ชีวิตที่ไม่ต้องพึ่งระบบ

"ยินดีด้วยกับงานแต่งนะ... แต่ดูเหมือนว่าเจ้าสาว จะต้องเปลี่ยนตัวซะแล้วล่ะ!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ "ภาคภูมิ" ประธานบริษัทคู่แข่งดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงหรูหรา ภายใต้แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยสายตากดูถูกเหยียดหยามจากเหล่าแขกเหรื่อไฮโซที่เคยร่วมหัวจมท้ายเหยียบย่ำรินในอดีต พวกเขารอฟังเสียงสะอื้นไห้ รอเห็นรินทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความสิ้นหวังเหมือนสุนัขข้างถนน ทว่า... ไม่มีแม้แต่หยดน้ำตา รินยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งถือแก้วแชมเปญใส แววตาสีดำสนิทสะท้อนภาพความเย่อหยิ่งของภาคภูมิได้อย่างชัดเจน ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก "เปลี่ยนตัวเจ้าสาวอย่างนั้นหรือครับ... ช่างเป็นความคิดที่น่าสนุกเสียจริง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังจนทำให้เสียงซุบซิบในห้องเงียบกริบลงทันตา รินหันไปมองมินตรา หญิงสาวเคียงข้างกายที่จับมือเขาไว้แน่น ฝ่ามือของเธอบีบมือเขาตอบด้วยความอบอุ่นและความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันสั่นคลอน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่เขายังเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนต๊อกต้อย ถูกไล่ออกอย่างไร้เยื่อใย จนกระทั่งวันที่เขาตัดสินใจเดิมพันทุกอย่างกับ "ระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น" มินตราไม่เคยปล่อยมือเขาเลยสักครั้ง นี่คือผู้หญิงคนเดียวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่ใช่เพราะเงินตรา แต่เพราะหัวใจ "ภาคภูมิ... แกคิดว่าโลกใบนี้หมุนรอบเงินของตระกูลแกเพียงอย่างเดียวสินะครับ" รินก้าวเท้าเดินออกไปข้างหน้าช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลัง "แกหมายความว่ายังไงไอ้ขยะ! แกคิดว่าแกมีปัญญาทำอะไรได้ด้วยตัวคนเดียวเหรอวะ ระบบบ้าๆ ที่แกเคยพึ่งพา ตอนนี้มันถูกอายัดบัญชีหลักไปหมดแล้ว! แกมันก็แค่ไอ้ตัวเปล่าเล่าเปลือยที่กำลังจะกลายเป็นขอทานในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า!" ภาคภูมิแผדเสียงคำรามด้วยความโมโหที่เห็นเหยื่อไม่ยอมดิ้นรนอย่างที่ควรจะเป็น รินหยุดยืนห่างจากภาคภูมิเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มฉายแววหวาดหวั่นของอีกฝ่าย "แกพูดถูกส่วนหนึ่ง... ระบบเทพเจ้าเคยให้เงินฉันนับแสนล้าน แต่วันนี้ ฉันไม่ได้ใช้มันซื้อความสำเร็จอีกต่อไปแล้วครับ" รินยกมือขึ้นแตะที่หน้าอกด้านซ้าย หัวใจของเขากำลังเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง อาณาจักรธุรกิจ อสังหาริมทรัพย์ระดับโลก และเครือข่ายโลจิสติกส์ที่แผ่ขยายไปทั่วทวีปในปัจจุบัน ไม่ได้สร้างขึ้นด้วยปลายนิ้วที่กดปุ่มเสกเงินผ่านระบบอีกต่อไป แต่มันถูกสร้างขึ้นด้วยมันสมอง หยาดเหงื่อ และวิสัยทัศน์ที่เฉียบคมของเขาเองในรอบสองปีที่ผ่านมา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานนับปีดังขึ้นในห้วงความคิดของริน หน้าจอสีทองอร่ามปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาเพียงคนเดียว [ประกาศจากระบบมหาเทพ: ตรวจพบสภาวะ "ก้าวข้ามขีดจำกัด" เจ้าホรินได้สร้างอาณาจักรด้วยลำแข้งและมันสมองของตนเองอย่างสมบูรณ์แบบ] [ระบบทำการประเมินสถานะ... ยอมรับในความแข็งแกร่งอันแท้จริงของโฮสต์] [ปลดล็อกสถานะพิเศษถาวร: "เจ้าแห่งความมั่งคั่งที่แท้จริง" (True Sovereign of Wealth) - ระบบจะไม่จำกัดการกระทำหรือเรียกคืนอำนาจใดๆ อีกต่อไป อำนาจทั้งหมดในโลกนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของคุณอย่างสมบูรณ์] รินมุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขากวาดสายตามองหน้าจอระบบที่อยู่ตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ เพื่อปิดมันทิ้งไปตลอดกาล เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพามันอีกแล้ว ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของแขกเหรื่อทุกคนในงาน รวมถึงโทรศัพท์มือถือราคาแพงของภาคภูมิ ก็พร้อมใจกันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนข่าวด่วนจากสำนักเศรษฐกิจการเงินทั่วโลกดังระรัวจนแทบจะกลายเป็นเสียงเดียว ภาคภูมิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นหัวข้อข่าวพาดหัวตัวแดงฉาน *“ด่วนที่สุด! กลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ‘Rin Enterprise’ ประกาศเข้าซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลภาคภูมิด้วยเงินสด 100%!”* *“บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลภาคภูมิถูกอายัดโดยสถาบันการเงินระหว่างประเทศ เนื่องจากตรวจพบการฟอกเงินและการทุจริต!”* "เป็น... เป็นไปไม่ได้! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" ภาคภูมิเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดวงตาแดงก่ำด้วยความสิ้นหวัง เขาเงยหน้ามองรินราวกับเห็นปีศาจจากขุมนรก รินก้มลงมองชายผู้เคยเหยียบย่ำเขาด้วยสายตาที่ราบเรียบไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว เพราะความแค้นได้ถูกชำระสะสางจนหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่จะมอบให้แก่ผู้ที่สมควรได้รับ "โลกใบนี้กว้างใหญ่เกินกว่าที่แกจะจินตนาการนะครับ ภาคภูมิ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "และสำหรับตำแหน่งเจ้าสาว... มินตรา ไม่เคยเป็นของใครอื่น นอกจากภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผมคนนี้" รินหันกลับไปโอบเอวบางของมินตราเข้ามาชิดกาย รอยยิ้มอบอุ่นและอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม ตัดกับความโกลาหลและเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของคนตระกูลภาคภูมิที่กำลังถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบกรูเข้ามาควบคุมตัวในห้องจัดเลี้ยง ทว่า ในขณะที่งานแต่งงานอันยิ่งใหญ่กำลังจะดำเนินไปสู่บทสรุปที่งดงาม เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณทางเข้าประตูหลักของห้องจัดเลี้ยง *แปะ... แปะ... แปะ...* ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้นช่างคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวเสียจนทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของรินต้องชะงักค้างไปชั่วขณะ "ยอดเยี่ยมมาก... สมกับที่เป็นเด็กที่ฉันเลือกไว้จริงๆ ริน" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับโยนเอกสารลับปึกหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้า "แต่เธอคิดจริงๆ เหรอว่า... อาณาจักรที่เธอสร้างขึ้นด้วยมือตัวเองนี้ จะเป็นอิสระจาก 'ผู้สร้าง' อย่างฉันอย่างแท้จริง?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มาจนถึงบทนี้ด้วยนะครับ