บทส่งท้าย: ราชาแห่งยุคสมัย

เอกสารปึกหนาบนโต๊ะยังคงส่งกลิ่นอายความอับชื้นของกาลเวลา เสียงหัวเราะแหบพร่าของผู้เฒ่าเบื้องหน้าดังระคายหูราวกับเสียงเสียดสีของโลหะขึ้นสนิม "ผู้สร้าง" หรือจะเรียกว่าไอ้แก่ครึ่งศตวรรษที่เคยคิดจะชักใยชีวิตเขาดั่งหุ่นกระบอก กำลังมองมาด้วยแววตาสมเพชเจือความคาดหวังบิดเบี้ยว รินไม่แม้แต่จะชายตากลับไปมองเอกสารแผ่นนั้น ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะโต๊ะกระจกใสเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่าทีที่สุขุมและเย็นเยียบจนน่าขนลุกนี้เองที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าเหี่ยวย่นของอีกฝ่ายค่อยๆ แข็งค้างไป "อาณาจักรที่ฉันสร้างด้วยมือตัวเอง... จะไม่มีอิสระอย่างนั้นหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องทำงานหรูหราระดับเพนต์เฮาส์ รินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ส นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่นความหวาดกลัว แต่กลับสะท้อนภาพของเงาหัวเราะเยาะที่เตรียมตัวจะพังทลายลงในเสี้ยววินาที "แก..." ตาแก่นั่นขยับปากจะพูดต่อ ทว่ารินไม่ได้ให้โอกาสนั้นอีก ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณดังขึ้นพร้อมกัน แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นในม่านตาของริน [ระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น] ทำงานด้วยขีดสูงสุดที่ถูกปลดล็อกอย่างไร้เงื่อนไข [ตรวจพบความพยายามคุกคามจาก 'ผู้สร้าง' นอกระบบ] [ระบบทำการกวาดล้างสิทธิ์การควบคุมทั้งหมดโดยสมบูรณ์...] [สถานะ 'ผู้สร้าง' ถูกลดระดับเป็น: 'บุคคลล้มละลายทางอำนาจ'] [ยอดเงินในบัญชีหลัก: ∞ (อนันต์) - ดำเนินการยึดทรัพย์สินทั้งหมดของเป้าหมายเพื่อชำระหนี้ประวัติศาสตร์] "อ... อะไรกัน! ทำไมระบบของฉันถึงใช้งานไม่ได้! หุ้นทั้งหมด... บริษัททั้งหมด... ทำไมมันถึงกลายเป็นชื่อของแก!" ตาแก่คนนั้นผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าชราภาพ มือที่เคยถือไพ่เหนือกว่าสั่นเทาจนเอกสารร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทราคาแพงตัดเย็บปราณีตให้เข้าที่ เขาเดินเข้าไปใกล้ชายแก่ที่ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ก้มมองด้วยสายตาของพญาอินทรีที่มองมดปลวก "คุณคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าผู้กำหนดชะตากรรม... แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งครับ" รินโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าสะพรึงกลัว "โลกใบนี้... และทุกสิ่งที่อยู่บนมัน ถูกซื้อไว้ด้วยเงินของผมหมดแล้ว ตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมก้าวเข้ามา" การกวาดล้างเสร็จสิ้นในพริบตาเดียว รินหันหลังเดินออกจากห้องนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีก ชายผู้เคยคุมชะตากรรมผู้คน ตอนนี้เป็นเพียงเศษสวะข้างถนนที่แม้แต่สุนัขยังเมินหน้าหนี บรรยากาศความตึงเครียดมลายหายไปในพริบตา เมื่อรินก้าวเท้าออกมาสู่ระเบียงกว้างของคฤหาสน์หลังใหม่—สถานที่ซึ่งโลกต้องจารึกชื่อไว้ในฐานะสัญลักษณ์แห่งยุคสมัยใหม่ คฤหาสน์หินอ่อนสีขาวนวลผสมผสานกระจกนิรภัยสะท้อนแสงระยิบระยับ ท่ามกลางสวนพฤกษศาสตร์นานาพันธุ์ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นลอยตามสายลมยามค่ำคืน ร่างเพรียวบางในชุดเดรสยาวสีเอิร์ธโทนยืนรออยู่ริมระเบียง เส้นผมยาวสลวยพลิ้วไหวตามแรงลม มินตราหันมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้เขา รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความอบอุ่นและเป็นบ้านหลังเดียวที่รินโหยหามาตลอดชีวิต "จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอคะ... คุณริน?" มินตราเอ่ยถามเสียงนุ่ม น้ำเสียงของเธอยังคงมีความเป็นห่วงเจืออยู่เสมอ แม้ในวันที่เขากลายเป็นคนที่ร่ำรวยและทรงอำนาจที่สุดในโลกใบนี้แล้วก็ตาม รินคลายรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดสำหรับผู้หญิงคนนี้ เขาเดินเข้าไปโอบกอดเอวบางของเธอไว้แนบกาย สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอเพื่อชำระล้างความเหนื่อยล้าทั้งหมด "เรียบร้อยแล้วครับที่รัก... ต่อจากนี้ ไม่มีใครหน้าไหนมารบกวนความสงบสุขของเราได้อีกแล้ว" รินกระซิบข้างหูเธอเบาๆ มินตราซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา หลับตาลงอย่างมีความสุข มือเรียวเล็กยกขึ้นโอบกอดรอบเอวของเขาแน่นขึ้น ความทรงจำในวันที่พวกเขายังต้องเช่าห้องพักคับแคบ กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต และถูกผู้คนเหยียดหยามราวกับเศษขยะไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว แต่มันกลับยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกซาบซึ้งกับปัจจุบันมากยิ่งขึ้น ความรักที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน คือเครื่องพิสูจน์ว่าไม่มีอำนาจเงินตราใดในโลกที่จะมีค่าเท่ากับอ้อมกอดนี้ สายลมพัดผ่านยอดไม้ เสียงน้ำพุหน้าคฤหาสน์ขับกล่อมบทเพลงแห่งความสงบสุข ท้องฟ้ายามค่ำคืนประดับประดาดวงดาวระยิบระยับราวกับอวยพรให้แก่ราชาและราชินีแห่งยุคสมัยใหม่คู่นี้ รินกุมมือมินตราไว้แน่น ปลายนิ้วสัมผัสแหวนเพชรเม็ดงามที่เขาตั้งใจเลือกสรรให้เธอ ดวงตาคมกวาดมองอาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและระบบอันไร้ขีดจำกัด ไม่ใช่เพื่อแก้แค้นอีกต่อไป แต่เพื่อปกป้องรอยยิ้มนี้ ตลอดกาล ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับ "ผู้กล้าตกอับ" มาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนี้ด้วยนะครับ