายตาของพวกมัน การได้เห็นปฏิกิริยาหวาดกลัวและสับสนรำไรในแววตานั้น มันให้ความรู้สึกสะใจยิ่งกว่าการดื่มน้ำทิพย์กลางทะเลทรายเสียอีก มินตรา ภรรยาผู้เป็นดั่งดวงใจและร่วมทุกข์ร่วมสุขกับผมมาในยามที่ยากลำบากที่สุด เอื้อมมืออันเรียabเนียนมาแตะหลังมือผมเบาๆ สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้ความเดือดดาลในอกของผมสงบลง เธอมองหน้าผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความเชื่อมั่น แม้ว่าในมือของผมเวลานี้จะกุมอำนาจระดับที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ก็ตาม "รินคะ... คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ?" เสียงหวานเอמהอย่างนุ่มนวล เธอไม่ได้สนใจสายตาของคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอมองมาที่ผมคนเดียวเท่านั้น ผมหันไปสบตาเธอก่อนจะระบายยิ้มอบอุ่นออกมา เป็นรอยยิ้มที่มอบให้เธอเพียงคนเดียว "ไม่ต้องห่วงครับที่รัก วันนี้ผมจะซื้อทั้งร้านนี้ให้คุณเป็นของขวัญชิ้นแรก... เพื่อชดเชยทุกหยาดน้ำตาที่คุณต้องเสียให้ไอ้พวกสวะพวกนี้" น้ำเสียงของผมไม่ได้ดังมากนัก แต่มันก้องกังวานไปทั่วบริเวณเพราะความเงียบงันภายในห้องอาหาร "วะ... ว่าไงนะ! แกพูดบ้าอะไรวะไอ้ริน!" เสียงแหลมสูงของ "พิม" อดีตแฟนสาวผู้มักมากในวัตถุและเห็นแก่ตัวดังแทรกขึ้นมา เธอผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มคว่ำไม่เป็นท่า ใบหน้าที่ผ่านการศัลยกรรมมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและไม่ยอมรับความจริง นิ้วที่ทาเล็บเจลสีแดงฉานชี้หน้าผมด้วยความสั่นเทา "แกมันก็แค่ไอ้แมงดาตกงาน! เอาเศษกระดาษที่ไหนมาหลอกลวงคนอื่น! ผู้จัดการคะ! ไล่พวกมันออกไปจากร้านเดี๋ยวนี้ค่ะ! อย่าปล่อยให้คนชั้นต่ำแบบนี้มาทำลายบรรยากาศร้านของเรา!" พิมกรีดร้องเสียงหลง เธอรับไม่ได้ที่ผู้ชายที่เธอทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามเดือนก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่เหนือเธอในจุดที่สูงเสียดฟ้า ไม่นานนัก ฝีเท้าหนักแน่นของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีตก็ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด "เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ทำไมถึงเอะอะกันเสียงดัง..." เขากวาดสายตามองความเสียหายรอบโต๊ะ ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นหน้าผม ดวงตาของผู้จัดการร้านหรูหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย ทว่าทันทีที่สายตาของเขาเลื่อนไปเห็นการ์ดสีดำด้านในมือของพนักงานเสิร์ฟ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตาเดียว! ฐานะ สีหน้า และลมหายใจของผู้จัดการร้านสะดุดกึกทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างยิ่งกว่าตอนที่เห็นกรทำแก้วไวน์แตกเสียอีก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับของชายวัยกลางคน แม้จะยังไม่ได้สัมผัสตัวการ์ด แต่ในฐานะผู้บริหารระดับสูงของร้านอาหารในเครือโรงแรมระดับเจ็ดดาว เขาย่อมรู้จัก "สิ่งนั้น" ดีผ่านการอบรมลับระดับผู้บริหาร นั่นไม่ใช่บัตรเครดิตธรรมดา... แต่มันคือ "แบล็กการ์ดเงาเทพเจ้า" (God Shadow Black Card) บัตรวงเงินอานันต์ที่ออกให้โดยสถาบันการเงินลึกลับนอกเหนือระบบกฎหมายโลก การ์ดใบนี้มีอยู่ทั่วโลกไม่เกินสิบบาย และผู้ถือครองทุกท่านล้วนเป็นบุคคลระดับตำนานที่สามารถซื้อประเทศได้ทั้งประเทศด้วยปลายนิ้ว! พั่บ! เสียงคุกเข่ากระแทกพื้นพรมดังสนั่นท่ามกลางความตกตะลึงของผู้คน ผู้จัดการร้านผู้ทรงเกียรติและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีมาตลอดชีวิต