แม่ยายจอมละโมบ

เสียงเครื่องยนต์เจ็ทส่วนตัวคำรามก้องรันเวย์ส่วนบุคคล แรงสั่นสะเทือนจากเครื่องยนต์ทรงพลังยังไม่ทันจางหาย ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมราคาแพงที่ดูไม่เข้ากับกิริยาท่าทางอันลนลานก็พุ่งตัวขวางหน้าประตูทางขึ้นเครื่องเอาไว้ “ริน! หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของนางดาริน แม่ของแฟนเก่าผู้เคยถ่มถุยใส่หน้าเขาในวันที่เขาสิ้นเนื้อประดาตัวดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด “แกคิดจะทำแบบนี้กับลูกสาวฉันไม่ได้นะ! มินตรา... ลูกเป็นถึงอดีตคนรักของไอ้เด็กนี่ ทำไมถึงยอมให้มันลากไปแบบนี้!” รินหยุดเดิน แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงดุจภูผา เขาไม่ได้หันกลับไปมองในทันที แต่กุมมือนุ่มของมินตราไว้แน่น มินตราขยับเข้ามาใกล้เขาเล็กน้อย แม้แววตาจะมีความสั่นไหวจากเหตุการณ์ในอดีต แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของริน ความกลัวเหล่านั้นก็มลายหายไปสิ้น “อดีตคนรัก?” รินทวนคำเบาๆ น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า สายตาที่เขามองนางดารินนั้น ราวกับกำลังมองดูฝุ่นละอองที่ไร้ค่า “คุณป้าครับ คำว่า ‘อดีต’ มันก็ชัดเจนในตัวของมันอยู่แล้ว หรือว่าระบบประสาทการรับรู้ของคุณป้าเริ่มเสื่อมถอยไปพร้อมกับความโลภเสียแล้วล่ะครับ?” นางดารินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “แก! ไอ้เด็กขยะ! วันนั้นแกไม่มีเงินติดตัวสักบาท มาคุกเข่าอ้อนวอนขอโอกาสจากฉัน แต่ดูตอนนี้สิ... แกคงไปขโมยเงินใครมาถึงได้ทำตัวกร่างแบบนี้!” “ขโมยหรือครับ?” รินแค่นยิ้มที่มุมปาก หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่มีลวดลายของอัญมณีหายากสลักนูนออกมาจากกระเป๋าสูทสั่งตัดพิเศษ แสงสะท้อนจากบัตรนั้นดูมีพลังอำนาจจนคนมองต้องชะงัก “ถ้าการมีเงินนับหมื่นล้านในบัญชีคือการขโมย งั้นโลกนี้ก็คงไม่มีคนรวยที่บริสุทธิ์แล้วล่ะครับ” มินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นว่าบอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสองนายที่รินจ้างมา กำลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้ระยะประชิด นางดารินเริ่มถอยกรูด สีหน้าเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความละโมบที่ปิดไม่มิด “ริน... ฟังป้านะ” นางดารินเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนหวานประหนึ่งคนละคน “เรื่องเมื่อก่อน ป้าแค่ทำไปเพราะอยากให้ลูกสาวเจอสิ่งที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้ป้าเห็นแล้วว่าเธอเก่งมาก... ให้โอกาสครอบครัวเราหน่อยเถอะ เรากลับไปคุยกันที่บ้านดีไหม? ป้ามีหลานสาวอีกคน... สวยกว่ามินตราตั้งเยอะ...” มินตรากำมือรินแน่นขึ้น รินสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในใจของหญิงสาวข้างกาย เขาจึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนนางดารินหายใจไม่ออก “คุณป้าครับ... ในวันที่ผมไม่มีอะไร คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมและมินตราจนไม่เหลือชิ้นดี” รินขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของหญิงวัยกลางคนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความกดดันมหาศาล “ความโลภของคุณป้ามันมีราคาที่ต้องจ่าย แต่น่าเสียดายครับ... เงินของผมไม่ต้อนรับคนไร้ค่าอย่างคุณ” รินผายมือไปทางบอดี้การ์ด “จัดการให้เรียบร้อยครับ อย่าให้เศษขยะมาขวางทางขึ้นเครื่องของผมอีก” บอดี้การ์ดสองนายก้าวเข้าล็อกแขนนางดารินทันที เธอเริ่มกรีดร้องและดิ้นรน แต่แรงของพวกเขามหาศาลกว่ามาก ร่างของนางดารินถูกลากออกไปจากพื้นที่ส่วนบุคคลอย่างไม่ใยดี ทิ้งไว้เพียงเสียงสาปแช่งที่ค่อยๆ หายไปในสายลม “ริน... คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?” มินตราถามด้วยความเป็นห่วง รินหันกลับมา ยิ้มให้เธอด้วยความอ่อนโยนที่เก็บไว้ให้เธอเพียงคนเดียว “ผมสบายดีครับ มินตรา... ต่อไปนี้ไม่มีใครหน้าไหนจะทำร้ายคุณได้อีกแล้ว เพราะโลกทั้งใบของผม ตอนนี้มันหมุนอยู่รอบตัวคุณคนเดียวครับ” เขากำลังจะจูงมือเธอเดินขึ้นเครื่องบิน แต่ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนระดับหรูในมือของเขาก็ดังขึ้น เป็นข้อความจาก "ระบบเทพเจ้า" ที่เขาเพิ่งติดตั้งลงในเครื่อง [แจ้งเตือนภารกิจลับ: ตรวจพบความพยายามในการเข้าถึงบัญชีธนาคารของคุณจากบุคคลที่สามในขณะนี้] [คำเตือน: หากคุณขึ้นเครื่องบินตอนนี้ เงินจำนวน 500 ล้านเหรียญในบัญชีจะถูกโอนย้ายไปยังเซิร์ฟเวอร์มืดทันทีโดยฝีมือของแฮกเกอร์ระดับโลกที่คุณเคยเขี่ยทิ้งเมื่อสามปีก่อน] รินชะงักฝีเท้าที่บันไดเครื่องบิน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง เขาหันกลับมามองไปยังอาคารสนามบินที่ห่างออกไป เห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งยืนถือโน้ตบุ๊กอยู่หลังกระจกหนา “ริน... เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?” มินตราถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ รินหันมามองเธอพลางลูบผมอย่างแผ่วเบา “ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญอยากลองดีกับผมอีกคนครับ... มินตรา รอผมบนเครื่องนะครับ อีกห้านาที ผมจะทำให้มันรู้ว่าการข้ามเส้นตายของผม มันมีจุดจบที่ทรมานแค่ไหน” เขาก้าวลงจากบันไดเครื่องบินด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยความแค้นที่ถูกสั่งสมมานาน นี่ไม่ใช่แค่เกมออนไลน์ แต่มันคือการประกาศสงครามกับอดีตที่เขาเคยทิ้งไว้ข้างหลัง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและรินมาถึงตอนนี้นะครับ!