ล็อกอินล้มเหลว? ระบบเทพเจ้าปรากฏกาย

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพนักงานเสิร์ฟที่ดังลอดผ่านแผ่นหลังของรินไป มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกยิ่งกว่าคมมีด บนโต๊ะอาหารราคาแพงลิบลิ่วในภัตตาคารหรูใจกลางเมือง เมนูอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์ยังคงวางอยู่ครบถ้วน แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าห้องเก็บศพ รินนั่งนิ่งหลังตรง ดวงตาคมกริบมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาไปยังร่างของหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มินตรา... ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าจะเป็นลมหายใจสุดท้ายในชีวิตของเขา ชุดเดรสแบรนด์เนมราคาหลายหมื่นบาทที่เธอสวมใส่อยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่เงินจากน้ำพักน้ำแรงของเธอ และแน่นอนว่าไม่ใช่เงินของชายหนุ่มร่างท้วมที่กำลังนั่งโอบเอวเธออยู่อย่างสนิทสนม "ริน... อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลยนะ" มินตราถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตาของเธอไม่ได้มีความรู้สึกผิดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความรำคาญใจราวกับกำลังไล่แมลงน่ารำคาญ "เราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ? สองปีที่ผ่านมา นายให้什么 (อะไร) กับฉันได้บ้าง? ห้องเช่ารูหนู ค่ารถไฟฟ้าที่ต้องหารกันทุกบาททุกสตางค์ หรืออนาคตที่มองไม่เห็นแม้แต่เงา?" "นั่นสินะครับคุณริน" ชายร่างท้วมข้างกายเธอหัวเราะในลำคอ เขาคือ 'กรกฤท' ทายาทบริษัทนำเข้ารถยนต์หรู รอยยิ้มของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยาม "ผู้ชายที่แม้แต่ค่ามื้ออาหารมื้อนี้ยังต้องคำนวณเงินในบัญชีหลักร้อย ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนหายใจร่วมอากาศเดียวกับมินตราหรอกครับ เลิกฝันกลางวันแล้วไสหัวไปซะ เผื่อผมจะใจดีโยกเศษเงินให้สักยี่สิบ บาท... เอาไว้ไปตั้งตัวใหม่นะไอ้หนุ่ม" บรรยากาศรอบโต๊ะเริ่มมีสายตาจากแขกคนอื่นๆ หันมามองด้วยความสนใจ เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสมเพชเวทนาที่ส่งตรงมายังรินราวกับเขาเป็นตัวตลกในคณะละครสัตว์ รินไม่โกรธ... แปลกแต่จริง ในวินาทีที่ความอดทนมาถึงขีดสุด หัวใจของเขากลับเต้นช้าลงและสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ความแค้น ความอับáz และความยากลำบากที่สะสมมานานนับปี ไม่ได้ถูกระเบิดออกมาเป็นน้ำตาหรือการโวยวายอย่างไร้ค่า แต่มันหลอมรวมกลายเป็นความเย็นชาที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง สองปีที่เขาทำงานหามรุ่งหามค่ำ ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อส่งเสียให้มินตราเรียนจบและมีหน้ามีตาในสังคม สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือการหักหลังอย่างเลือดเย็นเช่นนี้ "จำคำวันนี้เอาไว้ให้ดีก็แล้วกันนะครับ" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไร้ซึ่งความสั่นเครือ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้กรกฤทที่กำลังจะอ้าปากเยาะเย้ยต่อถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ในจังหวะนั้นเอง... [ติ๊ง!] เสียงสังเคราะห์ที่ดังก้องกังวานขึ้นในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอก แต่มันดังมาจากห้วงลึกของจิตสำนึก รินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อภาพหน้าจอโปร่งแสงสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้า