บัดนี้กลับทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าผมอย่างไร้ศักดิ์ศรี ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ใบแนบแนบชิดติดพื้นพรมด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด "ตะ... ใต้เท้า..." เสียงของผู้จัดการร้านสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "กราบขออภัย... กราบขออภัยที่ต้อนรับท่านไม่ดีพอ! ร้านอาหารแห่งนี้และทุกชีวิตในที่นี้... อยู่ใต้คำสั่งของท่านแล้วครับ!" ความโกลาหลระเบิดขึ้นในพริบตา! แขกผู้มีเกียรติคนอื่นๆ ที่นั่งโต๊ะรอบข้างต่างพากันผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ บางคนทำแก้วน้ำหล่นแตก บางคนอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก เสียงซุบซิบดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกตู้ "คะ... คุกเข่า? ผู้จัดการร้านคุกเข่าให้ไอ้ขยะนั่นเนี่ยนะ?!" "บ้าไปแล้ว! ตาฝาดแน่ๆ ผู้จัดการคนนี้เงินเดือนเป็นล้านนะเว้ย ทำไมต้องไปกราบมัน?!" "การ์ดใบนั้น... สีดำด้านสนิทไร้ลวดลาย... หรือว่ามันคือ..." กรและพิมหน้าซีดเผือดราวกับศพไร้ญาติ พวกเขาอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่อยู่ตรงหน้า ผมก้มมองผู้จัดการร้านที่หมอบกราบอยู่แทบเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ความเห็นอกเห็นใจ ไร้ความปราณี มีเพียงความเย็นชาดุจเทพเจ้าผู้พิพากษา "ลุกขึ้นเถอะครับ..." ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงอำนาจจนผู้จัดการร้านต้องรีบพยักหน้ารับคำสั่งทันที "ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม... ว่าให้รูดค่าอาหารทั้งหมด รวมถึงความเสียหาย และ... ค่าทำขวัญภรรยาผมด้วย" ผมยื่นการ์ดสีดำคืนให้กับพนักงานเสิร์ฟที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ "จัดการรูดให้เต็มวงเงินสูงสุดของร้านคุณ... แล้วส่งเครื่องรูดมาให้ผม" "ร... รับทราบครับใต้เท้า!" พนักงานเสิร์ฟรีบรับการ์ดด้วยมือทั้งสองข้างประดุจรับของศักดิ์สิทธิ์ เขาวิ่งไปหยิบเครื่อง EDC ไร้สายมาด้วยความลนลานจนเกือบสะดุดขาตัวเอง มือที่ถือเครื่องรูดสั่นเทาจนกดรหัสผ่านแทบไม่ถูก ก่อนจะยื่นมาให้ผม ผมรับเครื่องรูดมาด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่อีกข้างโอบไหล่มินตราที่ยังคงตื่นตะลึงเข้ามาแนบชิด ดวงตาของผมกวาดมองไปที่กรและพิมที่ยืนขาแข็งค้างอยู่กับที่ "อ้อ... เกือบลืมไป" ผมมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้พวกมันรู้สึกเหมือนมีมัจจุราชมายืนอยู่ข้างกาย "ในเมื่อผมซื้อบริการทั้งหมดของร้านนี้ในวันนี้แล้ว..." นิ้วโป้งของผมกดลงบนปุ่มยืนยันการทำรายการบนหน้าจอเครื่องรูดบัตร *ติ๊ด!—* เสียงสัญญาณอนุมัติการทำธุรกรรมดังขึ้นอย่างกังวานและยาวนาน พร้อมกับแสงไฟสีเขียวที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของความตกใจ "เชิญพวกคุณสองคน..." ผมหันไปสบตากับกรและพิมที่กำลังตัวสั่นเทา "...ไสหัวออกไปจากร้านของ 'ผม' ได้แล้วครับ" ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จขนาดเล็กเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว กระดาษสีขาวพรั่งพรูออกมาจากเครื่องยาวเหยียดลงสู่พื้นพรม ทว่าในจังหวะนั้นเอง หน้าจอแสดงผลของเครื่องรูดบัตรกลับเกิดอาการกระพริบถี่ๆ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น—*ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!*—และข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ทำเอาผู้จัดการร้านถึงกับลมแทบจับล้มพับไปกองกับพื้นทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