ท่ามกลางสายตาที่ยังคงมองมาด้วยความดูแคลนของคนรอบข้าง [ระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น กำลังทำการเชื่อมต่อ...] [ตรวจสอบเป้าหมาย: ริน] [สถานะจิตใจ: ผ่านเกณฑ์ความกดดันระดับสูงสุด (ระดับตำนาน)] [เงื่อนไขการเปิดใช้งาน: ถูกหักหลังโดยบุคคลอันเป็นที่รัก และไร้ซึ่งหนทางในชีวิต] [ระบบได้รับการปลุกสำเร็จ 100%] ดวงตาของรินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มันจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิมเมื่อข้อความชุดต่อไปปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว [ยินดีต้อนรับสู่ "ระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น" ครับโฮสต์!] [เนื่องจากการล็อกอินครั้งแรกสำเร็จ ระบบมอบของขวัญต้อนรับ: "วงเงินอเนกประสงค์ไร้ขีดจำกัด" และ "เงินสดเข้าบัญชีทันที: 1,000,000 บาท (หนึ่งล้านบาทถ้วน)"] [คำเตือนจากระบบ: เงินจำนวนนี้และวงเงินทั้งหมด จะต้องถูกใช้เพื่อการ "ตบหน้า" และ "ยกระดับสถานะ" ของโฮสต์เท่านั้น ห้ามใช้เก็บออม ห้ามใช้เพื่อความประหยัด หากขัดคำสั่งระบบจะทำการลงโทษอย่างรุนแรง!] [ตรวจสอบบัญชีธนาคาร... ยอดเงิน 1,000,000 บาท ได้รับการโอนเข้าสู่บัญชีหลักของท่านเรียบร้อยแล้ว] โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของรินสั่นครืดพร้อมกัน เสียงข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง รินหยิบมันขึ้นมาอย่างช้าๆ หน้าจอแสดงยอดเงินฝากที่มีตัวเลขศูนย์ตามหลังอยู่ถึงหกตัว ยอดเงินที่ในชีวิตนี้เขาไม่เคยคิดว่าจะหามาได้ง่ายดายเพียงชั่วพริบตาเดียว มินตราที่เห็นรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็แค่น้ำเสียงเยาะเย้ยทันที "ยังจะมาทำเป็นเช็คยอดเงินในบัญชีอีกเหรอริน? ต่อให้แกนั่งรีเฟรชหน้าจอจนโทรศัพท์พัง มันก็ไม่มีทางเกินหลักร้อยหรอก เลิกน่าสมเพชแล้วไสหัวไปได้แล้ว—" "คุณมินตราครับ" รินเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตคนรัก ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า แต่มันกลับลึกล้ำจนทำให้มินตราเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "บางที... คนที่ควรจะไสหัวไปจากที่นี่ อาจจะไม่ใช่ผมหรอกนะครับ" รินวางบัตรเครดิตสีดำสนิทที่เพิ่งปรากฏขึ้นในมืออย่างไร้ที่มาลงบนโต๊ะอาหาร เสียงโลหะกระทบกับจานกระเบื้องราคาแพงดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดึงดูดสายตาของทุกคนในรัศมีสิบเมตรให้หันมามองเป็นตาเดียว บัตรลายมังกรทองสลักลวดลายประณีตไร้หมายเลขหน้าบัตร นั่นไม่ใช่บัตรธรรมดา... มันคือ "Black Card" ระดับพรีเมียมที่แม้แต่มหาเศรษฐีร้อยล้านก็ยังไม่มีสิทธิ์ครอบครองหากไม่ได้รับเชิญจากธนาคารกลางระดับโลก กรกฤทหรี่ตามองด้วยความสงสัยปนดูถูก "คิดจะเอาบัตรพลาสติกปลอมๆ มาเล่นละครตบตาเหรอวะ? คิดว่าทำแบบนี้แล้วมินตราจะหันกลับมามองแกหรือไง? น่าสมเพชสิ้นดี!" รินไม่ได้สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างทาง เขาหันไปมองพนักงานเสิร์ฟที่ยืนหน้าซีดอยู่ไม่ไกล พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "เรียกผู้จัดการร้านของคุณมาพบผมเดี๋ยวนี้ครับ... และช่วยรูดค่าอาหารทั้งหมดของโต๊ะนี้ รวมถึงความเสียหายจากการที่ผมต้องทนฟังเสียงรบกวนไร้สาระ ด้วยวงเงินในบัตรใบนี้ให้หมดที... ไม่ต้องทอนนะครับ" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมชมและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!